column
Heleen Debruyne

Feministen, richt uw pijlen op de man

Heleen Debruyne is schrijfster en feministe.

2 ► Feministisch protest in de straten van New York. 'Feminisme staat weer in de schijnwerpers', zegt Debruyne. 'Dé grote afwezige in de debatten: de man.' ©BELGAIMAGE

De vrouwenbeweging jaagt de vrouw weer naar haar haard, schreef Bart Eeckhout (DM 31/12). Vrouwenbeweging Femma, bijvoorbeeld, geeft de strijd voor het doorbreken van het glazen plafond op en focust op het verkorten van de werkweek. Haar oproep voor hernieuwde aandacht voor het leven buiten het werk zal vooral door vrouwen gehoord worden, vreest hij. Met dus meer ongelijke verhoudingen op de arbeidsmarkt én in het gezinsleven tot gevolg.

Heleen Debruyne. ©Wouter Van Vooren

Femma bedoelt met die oproep voor een verkorte werkweek natuurlijk dat iedereen minder zou moeten werken, mannen zowel als vrouwen. Een interessante denkoefening die het systeem waar we met zijn allen in rondhollen in vraag stelt. Zouden mannen, als ze minder moesten werken, vanzelf meer zorgtaken opnemen? We weten het niet: in dit politieke en economische klimaat is zo'n kortere werkweek met behoud van loon een volstrekte utopie.

Maar bikkelen of de vrouwenbeweging nu al dan niet verwoed moet blijven strijden tegen dat vervloekte glazen plafond, gaat voorbij aan de grootste zwakte van het feminisme in het algemeen. Dat feminisme staat weer in de schijnwerpers: vrouwen vegen steeds vaker hun make-up af, pikken het niet meer dat er alleen maar perfecte sekspoezen opduiken in reclames, tweeten in grote golven over hoe ze lastig gevallen worden op straat en op het werk, brullen luid dat de loonkloof eindelijk maar eens dicht moet, en zelfs popsterren roepen zichzelf trots uit tot feministe.

De grote afwezige, in al deze debatten en debatjes? De man. Het feminisme slaagt er nog steeds niet in mannen mee op de kar te krijgen. Integendeel: mannen voelen zich zo verdacht gemaakt, dat ze in het defensief kruipen. Hoezo, vinden ze, zijn wij ineens allemaal seksisten en aanranders? Mogen wij een vrouw dan geen complimentje geven? Hebben wij geen rechten dan?

Share

Feminisme toont ook mannen dat de keuzes die ze maken niet zo vrij zijn als ze hopen

In de Verenigde Staten verenigen troepjes bange mannen zich zelfs in Men's Right Movements; zij strijden tegen de 'oprukkende misandrie' die ze menen te voelen. Die mannen denken in communicerende vaten: waar vrouwen winnen - meer rechten, betere opleidingen, betere jobs, betere lonen, minder onderdrukking door verstikkende verwachtingen - móéten wij wel verliezen, beweren ze. Nochtans bewijzen alle studies dat, waar het beter gaat met de vrouwen, het ook beter gaat met de algemene welvaart en dus met de mannen. Een heldere boodschap, die van iedere man een feminist zou kunnen maken. Alleen raakt die waarheid zo moeilijk verspreid.

Feministes weten onderhand dat de maatschappij hen in een mal wil duwen: wees mooi opgemaakt, maar zeker niet sletterig; wees een goede moeder voor de kinderen en een leuke collega, en dat alles tegelijk. In welke mate je die rollen speelt, is maar voor een stuk een vrije keuze, beseffen ze. Maar ook mannen worden in een mal geduwd: wees een vent, zeur niet, werk gewoon door na de geboorte, je partner zal wel een stapje terug doen om voor de kleine te zorgen.

Die rol analyseren en ervoor zorgen dat mannen zich daar bewust van zijn, is wat het feminisme zou moeten doen. Want feminisme is ook een manier om naar de wereld te kijken, een bril die ook mannen toont dat de keuzes die ze maken niet zo vrij zijn als ze hopen. De vrouwenbeweging moet haar pijlen niet weer op het glazen plafond richten, maar op de man.

nieuws

zine