column
ERIC GOENS

Een etmaal à la Karen Damen

Iedere dinsdag sluit Eric Goens een bekende gast 24 uur op in Het huis (20.40 uur op Eén). In zijn wekelijkse column geeft de gastheer al iets prijs over de uitzending. Vandaag: voormalig kinderidool Karen Damen.

4 Niet langer Karen van K3, maar Karen Damen. ©rv
Eric Goens. ©rv

Het was een etmaal à la Damen. Drie uur korter dan gewoonlijk. De kapper was een beetje uitgelopen. En voordien de wekker ook al. Waardoor de kapper weer uitliep. Zucht, kreun, steun, puf. De cirkel van het leven kan soms aandoenlijk vicieus zijn.

Rond een uur of drie in de namiddag verschijnt ze dan toch in beeld. Netjes gekapt. Overbeladen vooral: hoofdkussen onder de oksel, zwarte sacoche aan de rechterarm, bruine sacoche aan de linkerarm, medicijntas over de schouder. En nog een papieren zak. Proviand. Never eat breakfast on an empty stomach. Ostentatief T-shirt ook: 'Sorry i'm late', op de voorzijde, 'I didn't want to come', op de achterzijde. Een welgemeende fuck you. Koketteren met je eigen onhebbelijkheden, het is weinigen gegeven, laat staan gegund.

Eerlijk is eerlijk, ik werd er ter plekke een beetje moedeloos van, want die versie van Karen kende ik al. Chaos. In haar definitie: orde die alleen zij begrijpt. Op nogal wat dagen is dat de kortste weg naar hoofdpijn, eventueel hyperventilatie en hartklachten. En toch zou alsnog die andere Karen Het Huis binnenstappen.

Na zeventien jaar joelende kinderen heet Karen Van K3 weer Karen Damen. ©rv
Share

Dat al die cultuurpessimisten op een bedje van zuurdesem de hoogste boom in kunnen. Topwijven zijn het. Absolute topwijven

Het zou een beetje een afscheid worden. Het vroegste afscheid. Want de audities liepen nog, Josje moest haar beren-ensemble nog omgorden, zelfs de brooddozen waren nog niet gedrukt. Maar in haar hoofd was de streep al getrokken. Zeventien jaar joelende kinderen, zeventien jaar regelmaat, maar zij was toen al uitgezongen. Over en uit. 'Karen Van K3' heet voortaan 'Karen Damen'. Erger nog: "Als dit wordt uitgezonden, huppelen er al drie nieuwe op het podium rond", zei ik. Ze haalde de schouders op. Vond het zelfs niet erg, snoefde ze.

Een paar uur later huppelt ook haar podiumzus Het Huis binnen. Zelden was een verrassingsgast zo voorspelbaar. En toch verrassend. Twee meisjes van 40-en-een-beetje, aan de vooravond van een nieuw leven. Het gesprek stuitert in den beginne nog alle kanten uit: over katers op het podium, over de gruwelijke bijklank van het woord 'kindjes', over hun eerste hit. Ze staan er zelfs samen op te dansen achter het fornuis, inclusief de pasjes van toen. Karen had intussen wel al Het Grote Geheim verraden, de stiekeme boodschappen op de mailbox om er hen desgewenst aan te herinneren dat ze het vooral niet, nóóit zullen missen.

Blij weerzien met Kristel. ©rv
Share

Dat ze elkaar zouden moeten loslaten. Het klonk niet klef, niet gezwollen, maar ontroerend oprecht, ondanks dat beetje traan aan weerszijden

En toen dwaalden ze af, en weg, naar de boomhut. Ver weg van de camera, maar net niet ver genoeg. Dat ze het wél zouden missen. Het gulpte er even plots uit. Niet het gedoe, niet het geleefd worden, nooit de selfie. Wél elkaar. Het was eigenlijk de allereerste keer dat ze er echt bij stilstond, zei Kristel. Dat ze elkaar zouden moeten loslaten. Het klonk niet klef, niet gezwollen, maar ontroerend oprecht, ondanks dat beetje traan aan weerszijden.

Daarna volgde nog een heerlijke duik in het zwembad, een geïmproviseerd onderwateroptreden en veel gegibber. Heel veel gegibber. Ze wilden nog de hele nacht blijven rondjes zwemmen, heette het. En toen schoof het rolluik alsnog dicht.

Dat ik ze ga missen. Dat al die cultuurpessimisten op een bedje van zuurdesem de hoogste boom in kunnen. Topwijven zijn het. Absolute topwijven.

nieuws

zine