COLUMN
OPINIE

Ik hou telkens mijn hart vast als ik naar Eén durf te kijken

Els De Pauw is journalist en copywriter. Ze schrijft meestal onder haar nom de plume Amélie O.

©null
 
Wanneer de omroepsters zich goedgemutst kwijten van hun opdracht, te weten, de kijker welkom heten en hem meenemen in de programma's, dan doen zij dat tegenwoordig steevast met een volle blaas.

Er is iets vreemds aan de hand met de omroepsters van Eén. U denkt nu vast: ze gaat het ochgot toch niet over die strik van Eva Daeleman van laatstleden hebben. Eerlijk gezegd, de vestimentaire keuzes van de omroepsters zijn het minste van mijn zorgen. Wil er al een wat zotter doen dan de anderen, dan kan dat voor mij gerust. Wij zijn namelijk voor diversiteit op velerlei vlakken.

Nee, ik wil het vandaag hebben over de fysieke toestand van die meisjes. Wanneer zij zich goedgemutst kwijten van hun opdracht, te weten, de kijker welkom heten en hem meenemen in de programma's (iets wat overigens alleen ook nog op de Noorse televisie te zien is), dan doen zij dat tegenwoordig steevast met een volle blaas. Tenminste, dat denk ik toch. Het moet zijn dat de urgentie hun aandacht verscherpt, want anders zouden zij daar niet zo staan, met dichtgeknepen sluitspieren, de ene dij voor de andere. Of het zou moeten zijn dat ze uit pure verveling allemaal een weddenschap hebben afgesloten. Wie het langst haar plas kan ophouden, krijgt een bak Westvleteren. Of zoiets.

Ik hou telkens mijn hart vast als ik naar Eén durf te kijken. Ik vrees dat er op zekere dag misschien een te ver zal gaan in het opsparen van haar behoefte. Stelt u zich maar eens voor wat een onverwachte gedachteflits of plotse keelkriebel op uw beeldbuis kunnen veroorzaken. Als het waar is dat de omroepsters nog steeds geheel live hun inspraak krijgen, hetgeen ik ietwat betwijfel gezien de gesmeerde vlotheid waarmee sommigen hun kanonnade afvuren, dan krijgen we binnenkort een illuster televisiemoment dat de wereld zal rondgaan. Geen gevaar daarvoor bij de Noorse meisjes trouwens, want die komen maar tot hun middel in beeld, niet tot onder hun mons veneris. Als er daar eentje de controle over haar blaas verliest, dan heeft alleen het studiopersoneel of de kuisploeg daar last van.

Maar goed. Er zou nog een andere reden kunnen zijn voor de vreemde houding van de omroepsters dan continentietraining. Allemaal staan ze namelijk zo, behalve Saartje. Saartje 'Toch-blijft-humor-de-rode-draad-in-mijn-jobs-en-méér-vrouwen-met-humor-dé-uitdaging' Vandendriessche doet niet mee aan het gezamenlijke spel. Saar houdt haar beide voeten naast elkaar. Saar heeft ook als enige een ferme thigh gap. Een dijspleet, zo u wil. Dat heeft men pas als men dijen heeft die smal genoeg zijn om er een middelgroot knaagdier door te jagen. Een dijspleet is naar het schijnt een nieuwe betrachting bij vrouwen wereldwijd. Kennelijk dus ook bij de andere omroepsters, die uit pure gêne over hun eigen welige dijvlees steevast de benen kruisen. Helaas vergeten ze dat het risico op kamelentenen op die manier ook sterk verhoogt. Elegant is anders. En bovendien geeft omroepen met de ene voet voor de andere geen al te stabiele houding, zeker als men daarbij nog hoge hakken draagt, teneinde een prolongatie van het postuur te bekomen. Straks valt er een gewoon om. Bónk, recht het decor in.

Ik stel mij ten slotte ook vragen bij de gevolgen van dit fenomeen voor kijkend Vlaanderen. Straks beginnen steeds meer vrouwen zich die nieuwe houding aan te meten. Wachtend op de bus, in het bureau van de directeur, de ene voet vóór het andere. Met een zekere benepenheid, alsof we de hele tijd pipi moeten doen. Alsof we onze bekkenbodemspieren gedurig staan op te spannen. Of met onze hele lichaamshouding zeggen: af, hier komt men niet in. Nee, als het een trend is, dat er dan maar snel een eind aan komt. Liever welig vlees in het vizier dan een groeiende troep verkrampte vrouwen.