Standpunt
Bart Eeckhout

Als een gewest een lichaam is, zijn bossen de longen. En het Vlaamse gewest soigneert longen niet bepaald

Bart Eeckhout is opiniërend hoofdredacteur van De Morgen.

1 Bart Eeckhout ©Wouter Van Vooren

Vlak voor de start van de paasvakantie kwam de Vlaamse regering een keer met goed nieuws voor de natuur. Eindelijk was er een akkoord over de bescherming van ruim 12.000 hectare kwetsbaar, want zonevreemd bos. Bosbescherming is geen tijdverdrijf voor hippies. Als een gewest een lichaam is, zijn bossen de longen. En het Vlaamse gewest soigneert zijn lichaam en longen niet bepaald.

Ook nu weer blijkt er toch weer een dubbelzinnig kantje te zitten aan het positieve regeringsbesluit over de kwetsbare bossen. Bij natuurbeleid in Vlaanderen – van dit kabinet, maar ook van vorige regeringen – is het zoals met treinstations: altijd uitkijken, want de ene trein kan een andere verbergen.

Onderzoek leert dat interessante bosgebieden uit ontwerpkaarten zijn verdwenen in de uiteindelijke selectie. Bij nader inzien blijkt de keuze om sommige bossen toch niet te redden (en andere juist wel) niet zo willekeurig te zijn. Zo dreigt de genadeslag voor een bos bij een golfterrein in Kapellen, mag bos verdwijnen in de buurt van de villawijken van Keerbergen en is ook alle bosgebied aan de oostrand van Knokke van de kaart geveegd.

Share

Laat het ons zo stellen: het is niet bepaald in de sociale woonwijken dat het kwetsbare bos toch nog zal moeten wijken voor bouwprojecten

Wie een beetje de grondprijzen in Vlaanderen kent, ruikt meteen de geur van het gelobby doorheen de keuzes. Laat het ons zo stellen: het is niet bepaald in de sociale woonwijken dat het kwetsbare bos toch nog zal moeten wijken voor bouwprojecten.

Volgens bevoegd minister Joke Schauvliege (CD&V) is er niets aan de hand en zijn gewoon alle gebieden geschrapt waarvoor sinds 2000 een bouwaanvraag of bestemmingswijziging is. Mogelijk, maar dat is een wel érg lange termijn. De regel is een schaamlap om ordinair gelobby te bedekken.

Het bos moet vooral wijken op plekken waar de belangen van het rijkere deel van de bevolking in het gedrang zouden kunnen komen door natuurbescherming. Dat is natuurlijk niet nieuw. Zo is het altijd gegaan. De buiging voor het recht van de sterkste is een van de plagen van de historische ruimtelijke verrommeling van Vlaanderen.

Deze Vlaamse regering verdient enig respect voor de stapjes die ze zet om die voortdurende kaalslag van de open en groene ruimte eindelijk te temperen. Maar het gaat wel traag, voorzichtig en met veel omzien naar de gevestigde betonlobby's. Anderzijds mag je misschien ook niet meer verwachten van een regering waarin de groene flank moet worden afgedekt door de N-VA, tegen de wil van de klassieke betonpartijen CD&V en Open Vld in. 

nieuws