Concertverslag

Warpaint in de AB: Dansen in een dromerig universum

2 Warpaint. ©Photo News

Heads Up, het laatste wapenfeit van de Amerikaanse formatie Warpaint, is inmiddels alweer een half jaar oud, maar het vrouwelijke viertal kwam de plaat nu pas voorstellen in de Brusselse AB. De perfecte gelegenheid om de nieuwe songs – hun meest dansbare werk tot nu toe – naar een hoger niveau te tillen.

“Doe niet te stijfjes”, waarschuwde Warpaint-zangeres Emily Kokal het publiek van de AB. “En wees niet bang om tegen elkaar aan te botsen.” Waarop de band voorzichtig 'No Way Out' inzette, tot de kickdrum van Stella Mozgawa de song halverwege liet openbarsten en heerlijk dissonante gitaren het slotakkoord mochten vormen. Warpaint was potig en wilde dansen, gisteravond in de AB. U en wij dansten maar wat graag mee.

Op hun derde en nieuwste plaat, Heads Up, experimenteert het viertal uit Los Angeles met elektronische beats en nieuwe songstructuren. Het is een aanpak die op nummers als 'New Song' heel wat potentieel vertoont, maar in de praktijk vaak betekende dat de songs zelf een beetje verzopen in de productie.

Share

De dames van Warpaint kleedden hun songs uit, tot er een stevig maar swingend geraamte overbleef

In de AB was daar – gelukkig – weinig van te merken. Warpaint, met ritmetandem Stella Mozgawa (drums) en Jenny Lee Lindberg (bas) voorop, kleedde op het podium van de Ancienne Belgique hun songs uit, tot er een stevig maar toch swingend geraamte overbleef. Titeltrack 'Heads Up', waarmee zangeres-gitariste Theresa Wayman de avond voor geopend verklaarde, schoot nog aarzelend uit de startblokken, maar 'The Stall', waarin een Joy Division-baslijn wordt gekoppeld aan een jazzy drumpartij, overtuigde live dan weer een stuk beter dan op plaat.

Hetzelfde kon niet worden gezegd van 'Whiteout', dat richting miste en gaandeweg, net als op plaat, verzoop in een klankenbad. Gelukkig tapte de band ook uit oudere vaatjes. 'Stars', de live zelden gehoorde opener van hun ep Exquisite Corpse, was een prachtige trip naar dromerige oorden, waar palmbomen versierd zijn met kerstlichtjes – meteen ook de podiumdecoratie die Warpaint had meegebracht. 'Krimson', uit diezelfde ep, was een vroeg hoogtepunt in de set en werd gevolgd door een prachtig 'Undertow', waarschijnlijk de meest hitgevoelige vijf minuten die de vier dames ooit uit hun mouw hebben geschud.

Avondklok

Niet dat ze per se hitgevoeligheid nodig hebben. De songs van Warpaint, die niet bang zijn van lang uitgesponnen instrumentale passages, zijn weinig radiovriendelijk, maar door de jaren heeft de band wel een bijzonder trouw publiek opgebouwd. Oldies als 'Elephants' werden door de fans als een oude vriend in de armen gesloten, en nieuwelingen als 'So Good' werden van harte verwelkomd. Het kon niet deren dat live-klassiekers als 'Keep It Healthy', 'Beetles' en 'Disco//Very' op stal bleven staan: de Warpaint-catalogus is breed genoeg om zo'n trouw publiek aan het dansen te krijgen.

©Photo News
Share

'Bees', een vijf minuten durende vrijpartij, bracht de temperatuur naar een kookpunt

Missie geslaagd dus, al betekent 'dansen' bij Warpaint vooral verdwalen in een dromerig universum. Bassiste Jenny Lee Lindberg nam de rol van ceremoniemeester op zich, terwijl songs als 'Bees', een vijf minuten durende vrijpartij waarin de drumfills van Mozgawa het orgasme kracht bijzetten, de temperatuur naar een kookpunt brachten. Het is bijna aandoenlijk om te zien hoe de vier muzikanten niet alleen het publiek amuseerden, maar ook zichzelf. Niet alleen hun dansmoves, maar ook hun enthousiasme bleek verdomd aanstekelijk. Halverwege 'Love Is To Die' schoten Lindberg en Kokal zelfs luidop in de lach, waardoor de song even leek te ontsporen, maar de outro werd resoluut terug op de rails getrokken.

Best wel jammer ook dat Warpaint, dat tien minuten te laat begon, zich door de avondklok genoodzaakt zag hun set in te korten. De bisronde werd gehalveerd en meteen aan de reguliere set gebreid: het was de laatste kans om te bewijzen dat hun songs live scherper uit de hoek komen dan op plaat. 'Dre', waarin hiphopbeats gemixt worden met zweverige refreinen, steeg boven zichzelf uit.

Het bevestigde het vermoeden dat wij, na de band vier keer aan het werk te hebben gezien, al een tijdje koesteren: Warpaint werkt beter op een podium dan op een plaat. Hun passage in de AB werd zo veel beter dan we op basis van hun laatste album hadden durven hopen, en er komt nog lang geen sleet op hun live-formule: het is nog steeds aangenaam dansen en dromen in het Warpaint-universum.

zine