Muziek

Norah Jones in Vorst Nationaal: De klasse van een koele minnares ***

Norah Jones toont zich avontuurlijk en afstandelijk in Vorst ©Alex Vanhee

Acht jaar geleden verdwaalde de piepjonge Norah Jones nog in een veel te groot Vorst Nationaal. Deze keer maakte de jazzy wereldster wél een zelfzekere indruk. Al bleef het water tussen haar en het publiek ook nu nog soms te diep.

 
Norah Jones flirtte met dub en triphop en ook Tom Waits kwam kijken

'Tastefully boring'. Met die woorden wuifde de Britse pers de jazzy pianoballades van Norah Jones in het verleden weg. Smaakvol saai. Die kritiek lijkt vandaag meer dan ooit te verwaaien. De miljoenenverkoop van haar debuut 'Come Away With Me' gidste haar dan wel in de richting van de easy listening, maar sindsdien toonde Jones zich van een avontuurlijkere zijde.

Voor haar jongste plaat 'Little Broken Hearts' vertrouwde ze bijvoorbeeld op de dwarse producer Danger Mouse, en ruimde de piano al eens plaats voor de gitaar. En verder draaide de dochter van sitarvirtuoos Ravi Shankar haar hand ook niet om voor een collaboratie met Mike Patton, Foo Fighters en Ryan Adams, of met hiphoppers als Q-Tip en Outkast.

Die liefde voor véle muziekjes merkte je ook in de set. Publiekslievelingen als 'Sunrise', 'Chasing Pirates' en 'Don't Know Why' werden knap afgewisseld met een tussen dub en triphop trippelend 'After the Fall', een jankende en gierende gitaarsolo in 'Stuck' of de venijnige wraaksong 'Miriam'.

Dronken matroos
Na een sobere soloversie van 'Don't Know Why' overtuigde haar band - vier uitstekende muzikanten - ook nog tijdens de baldadige rammelblues van 'Sinkin' Soon'. Met bidonville-percussie en een toetsenist die als een dronken matroos uitschoof over zijn instrument, leek Tom Waits de souffleur van dienst. De schaduw van Waits hing overigens ook over de bisronde. Zijn 'Long Way Home' diende als slaapmutsje, en kreeg van Jones een zachtmoedige countryversie mee, inclusief wondermooie slidegitaar.

Veel klasse dus. En toch bleef je getuige van een lichtjes afstandelijk concert. Lag dat aan het keurig zittende publiek? Misschien. Maar ook Norah Jones toonde zich vaak een koele minnares. Een die beleefd boven doorleefd verkoos, en haar fans meestal met een zuinig lachje bedankte.

Al bleken haar zeldzame bindteksten dit keer wél grappig. "Houden jullie van Hank Williams?", vroeg ze bijvoorbeeld voor diens 'Cold, Cold Heart'. Waarop ze zichzelf streng berispte met: "Natuurlijk. Iederéén houdt van hem." En ook het plaagstootje aan haar naamloze band klonk geestig. "Zou The Muscles iets zijn?", stelde ze voor, terwijl ze de bandleden spottend bekeek: "Nah. Dàt gaat nooit werken."

Jammer. Want een béétje meer spierkracht kon Norah Jones woensdag best gebruiken. En daarna staat haar nog weinig in de weg om aan te schuiven bij die andere Grote Chanteuses.