Meteor Musik

Meteor Musik in het Planetarium van Brussel: trippen tussen het sterrenstof

Meteor Musik speelt Planètes in het Planetarium van Brussel

2 ©Bart Winckers

Het trio Meteor Musik herinterpreteerde op onnavolgbare wijze de cultplaat Planètes van Jean Hoyoux, in het Planetarium van Brussel. Met spectaculaire visuals als kers op de taart.

Door Sasha Van Der Speeten -

"Zet je gsm’s af want die kunnen interfereren met de visuals en drink snel je pint leeg want je mag eigenlijk niet drinken in het Planetarium”, gebood Philippe Cortens, de bezieler van het reissueproject rond Planètes van Jean Hoyoux, vlak voor de voorstelling. "Oh ja, en niet overgeven”.

Share

De overrompelende animaties schoten het publiek de kosmos in met de vaart van een kanonskogel

Zo ver kwam het gelukkig niet, ook al gebiedt de waarheid ons te zeggen dat we haast met ondersteboven gekieperde maag uit ons zitje werden gekatapulteerd toen de overrompelende animaties van Jaak DeDigitale ons de kosmos inschoten met de vaart van een kanonskogel.

Het blijft een wonderlijke ervaring, zo’n concert in een planetarium, begeleid door beelden die de ervaring van een wild Disneyland-ritje simuleren. Bovendien creëerden de zoemende, bliepende, ruisende en brommende analoge synthesizers van Meteor Musik een retro-futuristisch kader: alsof we met z’n allen in de cockpit van de Sojoez 1 door Het Onmetelijke suisden, zij aan zij met Joeri Gagarin.

Chillen in de kosmos

Meteor Musiks herintepretatie van Planètes, een tot voor kort onvindbaar experimenteel album van de Belg Jean Hoyoux, ademende bovenal hartstocht uit en een bewonderenswaardig gevoel voor precisie. Wie de originele opnames uit 1982 kent, zal zich in Brussel hebben verbaasd over hoe meticuleus het Limburgse trio de klankenwereld van Hoyoux herschiep.

©Bart Winckers

De heren (Micha Volders, Tim Geelen en Joeri Wijnants) stonden de hele performance lang voorovergebogen over hun Yamaha, ARP, Roland en Korgs met alleen een creepy rood leeslampje als lichtbron. Niet alleen bliezen zij Planètes nieuw leven in, ze hertekenden meteen ook subtiel Hoyoux’ klankenuniversum. Dit was geenszins een slaafs volgen van de compositie maar een aftasten van de grenzen, tot in de nok en de nissen van de kosmos die Hoyoux in het werk oproept.

Voor de familie van Hoyoux - zijn zoon en dochter zaten eveneens in de zaal - moet het een ontroerende belevenis zijn geweest: de lang verborgen gebleven muzikale erfenis van hun overleden vader opnieuw tot leven gewekt zien voor een nieuwe generatie muziekliefhebbers.

Die muziekfreaks lagen lekker in hun stoeltjes achterover, opgeslokt door het schouwspel. Wie geen stijve nek wilde krijgen door een uur lang omhoog te staren naar de visuals in de koepel, liet zich immers best wat naar omlaag glijden. To boldly chill where no man has chilled before, zeg maar.

We blazen graag voldoende wierook in de richting van Jaak DeDigitale (het alias van Bart Winckers) die in zijn beelden koorddanste tussen het kinderlijke en het gesofisticeerde, tussen wetenschappelijk verantwoorde astronomische waarnemingen en hallucinogeen verantwoorde abstractie.

Share

Bij momenten deed de zinderende combi van beeld en geluid erg beklemmend aan

Bij de wollige synth-walmen van 'Les Saturnales’ projecteerde hij een uit rasters opgetrokken hersenmassa die in een inktzwarte galaxie pulseerde en zich plots aan het oog onttrok om dan weer bruusk als een kooi over de toeschouwers neer te dalen.

Tussen het sterrenstof liet hij planeten dwarrelen met een kern die eruit zag als een oogbol waarrond gigantische kringen dansten. Alsof het volgelopen planetarium een rollercoasterkarretje was dat over de ringen stuiterde, up & away, de zwarte gaten tegemoet.

Verderop, zo rond 'La Marssivité’, genoten we van een champagne shower die uit bruisende sterren bleek te bestaan. Toen de gemoedelijk hobbelende krautgroove van 'Ballade à Venus’ en 'Le Mercurial’ op de rails stond, openbaarden zich geometrische figuren waarvan we hopen dat het échte planeten zijn, ergens in een melkwegstelsel waar alleen Stephen Hawking weet van heeft. Je dacht aan Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey, maar ook aan sciencefiction-cultfilms zoals Cube, waarin de protagonisten gevangen zitten in een massieve kubus die door de kosmos zweeft. Mja, bij momenten deed de zinderende combi van beeld en geluid erg beklemmend aan.

Meteor Musik besteedde gelukkig genoeg aandacht aan de comedown van onze trip, zoals de therapeut Hoyoux hen dat meer dan dertig jaar geleden voordeed. 'L’Hymne au Soleil’ had iets van een buitenaardse eucharistie: sacraal en sussend, met kordate synthstoten in de plooien van onze uitgerafelde roes.

Le chemin du destin, ne m’est pas étranger”, lezen we nog eens in de hoesnota’s van Planètes, „Bien plus que vous ne le croyez, son secret est le mien”.

En vanaf nu ook een beetje óns geheim, niet?

Gezien op 18 februari in het Planetarium van Brussel.

zine