Cd-recensie

Glints - 'Burgundy': bourgondische genotzucht

3 Glints. ©Marie Wynants

Glints omschreef zijn muziek wel eens als "otherwordly hiphop". Dat weerhoudt deze niet-aardsgezinde Belg er evenwel nooit van om op Burgundy invloeden te sprokkelen uit alle wereldse windstreken.

©Glints

In Milaan kleurde de catwalk voornamelijk “burgundy” ofte bordeaux, lazen we ergens. Hoe trendy een legertje fashionista’s of Kanye West die tint precies inschatten, kan ons eerlijkheidshalve aan onze a-modieuze reet roesten. Waar we wél geloof aan durven hechten, is dat deze EP van Glints het volgende muziekseizoen mee van kleur zal voorzien.

Tijdens de nazomer van 2015 verscheen het Antwerpse Glints voor het eerst op onze radar, met ‘Dread’. Een song waarvan je als luisteraar meteen vreesde dat wie de titel drie keer na mekaar fluisterde in de spiegel, meteen zicht zou krijgen op de donkerste krochten van het voorgeborchte. Glints manifesteerde zich in één klap als de Candyman van de Belgo-brithop.

Jan Maarschalk Lemmens - een naam om in Brasschaat grote sier te maken, een vlekkeloos accent om elke stiff upper lip goedkeurend te doen krullen - bewandelde met zijn eerste onweerstaanbare huiverplaatje een door treurwilgen overwoekerde sluipweg tussen tomeloze weemoed. Maar het onpeilbare duister dat zich vierklauwens een weg zocht naar de eerste EP van Glints, lijkt vandaag wat meer naar het achterplan verdrongen.

Een voorzichtige lentewarmte schijnt de songs op Burgundy zelfs te willen omhelzen. Goed, nog steeds meet de frontman zich met de kurkdroge, maar poëtische voordracht van Mike Skinner (The Streets). Alleen het geluidspalet is merkelijk groter geworden ten opzichte van zijn eerste gewéldige EP.

Spartaans bourgondisch

Share

'Burgundy' is ondanks een spartaanse aanpak een heerlijk bourgondisch plaatje geworden

Burgundy is ondanks een spartaanse aanpak een heerlijk bourgondisch plaatje geworden, in die zin dat het zich gulzig stort op verschillende genres en stijlen. In ‘Makeshift Idol’ gaat een snerende gitaarsolo bijvoorbeeld onverhoeds over in een ogenschijnlijke gastrol voor Warhola: die door AutoTune bijgestuurde melodieën mogen dan wel een sufgekauwde tic zijn bij de jongste generatie artiesten, maar in deze song wérkt het absoluut. Aan het eind van de song hoor je - net als in ‘We Are Many’ overigens - ook nog jazzy echo’s weerklinken. De fragiele tederheid die pakweg David Bowies jazzy Blackstar zo’n meesterwerk maakten, is nooit ver weg. De grillig kronkelende schaduw van Chet Baker of Charles Mingus trouwens ook nooit.

‘Lucky Few’ manifesteert zich bij momenten dan weer als een soulvol broertje van Connan Mockasin. Een lichte psychedelica sluipt behoedzaam door de song. 

Moedig één-tweetje

Het artwork bij single 'Egotism'. ©Glints

Maar om eerlijk te zijn? Met al die vergelijkingen en referenties doen we deze EP tekort. Er wordt namelijk zo vaak van kleur veranderd op Burgundy dat een schizofrene kameleon prompt groen van jaloezie zou uitslaan: 'Egotism’ is bijvoorbeeld een moedig één-tweetje tussen gladgepolijste r&b, schuurpapieren rap en de melancholie van Moderat. Aan de atmosferische productie hoor je dan weer dat Jergan Callebaut van VUURWERK zich opnieuw bekommerde om de sound van deze groep.

Is Glints een blijvertje? We voorspelden het anderhalf jaar geleden eigenlijk al. Maar alleen wie zo doof als een erpel is, heeft vandaag nog een degelijk excuus om daar langer over te twijfelen. 

Burgundy verschijnt morgen bij PIAS.

Glints speelt 29/04 Charlatan, Gent en 13/05 De Roma, Antwerpen.