Muziek

Fleetwood Mac in uitverkocht Sportpaleis: Energieke pubers met 42 jaar ervaring ****

De wisselwerking tussen Stevie Nicks (l.) en Lindsey Buckingham zorgt - ook na vier decennia popgeschiedenis - voor magie. Foto Alex Vanhee ©null

Bijna 30 jaar was het geleden dat Fleetwood Mac in België nog eens op een podium had gestaan. Of tenminste: de versie met creatieve spilfiguur Lindsey Buckingham. Maar woensdagavond was het zover, en hield een van de succesvolste popgroepen aller tijden halt in een uitverkocht Sportpaleis. Het bleek het wachten waard.

De levensloop van Fleetwood Mac smeekt om verfilmd te worden. Ruzies, overspel, echtscheidingen, driehoeksverhoudingen, drugs, splits, flops, succesvolle comebacks, clashende ego's, verzoeningen en tussendoor een dertigtal wereldhits... allemaal maken ze deel uit van het dna waaruit de groep is opgetrokken. Er was in 1992 een Amerikaans president voor nodig ¿ de net verkozen Bill Clinton ¿ om de klassieke line-up van Fleetwood Mac weer bij elkaar te krijgen.

Christine McVie ging niet veel later voorgoed met pensioen, maar de vier anderen ¿ bassist Jon McVie, sterdrummer Mick Fleetwood, zangeres Stevie Nicks en, jawel, Lindsey Buckingham werken sindsdien weer samen, en momenteel tourt de groep voor het eerst sinds lang door Europa. Een nieuwe cd is er niet ("nog niet", benadrukt Buckingham), dus kuierde het viertal - aangevuld met drie achtergrondzangeressen en twee muzikanten - vrijelijk door dat onverslijtbare repertoire. Rumours, met 40 miljoen exemplaren nog steeds een van de best verkochte cd's ooit, stond daarbij centraal.

Opvallend trouwens hoe die nummers erin slagen om keer op keer nieuwe generaties aan te spreken. De start was, ook door de dubieuze geluidsmix die het eerste uur wel vaker dwars lag, nog wat moeizaam, maar met "The Chain" en "Dreams" stelde het gezelschap meteen orde op zaken. Stevie Nicks - 61 intussen en wat moeilijk te been zelfs, maar nog steeds van kop tot teen Gold Dust Woman ¿ zong met die onweerstaanbare, aan flarden gescheurde stem van haar tot zich een krop in je keel vestigde, maar ook live begreep je meteen waarom Fleetwood Mac de grootste successen boekte met Buckingham aan het roer.

Die man ¿ zestig, maar met de energie van een puber ¿ heeft het allemaal: uitstekend songschrijver, visionair producer, charismatisch frontman en - nog het meest van al - een verbluffend gitarist. Dat laatste was, hoewel geen nieuws, nog het frappantst van al in Antwerpen, waar zijn solo's in "I"m so Afraid" en het akoestische "Big Love" van die aard waren dat ze prompt met een staande ovatie werden bedacht.

De wisselwerking tussen Nicks en Buckingham zorgde ervoor dat de set ondanks het aanbod ¿ de groep stond een kleine drie uur op het podium ¿ boeiend en gevarieerd bleef. Hoogtepunten opsommen is onbegonnen werk, maar naast hits als "Don"t Stop" en "Go Your Own Way" moet toch "Landslide" worden aangestipt: akoestisch en verstild gespeeld door Buckingham, en door Nicks op zo'n hartverscheurend gracieuze manier gezongen dat je er tranen bij in de ogen kreeg.

Geniaal is een woord dat vaak lichtzinnig gebruikt wordt als het over popmuziek gaat, maar dit keer is het met de grootst mogelijke omzichtigheid gekozen. Fleetwood Mac speelt - 42 jaar nadat de groep werd opgericht ¿ nog steeds in eerste divisie. (Bart Steenhaut)