Leuven Jazz

Een nieuwe generatie Belgische jazzmuzikanten popelt om ons te doen duizelen

Leuven Jazz viert 30 jaar jazzopleiding LUCA Campus Lemmens

Al 30 jaar levert de jazzafdeling van LUCA - het voormalige Lemmensinstituut - grote namen af. Tijdens Leuven Jazz vormen bekende alumni (Jef Neve!) en (oud-)docenten (Bert Joris!) een eenmalig combo. Maar ook de nieuwe generatie staat te trappelen. Dit zijn de vier jazzcats die bij het volgende jubileum hoog op de affiche zullen staan.

Jordy Van Kerschaver (21), Hamme 2e Bachelor, gitaar

Jordy Van Kerschaver (gitaar, BA2) ©Illias Teirlinck

"Ik ben vrij laat met muziek begonnen. Pas in mijn derde middelbaar heb ik voor het eerst een gitaar vastgenomen. Voornamelijk als hobby, zeker nog geen jazz. Ik was toen een ongelofelijke Green Day-zot. Elke dag om vier uur, na schooltijd, probeerde ik twee van hun platen mee te spelen. Het werd mijn ritueel. En na een jaar oefenen, kende ik al hun albums."

"Het ging allemaal vlot, maar muziek gaan studeren is nooit een optie geweest. Ik wou econoom worden en geld verdienen.
(lacht) Maar dat jaar aan de universiteit zat ik meer op mijn gitaar te spelen dan iets anders. Na lang nadenken heb ik besloten om alles op muziek te zetten. Ter voorbereiding heb ik eerst een zevende jaar aan de kunsthumaniora gevolgd."

"In mijn hoofd was jazz het moeilijkste wat er bestond, dus koos ik voor deze richting. Een stap in het duister, ik kende geen enkele naam. Via Moanin’ van Art Blakey en Birth of the Cool van Miles Davis ben ik erin gerold. Milestones was toen nog wat hoog gemikt. Ik snapte er niks van. (lacht) Maar als ik dàt kon spelen, moest ik wel een goede muzikant worden."

Share

'In mijn hoofd was jazz het moeilijkste wat er bestond, dus koos ik voor deze richting'

Jordy Van Kerschaver

"Tijdens dat schakeljaar heb ik les gekregen van Ewout Pierreux, een ongelofelijke pianist die ook aan het Lemmens had gezeten. En feit dat iemand als Peter Hertmans hier lesgeeft, overtuigde me om ook in Leuven te gaan studeren. Het is ook heel tof om net gitaar te studeren. Ik plug mijn hoofdtelefoon in en kan echt overal studeren, zonder iemand ermee te storen."

"De meest gestelde - en de meest frustrerende - vraag die ik vandaag krijg is: wat ga je later met dat diploma doen? Simpel: ik wil muzikant worden. Financieel is lesgeven het meest voor de hand liggende, dan is er een vast inkomen. Maar daarnaast wil ik vooral spelen, in elke vorm van dat brede genre jazz."

Lubiana Kepaou (23), Schaarbeek 2e Master, zang

Lubiana Kepaou (zang, MA2) ©Illias Teirlinck

"Al op mijn zestiende wist ik dat ik muziek wou doen. Als Brussels meisje ben ik in alle Belgische conservatoria gaan kijken, maar het Lemmens was anders. Het is er meer eclectisch. Ik word hier aangemoedigd om mijn eigen weg volgen. Met invloeden van soul- en popmuziek en met mijn eigen instrument: de kora. Wat ik vandaag doe is al lang geen jazz meer."

"Ik heb eerst wat gitaar en saxofoon gespeeld, maar ik haalde meer voldoening uit zingen en songschrijven. Ik voelde me slecht, alsof ik iets miste. Tot ik anderhalf jaar geleden als bij toeval de kora ontdekte, een West-Afrikaans instrument dat wat klinkt als een harp, met vislijnen als snaren en een doorgesneden kalebas als klankkast."

"Het was zo'n cliché-moment uit een film, waar alles zich plots in slow-motion voor mijn ogen afspeelde. Ik was op vakantie met mijn mama in Spanje, hoorde iemand kora spelen en ik wist dat dit mìjn ding was. Die band met mijn voorouders - als kind van een blanke moeder en Kameroense vader - had ik al die tijd gemist."

"De kora is een erg traditioneel instrument en wordt enkel overgeleverd van vader op zoon. In het begin had ik schrik voor de reacties, maar dat valt goed mee. Toumani Diabaté, een van de bekendste koraspelers, houdt van mijn stijl, zeker in combinatie met mijn stem. Er zullen ook wel mensen tegen zijn, maar traditionalisten zijn er overal."

"Op school leer ik alle jazztechnieken, ga ik in de diepte van de muziek. En dat pas ik zelf toe op de kora. Ik zit nu in een combo met Dré Pallemaerts, die ook erg houdt van die Afrikaanse groove. Bij hem zing ik dus niet, maar speel ik alleen. Niet eenvoudig, want de kora kan niet alle noten aan. Ter vergelijking: ik kan er alleen de witte noten van de piano op spelen."

Share

'Een musical director van Massive Attack wil met me werken. En een schrijver van Beyonce blijkt fan. Soms is het allemaal een beetje onwezenlijk'

Lubiana Kepaou

"Onlangs ben ik alleen naar Londen getrokken om er contacten te leggen. Dat was een succes. Michael Timothy, ooit musical director van Massive Attack, wil met me werken. Ik heb een cover opgenomen met Bilal Khan, een Pakistaanse zanger met een miljoen Facebook-volgers. En een van de schrijvers van Beyoncé blijkt fan van een cover die ik maakte van het nummer ‘Daddy Lessons’. Soms is het allemaal een beetje onwezenlijk."

‘King Of My Kingdom’, de nieuwe single van Lubiana, staat nu op iTunes.

Jaron Wittevrongel (24), Meulebeke 3e Bachelor, altsax

Jaron Wittevrongel (sax, BA3) ©Illias Teirlinck

"Ik speel al sinds mijn achtste muziek. Op de muziekschool vroegen ze welk instrument me het meest aansprak. Omdat ik niet wist hoe dat ding heette, had ik het uitgebeeld. Een saxofoon, dus, dat ik kende van bij mijn opa. Bij hem luisterden we altijd samen naar muziek, en hij speelde ook vaak ‘In the Mood’ op zijn accordeon. Dat bleek achteraf jazz te zijn."

"Als tiener kreeg ik van mijn ouders een best-of met bigbandmuziek. Dat wou ik ook kunnen. Die vroege introductie is goed geweest, want mijn vrienden waren compleet niet met jazz bezig. Zij noemen dat nog steeds ‘trompettenmuziek’, alsof het iets voor oude mensen is. (lacht) Maar de moderne muziek waar zij naar luisteren, interesseert mij dan weer minder."

"In Tielt kreeg ik les van Steven Delannoye. Bij zijn project New York Trio speelde ook Frank Vaganée, saxofonist en docent aan het Lemmens. Ik ben vaak naar zijn concerten gaan kijken, ook bij Brussels Jazz Orchestra. Dat vond ik zo fantastisch dat ik voor hem in Leuven ben komen studeren, om eigenlijk les te kunnen krijgen van een soort held."

Share

'Mijn vrienden noemen het ‘trompettenmuziek’, alsof het iets voor oude mensen is'

Jaron Wittevrongel

"Om een beetje bij te verdienen, speel ik net als zovelen al eens op recepties. Mensen vragen dan een jazzbandje voor wat achtergrondmuziek, en altijd is er wel iemand die het plots te luid vindt. Of dan hebben ze verzoekjes, die zelden jazz-nummers zijn. (lacht) Maar er is ook altijd iemand die wél geïnteresseerd is, die komt praten en onze gegevens vraagt."

"Over twee jaar ben ik hopelijk afgestuurd maar de vraag wat ik daarna wil doen, stel ik me misschien te weinig. Ik hoop veel te kunnen spelen, wil mijn eigen projecten opstarten, maar lesgeven zal er ook bijhoren. Want dat is het nadeel van mijn instrument: er zijn genoeg saxofonisten, dus worden we minder snel gebeld. Enfin, heb ik toch de indruk."

Gert-Jan Dreessen (21), Genk 1e Master, drums

Muzikanten aan het Lemmens - Gert-Jan Dreesen (drums, MA1) ©Illias Teirlinck

"Als kind ging ik vaak met mijn ouders mee naar de harmonie waar zij bij speelden. Vaak zat ik dan zelf op mijn stoel mee te drummen. Op mijn drie jaar zat ik voor het eerst achter een echt drumstel, en zo is het begonnen. Al snel ben ik muziek gaan studeren, in het middelbaar zelfs aan de kunsthumaniora. Daar volgde ik eerst klassiek, maar dat was mijn ding niet."

"Op school kwam ik voor het eerst met jazz in aanraking, toen ik er een jazz ensemble hoorde. Ik kende echt niks van jazz, maar was meteen verkocht. Zo ben ik - zoals iedereen die in jazz rolt - gestart met platen van Miles Davis. Om dan te gaan uitzoeken wie de drummer was op die bepaalde plaat, en zo het oneindige verhaal begon. Uiteindelijk ben in de laatste graad overgestapt naar de jazzafdeling."

"Ik ben naar Leuven gekomen voor het lerarenteam. Om hier les te kunnen krijgen van Dré Pallemaerts, een van de grotere mannen van de jazzdrum in Europa. Tijdens mijn Bachelorjaren ben ik lang blijven hangen in de pure, traditionele jazz. Tegenwoordig verdiep ik me meer in de moderne kant, met elektronica of popinvloeden. Het wordt een steeds groter pakket."

Share

'Drum is iets anders dan gewoon in de maat spelen'

Gert-Jan Dreessen

"Drum is iets anders dan gewoon in de maat spelen. Tegenwoordig krijg je dat ook sneller uitgelegd, met bekende drummers als Lander Gyselinck (STUFF. en LABtrio, rb), of Whiplash (van La La Land-regisseur Damien Chazelle, rb.). Al geeft die film toch ook een wat vertekend beeld. Ja, wij moeten hard studeren en wij zien wel af. Maar nooit tot bloedens toe, nooit tot het zweet op de cimbalen valt."

"Het is niet omdat je hier een diploma haalt, iedereen je ook meteen kent. Maar dat vind ik het leuke, dat ik vandaag niet weet wat ik over een jaar zal doen. Wel ga ik met mijn eigen groep FONS. na de zomer een eerste plaat uitbrengen. Die zal verschijnen onder de categorie jazztrio. Al wil dat niet zeggen dat het puur traditioneel zal zijn. We spelen zelfs poppy dingen."

LUCA op Leuven Jazz

©Illias Teirlinck

Tijdens Leuven Jazz worden de strafste Lemmens-alumni herenigd met hun vroegere leraars. Op 21/3 spelen de Luca Jazz All Stars - een gelegenheidsensemble met oud-studenten en (oud-)docenten - in 30CC/Minnepoort. Onder meer Jef Neve (piano), Bert Joris (trompet), Dré Pallemaerts (drums), Ewout Pierreux (piano) en Dree Peremans (trombone) staan er op de affiche.

Studenten Gert-Jan Dreessen, Jordy Van Kerschaver en Jaron Wittevrongel spelen op 24/3 (om 12.15 uur in 30CC/Schouwburg) samen in het 
thema-ensemble rond Joe Henderson, geleid door Jos Machtel.

Leuven Jazz loopt nog tot 26/3. leuvenjazz.be

zine