CD-review

Depeche Mode beklimt de barricaden op 'Spirit'

Depeche Mode - Spirit

2 Depeche Mode maakte met 'Spirit' een uitgesproken politieke plaat. ©rv Anton Corbijn

Spirit, Depeche Modes veertiende plaat, doet ronduit onheilszwanger aan. De elektropoppioniers gaan er de Westerse maatschappij met voorhamers te lijf.

Door Sasha Van der Speeten -

Donkere wolkenmassa’s klitten samen in het universum van Depeche Mode, voordien evenmin al een lunapark vol fluogetint optimisme.

De reden voor die grauwe, mistroostige vibe moet u zoeken bij de voortschrijdende verrechtsing in het Westen, met de Trumps, Le Pens en de Brexiteers op kop. Spirit overschouwt een apocalyptisch landschap vol bange, blanke mannen die de gepantserde toegangspoorten van hun microwereldjes voorgoed hebben verzegeld.

©AP

De fascinatie voor totalitaire regimes en George Orwell bij in newwave en postpunk gewortelde elektrorockbands is niets nieuws. Zie: New Order, Laibach, Ministry, Nine Inch Nails, Marilyn Manson et les autres. Depeche Mode flirtte in het verleden soms voorzichtig met het thema, hoewel de Britten toch vooral de eigen gevoelswereld en identiteitscrises verkozen. Zo uitgesproken politiek als op Spirit klonk de band voordien nooit.

De excellente single 'Where’s The Revolution’ bleek al een voorsmaakje van de bittere maatschappijkritiek op de nieuwe plaat. "You’ve been pissed on for too long / Your rights abused, your views refused / They manipulate and threaten with terror as a weapon”, snauwt Dave Gahan er. Nee, dat gaat niet over Obama.

Nihilisme

Share

Depeche Mode steekt zijn teleurstelling in de jonge generatie kiesgerechtigden niet onder stoelen of banken.

Depeche Mode steekt zijn teleurstelling in de jonge generatie kiesgerechtigden niet onder stoelen of banken. "Come on people, you’re letting me down” klinkt als: wij hebben Thatcher, Reagan, Blair en twee Bush-presidenten meegemaakt - luister nu godverdomme eens naar de mensen die het kunnen weten.

Het nihilisme loert overal om het hoekje op deze plaat. In 'Going Backwards’ ziet Gahan de mens als verdoofde robots: "We can emulate on consoles / killings we can control / with senses that have been dulled / because there’s nothing inside”. Een dol carnavalsfeestje doet beslist anders aan.

In 'The Worst Crime’ wordt iemand op straat gelyncht en wordt iedereen aangemaand om mee te doen. "Blame misinformation, misguided leaders, apathetic hesitation, uneducated readers”, zingt Gahan onderkoeld. Een song verder, in 'Scum’, scheldt hij ons de huid vol: "You wouldn’t even offer up your crumbs / To the dying and crying”.

Als even later de geile elektrobreakbeats van 'You Move’ geen verstrooiing hadden gebracht, hadden we prompt een nieuwe Rote Armee Fraktion opgericht. Oef! Kijk, zo zien we Gahan ook nog eens graag aan ons geestesoog voorbijtrekken: hitsig heupwiegend, likkebaardend wanneer jonge deernes zich gewillig aanbieden. De bluesy Satan met een vermorzeld hart duikt ook op in 'Cover Me’, huilend naar de maan terwijl een slidegitaar langs de modulaire synths glijdt.

Hipsterspul

Qua sound neemt Depeche Mode anno 2017 genoegen met een heikele evenwichtsoefening tussen retro en …euh…retrofuturistisch. Klankarchitect Martin Gore mag van geluk spreken dat door digitale technieken opgepompt analoog weer très branché is vandaag. Rockbandjes enten hun groepsgeluid tegenwoordig liever op oude, hortende synths dan op gitaren. En straks schallen de nieuwe albums van Soulwax en LCD Soundsystem wederom aan hoog volume uit elk hipstercafé.

Producer James Ford (Simian Mobile Disco, Arctic Monkeys, Klaxons) eert de ruwe synthklank die Depeche Mode aan het einde van de eighties perfectioneerde. Tegelijkertijd laat hij het trio aansluiten bij de impressionante, industriële elektronica die recente albums als Playing The Angel en Delta Machine zo genietbaar maakte.

Goeie plaat dus, ja, maar verse zieltjes zullen Gore, Gahan en Fletcher er niet mee winnen. Bovendien willen we dit type politiek geladen popplaten ook van de jongere generaties krijgen. Aan de millennials om hun eigen muzikale barricadebeklimmers te creëren. (Columbia)

'Spirit' verschijnt op vrijdag 17 maart.

zine