SXSW

De Morgen-cultuurchef Ben Van Alboom trok naar SXSW. Deze tien bands moet u volgens hem leren kennen

Tien om (binnenkort) te zien

2 Karen Elson op SXSW: "Blij dat het gedaan is!" ©Ben Van Alboom

De 31ste editie van het Amerikaanse showcasefestival SXSW zit erop, en over één ding zijn de Belgen die er geraakt zijn (managers, bookers, programmatoren) het eens: het was een goed jaar.

Ben Van Alboom. ©Mandy Demuth

Normaal had u hier een verslag moeten lezen over de passage van Coely en SX op SXSW. Maar dat was buiten de Amerikaanse douane gerekend, die beide acts vorige week de toegang tot de VS ontzegde. Omdat we zelf op dat moment al naast iemand op een vliegtuig zaten die geen deodorant gebruikt – dát laten ze dus wel binnen – en omdat een paar duizend andere bands beduidend meer sjans hadden, leest u hier dan maar het verslag van vier bandeloze nachten bar hopping in Austin, Texas – in de vorm van tien mini-concertbesprekingen. Want dat is waar SXSW tenslotte nog altijd om draait: al dan niet nieuwe bands ontdekken!

Lees ook: "De papieren van Coely en SX waren wél in orde"

1. Ho99o9

Ze speelden al eens op Sonic City in Kortrijk, en ze stonden vorige zomer ook op Dour. Maar geen van beide bracht Ho99o9 (spreek uit: horror) vooralsnog eeuwige roem op. In mei komt echter het debuutalbum van het hardcoreduo uit New Jersey uit: United States of Horror. En dat meenden ze op SXSW op de kaart te moeten zetten door hier en daar letterlijk het kot af te breken: één van de optredens van de band werd na twee nummers stopgezet omdat de clubeigenaar het niet goed zag komen met de moshpit die voor het podium was ontstaan. Wij zagen ze dag erna in een – op SXSW wordt élke vierkante meter benut – biljartzaal waar de keus op voorhand veilig waren opgeborgen, en daar werkten ze hun set 'proper' af met een intensiteit waar ze in Nuremberg van onder de grond kruipen. Denk aan een bastaardmix van Rage Against the Machine en The Prodigy. Op speed. En tien keer beter.

2. Casi

De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we het met de Britse sirene Casi makkelijk fout zien lopen. In een klein café dat de Britse ambassade en de BBC gedurende gans het festival hadden afgehuurd om Brits talent voor te stellen – allez hop, Belgische ambassade en VRT – stelde de blondine zich voor in Lady Gaga-leggings met een stem die klinkt als Ellie Goulding en nummers die uit de pen van Charli XCX gekropen konden zijn. Dat gezegd zijnde, Charli XCX schrijft goede popsongs, Lady Gaga past goed in leggings en Ellie Goulding is ooit vier maanden serieus genomen. Er zijn ergere rolmodellen, en voorlopig komt Casi er goed mee weg.

3. Jay Som

In quasi elke recensie van haar uitstekende debuutplaat Turn Into staat dat Jay Som het ding volledig in haar slaapkamer in San Francisco heeft opgenomen – een stad die niet bekend staat om haar grote slaapkamers, tenzij je Mark Zuckerberg heet. Komt dat dus even goed uit dat de 22-jarige singer-songwriter, die in feite Melina Duterte heet, alle instrumenten (gitaar, bas, drums) op het album zelf heeft ingespeeld – een aardigheid die ze op SXSW op een podium de grootte van een slaapkamer niet heeft herhaald. De trut. Maar verder in feite geen klachten: fijne melancholische droompop met een hoek af.

4. Karen Elson

“Dit is mijn laatste optreden op SXSW. Thank God!” Fotomodel (en muzikant in bijberoep) Karen Elson maakte er geen geheim van: op SXSW spelen suckt harder dan Linda Lovelace in Deep Throat, en het is sowieso ook een vorm van slechte seks: niemand heeft veel genot aan een vaak weinig aandachtig en luidruchtig publiek dat alweer weg is voor jij klaar bent. Maar Elson brengt dit jaar haar tweede album uit – zeven jaar na het eerste – en deze keer staat de naam van haar ex-man Jack White er niet op als producer. Dus trok ze naar SXSW voor een paar intieme, maar sterke sets met slechts één gitarist en een harpist aan haar zij.

5. Sigrid

Is het niet dit jaar, dan zeker volgend jaar, of anders in een ander leven, maar de amper twintigjarige Sigrid wordt een ster. De Noorse heeft nog maar een paar songs geschreven, maar het zijn nagenoeg allemaal ongemeen ontwapenende popsongs en zo – ontwapenend, dus – staat ze ook op het podium alle lucht uit haar longen te persen. Bestond er zoiets als SXSW-jetons, we hadden ze allemaal op Sigrid ingezet.

6. Snail Mail

Het is moeilijk om niet spontaan aan Joy Division te beginnen denken, als je Lindsey Jordan (aka Snail Mail) bezig hoort. Maar het meisje is zeventien – vier jaar onder de legal drinking age in de VS – dus geef het nog een paar jaar om van de puberteit af te geraken, en haar benevelde droompopnummers verder uit te diepen.

7. Shame

Als er één ding is wat dit Britse vijftal niet kent, dan wel schaamte. Het duurde op SXSW nog geen vier nummers of frontman Charlie Steen was al de helft van zijn kleren kwijtgespeeld. (We zouden u willen vertellen wat er met de andere helft is gebeurd, maar zoals dat op showcasefestivals gaat, moesten we tijdens het vijfde nummer alweer weg om op tijd de tweede helft van een ander concert mee te pikken.) Maar soms zijn vier en half nummers genoeg om te weten dat je naar een strak georkestreerd zootje ongeregelde post-punkers hebt staan kijken die zelfs in staat zijn om een paar – misschien wel hun achilleshiel, want daarmee maak je in het post-punkcircuit geen vrienden – onvervalste meezingers te schrijven.

8. Let's Eat Grandma

Ze zijn al even bezig, stonden vorig jaar zelfs al in Later … with Jools Holland, en wat ze doen, is zonder meer hypnotiserend. Maar kennelijk nog niet hypnotiserend genoeg om er intussen al de wereld mee te hebben veroverd. Dus veroverde het Britse duo Let's Eat Grandma maar SXSW, als één van de vrolijkste en meest poppy acts op de affiche.

9. Alexandra Savior

Het is moeilijk om de vinger te leggen op wat de Amerikaanse Alexandra Savior zo goed maakt. “Ze is de indie Lana Del Rey”, aldus Jarri Van der Haegen van de Belgische muziekblog Disco Naïveté, die er zich met ons op stond te vergapen. Oké, maar dan voorlopig nog wel zonder het dozijn catchy popsongs dat Del Rey zo wereldberoemd maakte. Maar het geluid zit goed, haar stembanden ook, en gelijk wie in een nummer naar de Italiaanse horrormeester Dario Argento verwijst, heeft smaak.

10. Half Waif

Ze kunnen nog iets meer songs gebruiken die het verschil maken, maar aan podiumprésence en vette tatoeages heeft de Amerikaanse synthpopband Half Waif geen gebrek. Toegegeven, we hebben het dan vooral over frontvrouw Nandi Rose Plunkett, maar dat moeten de drummer en gitarist ons maar vergeven.

nieuws