Recensie

A/T/O/S en WWWater schoppen het hopelijk tot ver buiten de landsgrenzen

Jonge Belgen etaleren hun internationale appeal

3 WWWater ©Illias Teirlinck

Waar is de tijd dat Belgische elektronica knullig en/of onvolwassen klonk en hoegenaamd niet kon optornen tegen het buitenlandse spul? Vér weg, zo bleek nog maar eens in de AB waar A/T/O/S en WWWater voor rillingen en hoog opgetrokken wenkbrauwen zorgden. 

Eén nummer ver in de set van A/T/O/S stonden wij al te wankelen op onze aan flarden geblazen benen. Producer Truenoys en zangeres Amos haalden het onderste uit de kan, bijgestaan door een keyboardspeler en de draaitafelveteraan Dj Grazzhoppa.  Hoe precies? Met crashende Gameboynoise, naar de onderbuik graaiende subbassen, synthmotiefjes zo onheilspellend als The Red Room in Twin Peaks en dan die romige, subtiel onderkoelde soulstem van Amos. In 'Give It Up’ (uit de nieuwe cd Outboxed) slingerde ze haar wendbare melodielijnen om hyperkinetische hi-hats. In het Portishead-achtige 'Trees’ ontpopte ze zich tot een kosmische sirene die fluks laveerde langsheen het krakende samplegeweld.

De toekomst

A/T/O/S ©Illias Teirlinck

In wezen tilt A/T/O/S het klankarsenaal van klassieke hiphop (lome downtempobeats, houtachtige, kurkdroge snaredrums, vinnig gescratch met stemfragmenten) naar een postdubstepkader. De wortels lopen terug tot in de old skool van New York, de geluidsmanipulatie is die van James Blake en consoorten. Maar de Antwerpse band oversteeg de verwachtingen in Brussel. 'Deep End’ dreef op een dubby vibe, ingebed in koele synths en jazzy keys. Verderop stelde Truenoys ons geduld op de proef met een desoriënterend instrumentaaltje waarvan de topzware basdrum steevast een halve tel te laat kwam. Die zenuwtic in onze linkermondhoek kregen we de rest van de avond niet weg.

Amos ontpopte zich in een uurtje van schijnbaar timide r&b-nimfje naar furieuze amazone. Tijdens de laatste songs kronkelde ze sensueel tegen de groove aan, schudde met haar dikke haardos en waagde zich onverhoopt aan een potje headbangen. "How far is the future”, hoorden we haar zingen. De toekomst? Die stond zowaar voor onze neus.

Jasjes af!

Share

Et voilà, twee uiterst boeiende experimentele bands van bij ons die straks hopelijk ook een solide, internationale omkadering krijgen

Dat geldt ook voor WWWater (****), het project van Charlotte Adigéry, de Gentse met Caraïbische wortels wier eerste opvallende verschijning die op de Belgica-soundtrack van Soulwax was. In de AB schoot ze als een raket van links naar rechts, slalommend tussen de erg uiteenlopende subgenres die ze op haar palet balanceert. Eén van haar troeven is haar sprankelende persoonlijkheid: ontwapenend spontaan, met een broodnodig hoekje af. "Nu is 't feest!”, klonk het uitgelaten. "Doe die jasjes maar af!”

Haar korte, veelkleurige en gelaagde set deed ons haast duizelen. 'Presence’ was een poëtische evocatie op de dreigende elektronische pulsen van Boris Zeebroek. 'Merci bon dieu’ van Harry Belafonte zong ze met veel branie, schipperend tussen overrompelend en lichtjes komisch. 'Mine Yours’ baadde in een tribalsfeertje en pochte met een verrukkelijk, omhoogkringelend zangmotiefje. In 'Pink Letters’ gordde ze de basgitaar om en ging ze met drummer Steve Slingeneyer de kale elektronica te lijf.

Exorcisme

WWWater ©Illias Teirlinck

Dat ze over een dijk van een stem beschikt, bleek in 'Never Nuff’, lekker primitieve synthpop die in begerige gulpen de zaal instroomde terwijl Adigéry vanop de hoogste noot naar haar prachtige falset reikte en de kristalglazen achter de bar nét niet deed exploderen. 

Ook 'WWWater’ had een exorcismeritueel in pacht waarbij onze hardnekkigste demonen hulpeloos desintegreerden. Adigéry huppelde door haar stemmenregisters, schurkte zich tegen de dreinende basdrum aan en verzeilde uiteindelijk in een scheve nachtclubvibe die naar Grace Jones knipoogde.

Postpunk

Maar daarbij hield het niet op. 'My Hands’ serveerde ongepolijste disco met een trancey afdronk, 'Screen’ (over smartphoneverslaving) was neurotische postpunk met een pijnlijk luide bas en een hysterisch roepende Adigéry. Geen wonder dat ze 'Earthdub’ van The Slits coverde, als toetje. Adigéry had zich ongetwijfeld kiplekker gevoeld in het Manchester of het New York van vijfendertig jaar geleden, toen punks begonnen te bricolleren met reggae, jazz, funk, soul en elektro.

Et voilà, twee uiterst boeiende experimentele bands van bij ons die straks hopelijk ook een solide, internationale omkadering krijgen. Eentje die een langetermijncarrière beoogt, bovendien. Met de juiste visie, met veel lef en een goed netwerk schoppen ze het hopelijk tot ver buiten de landsgrenzen.

Gezien op 18 mei in de AB in Brussel.

nieuws