Muziek

De regels van de coverkunst

De Canadese band Walk off the Earth maakte een cover van Gotyes hit 'Somebody that I Used to know' die in een mum van tijd de wereld rond gaat. ©null

Met hun verbluffende cover van 'Somebody That I Used to Know' heeft de Canadese band Walk off the Earth een virale hit te pakken. Hun versie van Gotyes hit werd op vijf dagen tijd al meer dan 4,5 miljoen keer bekeken op YouTube. 'Hilarisch én briljant', zo noemde de Australische Belg de charmante cover. Wat zijn de regels die een die cover eeuwigheidswaarde kunnen verlenen?

1. Voeg een nieuwe smaak toe
Het blijft de ultieme paradox: wees origineel in je cover. "Niemand wil dezelfde song twee keer opnieuw horen", weten Rodrigo & Gabriela, het Mexicaanse gitaarduo dat zijn carrière uitbouwde met felle flamencoversies van Metallica en Led Zeppelin.

Ook Walk Off the Earth heeft die hint begrepen: hun versie van 'Somebody That I Used to Know' wijkt weliswaar niet drastisch af van het origineel, maar de opmerkelijke YouTube-clip doet dat wél, en draagt bij tot hun monstersucces. In het bekende filmpje zie je de groep met zijn vijven één gitaar bespelen. De video ging op minder dan een week tijd al heel de wereld rond.

In het beste geval kan een radicaal herwerkte cover het origineel zelfs doen vergeten: de psychedelische groove die Jimi Hendrix neerzette in 'All Along The Watchtower' overklaste al snel de song van Bob Dylan. Tegen de achtergrond van de Vietnamoorlog kreeg de huilende gitaar van Hendrix zelfs de allures van een hymne.

En wie denkt nog aan Prince als hij 'Nothing Compares 2 U' hoort? Sinéad O'Connor bracht de ultieme versie van die song, tot grote ergernis van His Royal Badness, die eigenlijk een andere zangeres in gedachten had. Jeff Buckley nam Leonard Cohen dan weer magistraal onder handen: het originele 'Hallelujah' werd nog door een lichtjes kitscherige productie opgedirkt, maar Buckley strikte je met zijn angelieke stem en een sober, wondermooi gitaararrangement.

Deconstructie is bijna steeds een surplus: zo hertaalde Siouxsie and The Banshees de dromerige psychedelica van 'Dear Prudence' naar een donkere gotische nachtmerrie. 'Rock el Casbah' van de Algerijnse Clash-fan Rachid Taha zocht zijn heil dan weer op de oriëntaalse dansvloer, en de vuile gitaarrock van 'Jolene' van The White Stripes bond moeiteloos de strijd aan met de oorspronkelijke country van Dolly Parton.

Hoed je evenwel voor al te radicale interpretaties: voor je het weet knijp je zoals William Shatner - kapitein Kirk - elke classic de strot toe. Zijn overdramatische parlando in 'Lucy in the Sky with Diamonds' doet je zowaar een bad trip op schurftige paddestoelen vermoeden.

Nee, dan liever Jef Neves klassieke versie van 'Synrise': op piano herhaalde die de aartsmoeilijke arpeggio's van Goose. Het resultaat klinkt even dromerig als opwindend.


2. Respecteer de oervader

Aretha Franklin wist het al. 'R.E.S.P.E.CT.' - dààr draait het allemaal om. Met gepaste eerbied zette zij deze Otis Reddingsong naar haar hand. Franklin bracht allicht de definitieve versie van die song, hoewel ook Janis Joplin en Tina Turner het nummer in grote stijl naar een hoger plan tilden.

Zelfs de allergrootsten kunnen zich geen gebrek aan respect veroorloven: Bob Dylan maakte zich ooit onsterfelijk belachelijk door een bloedbad aan te richten in 'And It Stoned Me' van Van Morrison. Bawb deed niet eens de moeite om een derde van de songtekst te memoriseren. Respect en oprechte bewondering verrichten echter geen mirakels. Bewijs à charge: Limp Bizkit die 'Behind Blue Eyes' van hun idolen The Who om het hoekje hielpen. 'No one knows what it's like to be hated', jammert Fred Durst in die cover. Maar hij had het wel éérst gezocht.

Kwalijke covers uitbrengen leek trouwens een epidemie in de jaren nul: dubieuze nu-metalbandjes en poppunkers beitelden er massaal hun carrière mee. Voornoemde Bizkit plaveide de weg naar de roem met 'Faith' van George Michael. Het alweer lang vergeten Alien Ant Farm beleefde zijn drie minuten fame met Michael Jacksons 'Smooth Criminal'. En Korn tekende zijn eigen doodvonnis nadat ze Pink Floyds meesterwerkje 'Another Brick in the Wall' ten gronde richtten. Orgy die 'Blue Monday' in industrial hees, dekken we dan nog toe met de mantel der liefde.

Te veel respect is overigens evenmin goed: op The Spaghetti Incident? bracht Guns N' Roses braafjes opgepoetste odes aan hun grofgebekte helden van The Stooges, UK Subs, Charles Manson (!) of The Damned. De plaat flopte miserabel aan de kassa. Veel succesvoller, want gedurfder, is Kicking Against The Pricks: daarop graafden Nick Cave & The Bad Seeds zich onder in de muzikale erfenis van Leadbelly, Lou Reed en Roy Orbison. Nog aanraders? Dit-zijn-mijn-invloeden-platen als Pin Ups (David Bowie), These Foolish Things (Bryan Ferry) en de country & western-ode van Elvis Costello (Almost Blue).

3. Verlies nooit je geloofwaardigheid
Toen Johnny Cash op zijn sterfbed Nine Inch Nails naar de mond praatte met 'Hurt' kwam die tekst aan als een dolk in je hart. Het nihilisme van Trent Reznor klonk met de breekbare bariton van Cash plots als een ode aan de overwinning op de dood. Toch blijft het dansen op een slap koord wanneer muzikanten uit verschillende genres elkaar opzoeken.

Britney Spears die 'I love rock-'n-roll' belijdt, in navolging van Joan Jett Vanilla Ice die 'Satisfaction' van de Stones met snertige rhymes om zeep helpt? Miley Cyrus die 'Smells Like Teen Spirit' van zijn eeuwige leven ontdoet? En Céline Dion die luchtgitaar speelt in AC/DC's 'You Shook Me All Night Long'? Geen idee waar je meer onpasselijk van moet worden. Hitparadepaardjes doen er vaak beter aan om hun neiging tot rock-'n-roll te bedwingen. Credibiliteit is immers àlles bij een cover. Of geloofde u het voormalige Disneysterretje Hilary Duff toen die de woede van haar leeftijdsgenoten vertolkte in 'My Generation', maar de iconische zin 'Hope I die 'fore I get old' veranderde in 'hope I DON'T die 'fore I get old!'

Nog hilarischer waren de witneusjes van Duran Duran die '911 is a Joke' van Public Enemy coverden: dat de Afro-Amerikaanse gemeenschap daar niet woedend de straat voor optrok, blijft een raadsel.

Toch kunnen kitscherige relnichten en pompeuze alternativo's soms ook door één deur: Scissor Sisters konden de bombast van Pink Floyd origineel temperen in 'Comfortably Numb'. En Pet Shop Boys zetten de Elvisballad 'Always on my Mind' succesvol op een kuur van synths en beats. Richard Thompson verraste zijn fans dan weer fijn met een folky renditie van 'Oops!... I Did it Again' van Britney. En ook Devo pleegde ooit heerlijke heiligschennis met een artpunkversie van 'Satisfaction'. Alles is dus mogelijk in de kunst van het coveren. Maar probeer het alsjeblieft netjes te houden.

De Canadese groep Walk Off The Earth zorgt voor een unieke cover van 'Somebody that I used to know' van de Australische Bruggeling Gotye. <br /><br />Samen spelen ze alle vijf tegelijkertijd op dezelfde gitaar! De cover is te downloaden via de <a href="http://walkofftheearth.bandcamp.com/track/somebody-that-i-used-to-know" target="_blank"><strong>website van de groep</strong></a>. U mag zelf bepalen hoeveel u er voor geeft. Wordt ongetwijfeld een YouTubehit.<br /><br />