column
Corine Koole

"Opeens begreep ik de verhalen van vriendinnen over de alles lamleggende werking van seks"

Corine Koole interviewt over de raadselen van passie en affectie

De dood van haar man kwam als een mokerslag, maar bracht ook een nieuw leven met zich mee voor Henriëtte (59). Want hij mocht dan wel nooit interesse gehad hebben in seks, bij haar bleek er toch wat te broeien onderhuids.

1 ©ANP

"Met mijn man heb ik dertig jaar een goed huwelijk gehad en toch voelde ik me geen moment schuldig toen ik een paar maanden na zijn dood met een van onze buitenlandse golfvrienden naar bed ging. In mijn gehuwde leven was vooral de laatste tien jaar geen seks, mijn man vond dat onbelangrijk, net als aanraken en zoenen. En hoewel ik het gemis regelmatig ter sprake bracht, en er momenten waren dat ik heb getwijfeld of ik bij hem moest blijven, is in de aard van onze verhouding nooit verandering ­gekomen. Ik verlangde naar lichamelijk contact en bevrediging, hij niet. Maar ik hield van hem, koos voor hem, heel bewust, en nog steeds zie ik hem als de man van mijn leven. Wij deelden de belangstelling voor toneel, wij golfden samen, wij deelden ons dagelijks leven op een zeer aangename manier. Had ik dat moeten opbreken en inruilen voor iets waarvan ik alleen wist dat het bestond, maar nooit had meegemaakt?

Share

'Het was een echte afweging: doe ik het of doe ik het niet. Ja. Ik doe het'

“Maar toen was daar die vriend die eigenlijk meer een kennis was. Een man van wie ik wist dat hij oké was omdat we al heel lang jaarlijks golfden in Portugal en ineens voelde ik me bevrijd. Ik was in de buurt van Albu­feira. We hadden afgesproken om te lunchen, want hij wilde weten hoe het met me ging, zo kort na de plotselinge dood van mijn man. We zaten samen op een terras en het was heel gezellig en ik herinner me dat ik dacht, als ik hem nu vraag even mee te gaan naar mijn Airbnb-adres, dan zouden we best eens samen in bed kunnen belanden. Wil ik dat?

“De uren ervoor had hij mij zeer belangstellend uitgehoord over de begrafenis. Hij was net als ik nogal aanrakerig, we zaten vertrouwelijk bij elkaar en hoewel ik niet kan spreken van een roes maar van een wil, kwam van het een het ander. Overigens is het niet zo dat ik al die dertig helemaal geen seks had gehad, ik heb een paar keer een verhouding gehad die soms een paar jaar duurde, maar met deze mannen was het of ik me altijd geremd voelde, en me uit loyaliteit met mijn man, of uit het vage besef dat het toch nooit iets zou kunnen worden tussen ons, nooit had durven laten gaan. Nu was het anders. Het is misschien flauw om dat woord ‘bevrijd’ te gebruiken, dat doet mijn man en ons huwelijk geen recht. En toch maakte zich op dat terras een soort zorgeloosheid van mij meester, de motor van genot. Het was een echte afweging: doe ik het of doe ik het niet. Ja. Ik doe het. Dit is mijn leven en ik kan nu zelf kiezen. Er is niemand die over mijn schouder meekijkt. Niemand die zegt, zou je dat derde glas wijn wel nemen en ook ­niemand voor wie ik mijn verlangen verborgen moet houden. In dat vakantiehuisje begon ik hem meteen te zoenen en hij zoende terug en ik dacht, ik ga hier eens heerlijk van genieten. Zo raar, eigenlijk, dat ik met deze golfvriend binnen een minuut een intimiteit en een ­gezamenlijke geilheid bereikte die ik in al die tijd met mijn man nooit had beleefd.

Share

'Opeens begreep ik de verhalen van vriendinnen over de alles lamleggende werking van seks'

“Ik voelde geen schaamte toen ik mij uitkleedde, onze lichamen leken blij verrast elkaar eindelijk te ontmoeten. Al snel namen ze het over van woorden en rede. Die middag was het of een lang onderaards gebleven bron tomeloos een weg naar buiten vond. Die nieuwe lust was zo groot, dat ik er bijna bezeten van raakte. Ja, ik, de ­lerares Nederlands, de vrouw die in een parallelle gevoelsstroom nog steeds diep rouwde om haar overleden man, begon deze nieuwe vriend na thuiskomst in Nederland berichten te sturen die hij allemaal beantwoordde. Tekstberichten, maar ook naaktfoto’s van mijzelf. Ik, de vrouw van 59, stuurde hem een video van mijn lichaam en verzond die zonder aarzeling. Daar was geen dapperheid voor nodig, ik deed het gewoon. Ik speelde niet de opgewonden vrouw, ik was haar. De hele dag tijdens het lesgeven op school, of als ik een bezoek bracht aan mijn hoogbejaarde moeder, voelde ik een ­tinteling in mijn onderlichaam. Ik begon dagelijks te masturberen, de orgasmen kwamen en gingen, en ik begon hevig te ­verlangen naar nog meer en nog een keer met deze man.

“Opeens begreep ik de verhalen van vriendinnen over de alles lamleggende werking van seks. Wat viel er nog meer te ontdekken, als dit allemaal in één middag kon worden blootgelegd? Mijn vreugde was zo intens, spijt over mijn jarenlange seksloze huwelijk was er niet. Zo is mijn leven nu eenmaal gelopen. Eerst de deprivatie, nu het onnoemelijk geluk. En de opluchting. Want altijd was de vrees blijven bestaan dat die stroefheid en het ongemak niet alleen in mijn man maar ook in mij zaten. Nu besefte ik dat mij niets mankeerde.

“Het appen hield aan. Ik ben nog een keer teruggegaan naar Portugal, en weer was het geweldig. Maar op een dag liet hij ineens niets meer van zich horen. Vreemd, had hij zich niet altijd net zo verrukt getoond als ik? Had hij niet telkens blijk gegeven van dezelfde verwondering? Ik stuurde hem een mail, maar het enige wat hij antwoordde was dat hij rust en tijd nodig had en dat zijn zwijgen niets met mij te maken had. Dat is nu drie maanden geleden. Ik ben zeer verdrietig en teleurgesteld. En toch, en dat klinkt misschien vreemd, die kolkende stroom van lust en ­seksueel plezier is niet gestopt en de blijheid daarover is zoveel groter dan het verdriet over deze ene man. Ik koester wat ik met hem heb meegemaakt. Onze gedeelde ­ervaringen bieden mij zicht op een stralende nieuwe wereld. Er valt ineens zoveel te ontdekken, ook zonder hem als het moet. Ik voel me eindelijk heel.” 

zine