Goesting

Wim Lybaert: "Als de goesting ontbreekt, is het allemaal maar platte kak"

Tuinieren als therapie

5 ©Jonas Lampens

Wie zoals Goesting Magazine bij Wim Lybaert op interview mag, krijgt een hele waslijst vragen mee. Vaders willen weten of ze hun tomaten al mogen zaaien, moeders vragen zich af hoe hij zijn groene vingers proper houdt en vriendinnen polsen of hij op Tinder zit. Jawel, iedereen heeft een (tuin)boontje voor de man die van het goeie leven houdt.

©Jonas Lampens

Op de cover van je laatste boek lezen we iets waar we het 100% mee eens zijn: 'Goesting is het begin van alles'. Is dat je levensmotto?
Wim Lybaert: "Een filosoof heeft ooit gezegd dat talent niet bestaat. Iemand die grandioos viool speelt of fantastisch kan voetballen? Dat is geen kwestie van een bijzonder talent, maar van de goesting om daar jaren aan een stuk, elk uur van de dag mee bezig te zijn. Alleen als dat verlangen er is, kun je grootse dingen bereiken. Maar goesting is belangrijk bij alles wat je in je leven doet: koken, werken, hobby's en je lief graag zien. Volgens mij is het de sleutel voor een gezond en gelukkig leven. Want geef toe, als de goesting ontbreekt, is het allemaal maar platte kak toch?"

Jij ziet er inderdaad uit als iemand die alles met veel enthousiasme en volle overtuiging doet.  
"Ik sta alleszins iedere dag op met veel goesting. (lacht) Maar vergis je niet, ik heb ook mijn slechte dagen. Als ik iets tegen mijn zin moet doen, ben ik echt geen aangename mens. Ik ben net terug van vakantie in Frankrijk en ik heb daar zo ontzettend slecht gegeten dat ik er diep ongelukkig van werd. Van de mosselen die ze mij daar voorschotelden, kon je - zonder overdrijven - banden maken. Alleen een chef die zonder goesting en liefde in zijn keuken staat, kan zo'n eenvoudig gerecht zo hard verknoeien. Ik werd daar toen zo kwaad van dat ik zelfs met mijn bord naar de keuken ben gegaan. Je ziet, ik heb dus ook mijn, euh, minder enthousiaste momenten. Het zijn er niet veel, maar ze bestaan. En dan blijf je beter uit mijn buurt." (lacht)

Het moestuinseizoen is geopend. Hoeveel goesting had je om terug met je handen in de aarde te gaan wroeten?  
"Ik was nog geen twee uur thuis van Frankrijk en ik zat al in mijn moestuin. Dat zegt wel genoeg, zeker? Hoewel ik gewoon ajuin heb uitgeplant, heb ik daar toch enorm van genoten. Je voelt dat de lente om het hoekje loert en toch hangt er nog winter in de lucht. Heerlijk! Een moestuin is natuurlijk ook keihard werken, maar als je dan zoveel maanden later ziet wat er allemaal uit de grond schiet... Heerlijk."

Swipen op Tinder

Met je boeken en programma's heb je al heel wat veranderd. Dankzij jou zit iedereen terug in de moestuin.
"Dat is inderdaad een mooi begin. Vroeger hadden alleen types met geitenwollen sokken een moestuin, nu vertellen ook hippe dertigers me trots over hun 'patatten in een zak'. Zalig! Maar het kan nog altijd beter: moestuinieren moet mainstream worden. Ik vergelijk het altijd met lopen. Vroeger bestond 'lopen voor de leute' niet, je deed het alleen maar om je tram te halen. Nu word je op zondagochtend omvergelopen door hordes fanatieke joggers. Zo'n evolutie wens ik de moestuin toe. Alleen jammer dat 'start to moestuin' niet lekker bekt, hé?" (lacht)

©Jonas Lampens
Share

Moestuinieren moet, net zoals joggen, mainstream worden

Wim Lybaert

Een programma als Het goeie leven gaat natuurlijk over meer dan de moestuin alleen.
"Klopt. We willen de kijkers doen nadenken over lekker en verantwoord eten, over de oorsprong van hun voedsel én over de traagheid van de tijd."  

Wat bedoel je daarmee?
"We kennen het natuurlijke ritme niet meer. Het tempo waarin we leven is crazy en kunnen we onmogelijk volhouden. In het halfuur dat wij hier zitten praten, heb ik al twee dringende sms'en gehad. En het is niet alleen die smartphone. Kijk naar het succes van online shoppen! Vroeger hield ik ervan om uren rond te snuisteren in boekhandels. Nu bestel ik boeken met één klik online en worden ze de volgende dag aan huis geleverd. Natuurlijk is dat handig, maar intussen is het zoeken naar en wachten op verdwenen. Hetzelfde zie ik gebeuren met daten. In mijn tijd moest je nog allerlei hindernissen overwinnen voor je met iemand kon afspreken. Nu swipe je die persoon gewoon naar de juiste kant op Tinder. That's it! Natuurlijk ontstaan daaruit ook mooie koppels, maar waar is dat heerlijke verlangen gebleven?"

©Jonas Lampens
Share

In een moestuin voel ik me God de Vader

Wim Lybaert

Jij bent zelf ook een drukbezet man. Maak je jezelf daar dan niet ook schuldig aan?
"Ik draai inderdaad ook mee in die mallemolen. Toen we in Frankrijk waren, had ik aan mijn vrouw beloofd om mijn telefoon op vliegtuigstand te laten, maar uiteindelijk kreeg ik het daar moeilijk mee. Dat is toch erg? Toch merk ik dat er in onze samenleving langzaam een tegenbeweging ontstaat. Alsmaar meer mensen voelen dat ze zichzelf aan het verliezen zijn. Ze staan onder druk van hun werk, het gezin en die smartphone. Ze zijn op zoek, weten nog niet exact waarnaar, maar ze weten wel dat het anders moet. En dat stemt me hoopvol."

Is een moestuin dan hét antwoord?
"De moestuin verplicht ons alleszins om terug te keren naar het ritme van de seizoenen en dat is al een begin. Ik ben er honderd procent van overtuigd dat een moestuin kan helpen om de burn-outepidemie aan te pakken. Tuinieren is trouwens al een erkende therapie. Kijk maar naar wat in gevangenissen in het buitenland gebeurt: als de gevangenen in een moestuin mogen werken, voelen ze zich beter in hun vel en dat verbaast mij niks. In maart steken ze een zaadje in de grond en vier maanden later komen daar sappige tomaten uit. Dan heb je toch het gevoel dat je God de Vader hebt gespeeld? Niet alleen hun eigenwaarde krijgt dankzij moestuinieren een boost, ze leren ook samenwerken, geduldig afwachten en met mislukkingen omgaan. Die moestuin geeft hun leven zin: ze moeten opstaan om hun planten water te geven, hun groenten te oogsten, hoe velden om te spitten. Ik zou het echt fantastisch vinden om een gelijkaardig project op te starten in onze eigen gevangenissen. Je hoort het, er zijn nog duizend en een dingen die ik wil doen. Geloofde ik maar in reïncarnatie, dan kon ik telkens terugkeren om al mijn dromen te kunnen realiseren."

Wim Lybaert (48)

©Jonas Lampens

- Woont samen en heeft drie kinderen. 
- Werkte lange tijd als monteur bij Woestijnvis, tot hij in 2011 zelf reportages begon te maken voor Man Bijt Hond.
- Ken je van zijn televisieprogramma's over (moes)tuinieren, zoals De moestuin volgens Wim op VIER en Het goeie leven op Eén.
- Mag je wakker maken voor: absoluut niks, want hij is een slechte slaper.
- Breekt zijn hoofd over: wat zijn volgende televisieprogramma zal worden.