Filmreview

'Grave': Vegetarische tiener ontpopt zich tot kannibaal

2 'Grave', een horrorfilm zoals geen ander. ©rv 2016 wild bunch

Je hebt horror waarbij bloed het smeermiddel van de lachspieren is. Je hebt horror die je doet walgen, al dan niet van genot. En je hebt Grave

Tijdens voorstellingen op de festivals van Toronto en Londen zouden toeschouwers flauwgevallen zijn. Zelfs als het prietpraat uit de publiciteitsmachine is, zo ongeloofwaardig is dat niet. Nochtans is Grave allesbehalve een gore fest waarbij het bloed van het scherm spat. Maar deze mysterieuze mix van seksueel ontwaken en kannibalisme is bij vlagen zo realistisch dat alleen de blik afwenden het kokhalzen voorkomt.

Rauwe lever

Centraal staat Justine, een achttienjarige die naar het veeartseninternaat gestuurd wordt, waar haar ouders elkaar hebben leren kennen en haar oudere zus Alexia nog altijd school loopt. Het gezin is streng vegetarisch. In een van de eerste scènes zie we Justines moeder heibel maken in een wegrestaurant omdat er een balletje in een groenteschotel verzeild is geraakt. 

Garance Marillier als Justine in 'Grave'. ©rv

Des te groter is de verbazing van Justine als ze bij het begin van de studentendoop – een onzindelijk, groezelig ritueel dat op het internaat een heel academiejaar duurt – door haar zus aangemoedigd wordt om een stuk rauwe lever te verorberen. Wat ze walgend doet. Hoe afstotend het ook is, ze ontdekt tegelijk een genot, al probeert ze dat gevoel te onderdrukken.

Eilaas! Ze heeft een deur geopend die voor haar gemoedsrust beter gesloten was gebleven. Het is het begin van een afdaling naar de krochten van de menselijke ziel - een onthutsende zelfontdekking die haar leven overhoop gooit.

IJzingwekkende beklemming

Share

Ducournau kent haar klassiekers, maar zelfs zonder die knipoogjes is 'Grave' een fascinerende film

Het scenario van Grave had strakker gekund, in het midden van de film gaat de rek er even uit. Maar Julia Ducournau compenseert dat door een rijke visuele verbeelding, excellent geholpen door haar chef photo, onze landgenoot Ruben Impens. Beheerste, statische shots die ondanks de rust een ijzingwekkende beklemming uitstralen worden afgewisseld met frenetieke scènes waarin de veeartsen in spe volledig loos gaan.

Ducournau kent haar klassiekers (Carrie, de body horror van de jonge Cronenberg), maar zelfs zonder die knipoogjes is Grave een uitstekende film. Dat is mede dankzij de voortreffelijke vertolking van Garance Marillie. Een onschuldige, maagdelijke tiener ontpopt zich tot een bloeddorstig creatuur dat worstelt met ongewilde impulsen die haar doen gruwen en tegelijk duivels onweerstaanbaar blijken. Een fascinerende transformatie.

HORROR

Van: Julia Ducournau

Met: Garance Marillier, Rabah Naït Oufella, Ella Rumpf

Duur: 98 minuten

Abonnees lezen het interview met regisseur Julia Ducournau in de krant van vandaag of in de pluszone. 

zine