Zeno

Waarom Brusselmans' 'bekering' voor zo veel vreugde zorgt in de rechtse kerk

2 Het scheelde niet veel of onze rechterzijde had de voormalige potsenmaker Brusselmans opgenomen in het pantheon der grote Vlaamse denkers. ©Bob Van Mol

Jeroen De Preter is journalist bij De Morgen.

Jeroen De Preter. ©Bob Van Mol

Allicht heeft ook Herman Brusselmans zelf er met enige verbazing naar staan kijken. Nooit in zijn inmiddels meer dan dertigjarige carrière is hij als denker ook maar een heel klein beetje au sérieux genomen. Altijd opnieuw is hij weggezet als de grote onnozelaar, de zeveraar en de potsenmaker. 

Tot hij vorige week in Humo iets scherps zei over moslims en links. Het scheelde niet veel of onze rechterzijde had de potsenmaker van weleer meteen opgenomen in het pantheon der grote Vlaamse denkers.

Politieke recuperatie heet dat, al zijn er wel verzachtende omstandigheden.

Rechts Vlaanderen heeft het de afgelopen decennia niet gemakkelijk gehad. In literaire kringen heeft het rechtse gedachtegoed al die jaren nauwelijks enige steun genoten.

Ongetwijfeld zorgt Brusselmans' "bekering" mede daarom voor zo veel vreugde in de rechtse kerk.En ongetwijfeld gaat het ook in die kerk een beetje als in de hemel. Zoals bekend is daar meer vreugde om één bekeerling dan om negenennegentig gelovigen die de bekering niet nodig hebben.

Brusselmans' "bekering" komt onvermijdelijk ook even ter sprake in het interview met Joachim Pohlmann. Van Pohlmann, woordvoerder van Bart De Wever, verschijnt volgende week Een unie van het eigen, een stevige roman over de ondergang van een Vlaamse familie.

Pohlmann positioneert zichzelf nadrukkelijk als een rechtse schrijver. Hij acht het ook niet uitgesloten dat de Vlaamse letteren, als tegenreactie op decennia van linksigheid, aan het begin staan van een ruk naar rechts.

Pohlmann mengt zich ook in het debat over radicalisering, een van de belangrijkste thema's van zijn boek. Opmerkelijk: anders dan Brusselmans en zijn baas De Wever stelt Pohlmann onze samenleving wél mee verantwoordelijk. Omdat wij elk ideaal de afgelopen decennia kapot hebben geïroniseerd, is er volgens Pohlmann geen groter verhaal meer dat ons verenigt. "Dat maakt ons zeer kwetsbaar voor een ideologie die - hoe waanzinnig ze ook is - wel een compleet wereldbeeld presenteert."

Pohlmann verwacht het nieuwe verbindend verhaal niet van de politiek. Het verhaal moet onder meer van de literatuur komen. De schrijver belooft om daar in een volgend boek werk van te maken. Pohlmann versus de brusselmansiaanse ironie. In de literatuur zou die strijd wel eens relevanter kunnen zijn dan die tussen links en rechts.

nieuws

zine