Uitgespeeld : Scribblenauts (****)
Ieder jaar verschijnen er, tussen het grote commerciële geweld door, kleine videogamesensaties die opvallen door hun originele concept. De Nintendo DS-game Scribblenauts is er zo eentje: los puzzels op of leg trajecten af door voorwerpen te laten verschijnen. En hoe doet u dat? Door gewoon de naam van die voorwerpen in te tikken.
Puzzelgames gaan meestal als volgt: u wordt voor een probleem gesteld, krijgt enkele voorwerpen aangereikt waarmee u dat kunt oplossen en moet die vervolgens op een handige manier zien te combineren om door te gaan naar het volgende level. In de pas gelanceerde game Scribblenauts werd die decennialange verhouding voor het eerst omgegooid.
U begint elk level met een probleem, maar de voorwerpen die u nodig hebt om dat op te lossen moet u zélf laten verschijnen. Denk aan het allereerste voorwerp dat u voor de geest komt om de situatie recht te trekken, voer het in via een virtueel toetsenbord, en hop: het verschijnt. Door het al dan niet te combineren met andere tevoorschijn 'gekrabbelde' voorwerpen brengt u de puzzels tot een goed eind, waardoor hoofdpersonage Maxwell zijn ster mag pakken en door mag naar de volgende ronde.
HilarischScribblenauts geeft vooral aanleiding tot hilariteit wanneer u de mist in gaat. Ondergetekende moest bijvoorbeeld een hongerige kok spijzen, dacht intuïtief aan een kalkoen, maar kreeg het levende beest op het scherm te zien (de kindvriendelijkheid van de game zorgde ervoor dat het dier niet geslacht kon worden). Dat bleef dus heen en weer waggelen terwijl er naar een andere oplossing werd gezocht.
Geen rokers en drinkersDie hoge mate van vrijheid wordt geleverd door de zogeheten tekstparser die in de game zit: een stuk software dat ingetikte woorden herkent en ze een betekenis geeft. De parser van Scribblenauts kan enkele duizenden woorden aan, waardoor u de bevreemdende indruk krijgt dat de game werkelijk alles begrijpt wat u invoert. Maar dat is een illusie, want ook de woordendatabase werd kindvriendelijk gehouden: er zit geen enkel woord in dat te maken heeft met roken, neuken of zuipen.
Tekstparsers zijn niets nieuws. Ze zaten in de vroege jaren tachtig, toen de grafische mogelijkheden van computers nog niet optimaal waren, al in 'interactive fiction', een nogal saaie videogamevorm die ondertussen is uitgestorven. De speler draafde daarin op in een soort interactieve roman, en moest (een beetje zoals in Scribblenauts) logische puzzels oplossen door tekstcommando's in te voeren en op die manier het verhaal vooruit te stuwen. Maar wie denkt er eigenlijk aan om zoiets in een hedendaagse puzzelgame te laten verschijnen?
Commercieel risicoMeestal worden games als Scribblenauts door een of andere onafhankelijke studio gemaakt die genoeg heeft van het gebrek aan originaliteit van gevestigde gamefabrikanten, maar zonder dat zelf per se na te streven ineens een relatieve hit in handen heeft. Het gebeurde de afgelopen jaren onder meer met de games Portal en Braid, spelletjes die door een paar mensen op zolder werden gemaakt, maar desondanks de interesse van een grote uitgever of distributeur wisten op te wekken en daardoor in de publieke aandacht terechtkwamen.
Scribblenauts, dat zeker op visueel gebied een uitgesproken indie-smaak heeft, werd echter ontwikkeld door een intussen min of meer gevestigde spellenmaker. Filmstudio Warner Bros. startte twee jaar geleden een videogameafdeling die zich tot nu toe enkel bezighield met games gebaseerd op films en andere producties van de moedergroep. Zo kwamen er games naar de Looney Tunestekenfilmpjes en de Batman-filmreeks. Met Scribblenauts toont de nieuwbakken game-uitgever aan dat hij volwassen aan het worden is en het aandurft om een commercieel risico te nemen.
Al maakt de game een deftige kans om succesvol te worden aan de winkelkassa: de doelgroep van videogames, zeker op de Nintendo DS, is zo groot geworden dat ook dit soort rariteiten aan zijn publiek komt. En Scribblenauts is zo'n game die u zal inpakken zonder dat u dat zelf wilde laten gebeuren. (Ronald Meeus)