Schiet een ijsbeer voor 25.000 euro

Wie geld genoeg heeft en bedeeld is met een avontuurlijke inborst, kan in Canada terecht voor een partijtje ijsbeerjagen. Voor de luttele som van 25.000 euro neemt de jager het vel mee naar huis, de rest is voor de Inuitbevolking.

De jacht op ijsberen, nog steeds een bedreigde diersoort, is al jaren aan strikte regels verbonden. Maar de Inuit verkopen hun jachtquota's vaak door aan jagers.

"The ultimate kill"
De Canadees Boyd Warner herinnert zich nog levendig hoe hij zijn eerste ijsbeer neerschoot. "Het was een van die prachtige Arctische dagen", mijmert hij in de Britse krant The Independent. "De zon scheen en we waren volledig omringd door de natuur. De dood komt snel voor de ijsbeer. Je volgt hem soms dagenlang, maar één schot recht in het hart doodt het dier onmiddellijk."

Warner is zaakvoerder van Adventure Northwest. Hij organiseert avontuurlijke jachtpartijen in de buurt van het uitgestrekte Pond Inlet, een van Canada's meest geïsoleerde Inuitgemeenschappen. Welgestelde, moderne trophyhunters beshouwen de ijsbeerjacht als 'the ultimate kill'. Wat mag je verwachten: een achtervolging die tot veertien dagen kan duren, met hondensleeën, Inuitgidsen en een verwarmd tentenkamp. Prijskaartje: 25.700 euro.

"Het is waarschijnlijk de taaiste jacht ter wereld", prijst Warner zijn expeditie aan. "De weersomstandigheden zijn verschrikkelijk en je geduld moet eindeloos zijn. Je leeft op het Arctische ijs, waar de temperatuur 's nachts daalt tot -50 graden, en waar alles gedaan wordt per hondenslee. Het is ongelooflijk slopend."

Symbool klimaatsverandering
Nochtans geldt de ijsbeer al jaren als een bedreigde diersoort, en is het wereldwijd een van de sterkste symbolen voor de klimaatsverandering. Wereldwijd leven er naar schatting nog 20.000 tot 25.000, en dat aantal daalt snel. Was de jacht vroeger nog de voornaamste bedreiging voor de witte beer, dan is dat vandaag de opwarming van de aarde. Als er niet snel iets wordt ondernomen, zal de populatie de komende decennia met een derde afnemen, waarschuwden wetenschappers op een top afgelopen week.

Sinds 1973 is jagen op ijsberen strikt beperkt. Canada, waar zowat 60 procent van de ijsberenpopulatie leeft, is een van de enige landen waar sportjagers nog hun ding mogen doen. De VS, Groenland en Rusland beperken zich tot quota voor de Arctische autochtone bevolking, uit respect voor hun tradities.

De Inuit beschouwen de jacht op ijsberen niet allen als een belangrijk deel van hun cultureel verleden, ze voeden zich ook met ijsbeervlees en verkopen de huiden. Een deel van hun jachtquota verkopen ze aan sportjagers. Die krijgen de huiden mee als trofee, het vlees gaat naar de Inuit.

Amerikaanse en Europese jagers
"Dit jaar ontvingen we veel Amerikaanse klanten", vertelt Warner. "Maar er komen ook Europeanen, vooral Noren en Polen. Het zijn oprechte en gewone mensen met veel geld. Ze hebben een enorm respect voor de dieren. Ik hou niet van het doden van dieren, maar ik geniet van de jacht. Mensen vinden dat moeilijk te begrijpen, maar voor mij is dat geen paradox. Bovendien worden die ijsberen sowieso gedood, door de Inuit. Dus het maakt niet uit of zij de dieren doden, of buitenstaanders."

Elk jaar zouden in Canada, Groenland en Alaska zo'n 700 ijsberen neergeschoten worden. Canada verhoogde zijn jachtquota nog in 2004, van 64 tot 105 ijsberen per jaar. Maar de noodkreet van de recente top stelt de houdbaarheid van de jacht op ijsberen sterk in vraag.

"De quotaverhoging was een grote vergissing", aldus de Canadese expert Ian Stirling. "Mensen melden steeds vaker dat ze een ijsbeer gezien hebben, wat wordt geïnterpreteerd als een toename van de soort. Maar de waarheid is anders. Door het smelten van de poolkappen, verdwijnt het leef-en jachtgebied van de ijsberen en worden ze vaker naar het vasteland gedwongen. Wij zijn hierover erg bezorgd." (Lotte Beckers)