Schandaalboek over Dedecker lijst hoop malversaties op

"Jean-Marie Dedecker streek een stuk van de premies op van zijn judoka's en zijn fors gesubsidieerde Vlaamse sportacademie diende vooral de belangen van Jean-Marie Dedecker zelf." Dat schrijft journalist Raf Sauviller in 'De Buffel', een schandaalboek over Dedecker waarin Sauviller een hoop malversaties oplijst. "Dedecker draait er zijn hand niet voor om om al zijn functies met elkaar te vermengen."

Premies
Sauviller heeft het onder meer over het premiesysteem in Dedeckers tijd als judocoach. Dedecker zou een systeem hebben uitgewerkt waarin hij tot 15 procent ving van de premies voor zijn judoka's bij medaillewinst. Dat kon oplopen tot 15 procent van het totaal, en aangezien Dedecker als coach zo'n 150 medailles opstreek tijdens internationale toernooien is dat al snel een bom geld. "Het was een soort beloning voor de trainer bij elke prestatie van zijn mensen", zegt Paul Bruneel, in de jaren negentig de grote baas bij Bacob dat toen een sponsordeal had met Dedecker. Probleempje: dat wisten de judoka's zelf niet. Sauviller citeert daarover Alex Fabry, die in onmin raakte met Dedecker en zelfs op de vuist ging met de judocoach.

Sportacademie
De auteur doet in zijn boek ook het verhaal van de Vlaamse Sportacademie (Vlas), die door Dedecker persoonlijk op poten was gezet om individuele topatleten beter te vergoeden. Hij ving daarvoor 375.000 euro van privésponsors en 250.000 euro van de Vlaamse overheid. Volgens Sauviller gebruikte Dedecker Vlas voor zijn persoonlijke verrijking én die van zijn vrienden. Toenmalig minister van Sport Guy Vanhengel zegt in het boek dat de boekhouding aan alle kanten rammelde en zo oordeelde ook het Rekenhof er uiteindelijk over. Vanhengel doekte het Vlas uiteindelijk op.

Vete met Patrick Lefevere
Er zijn natuurlijk ook nog de bekende(re) verhalen uit de koers, allemaal te herleiden tot één ding: de vete met Patrick Lefevere. Die was er niet al te happig op om met Dedecker in zee te gaan, en vertelde in het niet zo verre verleden al een paar ronduit vervelende anekdotes over de man. Zo zei hij al in Humo hoe Dedecker ooit met de belofte van 2,5 miljoen sponsorgeld voor zijn ploeg kwam aandraven, maar dat niet kon waarmaken. Of hoe hij daaropvolgend commissie vroeg op het sponsorgeld, wat Lefevere prompt weigerde. Dedecker zelf heeft die verhalen altijd ontkend. Ze kwamen aan de oppervlakte ten tijde van het dopingschandaal, toen Dedecker bewijzen meende te hebben dat een aantal toprenners aan de illegale producten zat.

Schandaaltjes
En zo gaat het maar door: Sauviller schrijft het ene na het andere verhaal neer, het ene al wat meer common knowledge dan het andere. Er is bijvoorbeeld het verhaal van de bouwovertreding van Dedecker, die op zijn hoeve in Leffinge een illegale constructie bouwde. Er zijn de verhalen over het persoonlijke geweld, zowel in Dedeckers privéleven als in zijn professionele bestaan. En er zijn natuurlijk de ijspistes. Dedeckers bedrijf kreeg dat in 2002 vergund van de gemeente Middelkerke, maar achteraf bleek dat er geknoeid was met de openbare aanbesteding. Onder meer Dedeckers zakenpartner Peter Germonprez, ook de Middelkerkse directeur van toerisme, en Michel Landuyt, de Middelkerkse burgemeester, werden in dat dossier veroordeeld. Dedecker niet. Hij verscheen niet eens voor de rechter. Zo zegt de Brugse procureur Berkvens daarover: "We konden de beschuldigingen en verdachtmakingen tegen Dedecker niet hard maken."

Beschadigingscampagne
De publicatie van het boek verschijnt op een wel erg slecht moment voor Dedecker. De politicus krijgt momenteel de wind van voren omwille van het inzetten van een privédetective. Zelf heeft Dedecker het over een beschadigingscampagne. "Ze kappen gewoon drek over me heen en dat zal wellicht niet ophouden tot na de verkiezingen." Zelf ontkent hij in alle toonaarden. "Ik heb absoluut niets misdaan. Ik heb wel wat blauwe plekken en heb in mijn leven ook wel wat schoppen uitgedeeld." (dm)