"Maatregelen in migratie draaiden uit op ontgoocheling"

In het jaar 2008 werd de indruk gecreëerd dat het besef van het belang van de uitdagingen op vlak van migratie, nog nooit zo groot was geweest. Langs de andere kant blijven de aangekondigde maatregelen echter uit, waardoor de hooggespannen verwachtingen plaats moeten ruimen voor grote ontgoocheling. Dat schrijft het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding (CGKR) in zijn jaarverslag "Migratie 2008".

Belangrijke kentering
Was 2008 het "jaar nul" van een nieuw migratiebeleid, vraagt het Centrum zich af. Het ziet er namelijk naar uit dat alle beleidsniveaus zijn gaan beseffen dat een echt migratiebeleid noodzakelijk is. Zo werd in ons land een specifieke minister voor Migratie- en Asielbeleid benoemd, terwijl de Raad van Europa voor een "Pact inzake migratie en asiel" zorgde. Dat er nu ook over de economische migratie gepraat wordt en dat dat misschien de aanzet is voor een proactief migratiebeleid, wijst op een belangrijke kentering, aldus het Centrum.

Dat alles neemt echter niet weg dat er na alle "mooie woorden, beloftes en grootse plannen vreemd genoeg een oorverdovende stilte volgde". Heel wat aangekondigde beleidsmaatregelen moeten nog in de praktijk worden gebracht, zodat de vrees dat het migratiebeleid er komt zonder voldoende garanties voor een volledige inachtneming van de fundamentele rechten van de betrokkenen, niet denkbeeldig is, klinkt het.

Regularisatie-instrument
Om in de toekomst tot een goed migratiebeleid te komen, zijn in de eerste plaats betrouwbare cijfers nodig, meent het Centrum. Zelf geeft het alvast mee dat er in 2007 64.489 migranten bijkwamen in België - een saldo dat de stijgende tendens bevestigt die sinds 1984 heerst in ons land.

Wat betreft een concrete invulling van dat beleid, is er volgens het Centrum "nood aan een duurzaam humanitair regularisatie-instrument", in plaats van punctuele maatregelen. Dat instrument moet "rekening houden met alle mogelijke dringende humanitaire situaties, ook van diegenen die ondergedoken leven", zegt Jozef De Witte, directeur van het Centrum. "Dit moet wettelijk gegarandeerd worden met een dubbele toetssteen. Enerzijds een positief criterium: heeft men in België zijn belangrijkste affectieve, sociale en/of economische belangen gevestigd; en anderzijds een negatief criterium: is er sprake van een humanitair prangende situatie waarvoor een verblijfsvergunning de enige oplossing vormt?"

Recht op gezinshereniging
Daarnaast stelt het Centrum vast dat de huidige voorwaarden voor het recht op gezinshereniging onuitvoerbaar zijn. Zo moeten bijvoorbeeld personen die recht willen maken op een sociale woning kunnen aantonen hoe groot het gezin is dat in die woning zal gehuisvest worden. Het attest dat daarvoor nodig is, kunnen ze niet bekomen vóór alle familieleden in België zijn. Maar voor zij toegang krijgen tot het grondgebied, moeten ze echter wel een attest van voldoende huisvesting bij hun visumaanvraag voegen.

Voorts kan het volgens het Centrum niet dat er geen wettelijke regeling bestaat voor de zogenaamde gesloten "INAD-centra". Het is vooral het feit dat mensen die om strafrechtelijke redenen worden vastgehouden in sommige gevallen een betere behandeling krijgen dan mensen die vastzitten om administratieve redenen, dat het Centrum tegen de borst stoot. (belga/ka)