Staatsman struisvogel

Peter De Roover vindt dat het dossier B-H-V simpelweg bij meerderheid beslist kan worden

_{Peter De Roover is politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging.}

Het B-H-V-debat binnen Vlaanderen is soms boeiender dan de politieke soap zelf. Volgens de lezing van weldenkenden kent de B-H-V-vaudeville twee kampen. Enerzijds de onverzoenlijken, die zo 'snel' mogelijk (elf maanden na de verkiezingen, een halfjaar na de stemming in de commissie) willen stemmen in het parlement.

Anderzijds de staatslui die uitstel bepleiten. Tot er een compromis is gevonden. Om de gemoederen te bedaren doen beide kanten intussen gewoon elk een toegeving. De Vlamingen beloven niet te stemmen. De Franstaligen roepen een belangenconflict in. Jawel, het surrealisme is zo ver doorgeschoten dat dat een Franstalige toegeving wordt genoemd. Waartoe zo'n belangenconflict nog moet dienen als men toch niet stemt tot 15 juli, wordt er niet bij verteld.

Bij de eerste weg, de stemming in het parlement, spreken de redelijken graag over "eenzijdig doordrukken". Tja, zo werkt nu eenmaal een democratie. Een meerderheid drukt beslissingen eenzijdig door. In de betere parlementaire momenten gebeurt dat over de grenzen van regering en oppositie heen. Zoals ooit bij de abortuswet en nu in de B-H-V-zaak. Paars drukte haar ethische agenda overigens ook eenzijdig door. Zonder compromissen te zoeken met de meer behoudende krachten in dit land. Werd paars nooit verweten.

Maar nu verdient een compromis de voorkeur. Klinkt redelijk. Als we even vergeten dat de splitsing van B-H-V uitsluitend over het grondwettelijk vastgelegde Vlaamse grondgebied en de inwoners daarvan gaat. Het Vlaamse B-H-V-voorstel treft geen enkele inwoner van de Franse Gemeenschap. Dat de Franse Gemeenschap daartegen een belangenconflict inroept, lijkt toch wel een erg oneigenlijk gebruik van dat mechanisme. Welk belang kan de Franse Gemeenschap hebben op Vlaams grondgebied? Het inroepen van zo'n conflict betekent de facto een fundamentele afwijzing van onze grondwettelijke ordening en het negeren van de met dubbele meerderheden vastgelegde taalgebieden.

Maar goed, leve het compromis. En wat zijn de elementen waaruit zo'n compromis zou kunnen bestaan? Complete stilte. Een vergetelheid in de argumentatie van de woordvoerders van de compromisgedachte.

Bedoelt men de uitbreiding van Brussel? Ernstig blijven. Behalve bij een marginale rand bestaat daarvoor geen enkele draagkracht in Vlaanderen. Zo'n 'compromis' is vandaag niet haalbaar, maar evenmin binnen 120 dagen. Tijdverlies dus om daar op te wachten.
Of dient de federale kieskring als pasmunt? Ho, wacht even. Werd door de voorstanders daarvan niet met het nodige bochtenwerk beweerd dat zo'n operatie communautair neutraal was? Nu wordt zo'n communautair neutrale ingreep voor de Franstaligen een voldoende Vlaamse toegeving om hun obsessionele verzet tegen de splitsing van B-H-V te laten varen? Als dat zo is, mag de thesis dat de federale kieskring geen Vlaams-nadelige operatie is meteen naar het recyclagepark afgevoerd worden.

Goed, nog andere ideeën? We luisteren met belangstelling. Wat hebben de Vlaamse pleitbezorgers voor een compromis zoal in de aanbieding? Totale stilte.
Dat ogenschijnlijk redelijke pleidooi voor uitstel blijkt totaal inhoudsloos te zijn. Een struisvogelvoorstel. Want wat stellen de redelijken voor als 15 juli geen compromis brengt? (Het lukte Verhofstadt niet in 2005, het lukt de huidige regeringspartijen niet na ruim tien maanden. Wat doet vermoeden dat het op 15 juli wel zal lukken?) Pleiten ze dan opnieuw om de stemming uit te stellen, omdat de Franstaligen anders heel erg boos worden? En moeten we dan wachten tot we een... compromis gevonden hebben.

Of gaan we binnen 120 dagen toch stemmen in de Kamer en de hele mallemolen van obstructietechnieken met drie extra maanden vertraging laten opstarten? Gevolg: B-H-V blijft nog enkele maanden langer de politiek verzieken. Terwijl we B-H-V nu toch allemaal wel heel erg beu aan het worden zijn. Afhandelen die zaak, zodat we kunnen beginnen aan "wat de mensen echt bezighoudt".

Laten we als goede democraten eisen dat de meerderheid beslist. B-H-V slorpte al meer dan genoeg tijd en energie op om weer het rempedaal te hanteren. Willen de Franstaligen zich niet neerleggen bij een normale parlementaire afhandeling omdat ze zich tot elke prijs gerechtigd voelen een greep te houden op het Vlaamse grondgebied, dan is dat hun verantwoordelijkheid. Maar dan bewijzen ze dat België geen democratie is.

Toch hoog spel voor wat volgens de redelijken maar een puur symbolisch dossier is. Het opiniestuk van Pascal Delwit ('B-H-V, version francophone', DM 8/5) leert overigens dat het over veel meer gaat dan een symbool. Het gaat over de vraag of de grondwettelijke indeling van dit land in taalgebieden wordt gerespecteerd of niet. Zo simpel is het allemaal.

Oh ja, en het gaat over democratie.
De grondwetlogica doordrukken met een parlementaire meerderheid is niet onfatsoenlijk, noch compromisloos, het gaat over een democratische plicht.