Midlake in AB: Folksongs voor druilerige zondagmiddagen ***

Bijna vier jaar heeft het geduurd vooraleer Midlake opnieuw van zich liet horen na de culthit "Roscoe". Op The Courage of Others kruipt de geur van nat hout en dode bladeren in je neus, alsof je zelf figureert in hun songs. Toch was het moeilijk om je in de AB altijd even betrokken te voelen.

Voor zijn laatste plaat haalde Midlake de mosterd bij de Britse folk van de sixties en vroege seventies, en ademt de muziek de sfeer van Steeleye Span, Pentangle en Fairport Convention uit. Om die stijlbreuk kracht bij te zetten breidde de Texaanse groep in een uitverkochte AB-Box uit met vier gitaren, twee dwarsfluiten, een blokfluit en een klavecimbel. Hoe indrukwekkend het zicht op dit zevenkoppige orkest ook was, zo broos en introspectief klonk de set. "Winter Dies" heette één song, maar de sombere mineurstemming deed allerminst vermoeden dat het begin van de lente in zicht zou zijn.

The Courage of Others is dan ook een plaat voor druilerige zondagmiddagen, waarbij bedeesde gitaren begeleid worden door het tikken van regendruppels op een vensterraam.

Met een drummer die zich duidelijk niet meer geknecht voelde door de studioproducer wonnen heel wat songs nochtans aan spierkracht. "The Courage of Others" kreeg zelfs iets van een anthem, al leken de live-versies van de nieuwe songs zich beter te lenen tot de intimiteit van een kampvuur dan tot een concert. Dat merkte je ook goed aan de reactie van het publiek: pas wanneer het stof geblazen werd van ouder en iets meer uptempo werk als "Van Occupanther", "Bandits" of "Roscoe" ging er een schok door de zaal. Ook het door klavecimbel ingeleide "Young Bride" was zo"n schot in de roos.

Jammer genoeg zorgde de bedaarde houding van de band af en toe voor eenvormigheid. Tot overmaat van ramp klonterden ook de twee dwarsfluiten - sowieso niet onze favoriete houtblazer - meer dan eens vast tot een zeemzoete brij, zoals in "Small Mountain". Ook een prachtig "Acts of Man" werd aan het eind getorpedeerd door schimmige jazzy uitspattingen op diezelfde verdomde dwarsfluit, terwijl "Bring Down" niet half zoveel weerklonk vond zonder de tweede stem van Stephanie Dosen. Net op tijd stond daar de onaardse schoonheid van "Core of Nature" tegenover, dat een briljante gitaarsolo meekreeg.

"We werden voor jullie gewaarschuwd", grinnikte gitarist Eric Pulidon voor het hoogtepunt van de avond, "Rulers, Ruling All Things". Terwijl hij een blik wierp in een muisstille, verduisterde AB, vervolgde hij: "Jullie zijn rustig, maar dat is oké." Zelf maakte Midlake ook een gezapige indruk. Niemand die dáár vrolijker van werd. (Gunter Van Assche)

Op 23/4 speelt Midlake in Trix, Antwerpen.