Inge Vervotte: Niet gemaakt voor de traagheid van de Wetstraat

« vorige

volgende »

Tien jaar lang was ze de hoop van CD&V in bange dagen, nu keert ze de politiek de rug toe. Inge Vervotte gaat na een decennium dubbelplooien voor de partij haar goesting doen.

Te stil, te breekbaar, te bedachtzaam. Inge Vervotte leek nooit op haar plaats in de politiek. "Het klopt niet dat de politiek haar niet lag of dat ze dit leven niet aankon", countert CD&V-minister Steven Vanackere. "Wat wel klopt, is dat ze voor zichzelf had uitgemaakt dat ze niet haar hele bestaan wou slijten in de politiek. Dat verschroeiende tempo, dat kleefde echt aan haar. Inge wou trouw blijven aan zichzelf."

Blijft de vraag: waarom nu? Zelf ontkent ze het, maar onderhuids sluimerde het ongenoegen over de lethargie in deze regering van lopende zaken. "Alle ministers hebben een jaar geleden hun ontslagbrief gekregen", zegt Vanackere. "Is het dan niet normaal dat een jonge vrouw op het toppunt van haar kunnen uitkijkt naar iets anders?" Wat nog meespeelde, was de traagheid der dingen in de Wetstraat. "Tot 's avonds laat vergaderen in Hertoginnedal, dat was haar ding niet", zegt Vanackere nog. "Ze wou echt aanwezig zijn bij de mensen, ze wou direct contact."

Vervotte was nooit verkleefd aan de macht. Ten tijde van de Fortisaffaire gaf ze haar ontslag omdat ze zichzelf niet zag functioneren in een regering zonder justitieminister Vandeurzen (CD&V) en premier Leterme. "Ik ben een politica, maar bovenal een mens", schreef ze toen. Een beperkte regering met een beperkt programma, wat zij wou, werd door de CD&V-top afgewezen.

De nieuwe regering met CD&V-premier Herman Van Rompuy volgde ze vanop een afstand: ze ging terug studeren in Oxford en begroef zichzelf in de Commissie Gezondheidszorg. Toen al werd er gespeculeerd dat ze de politiek definitief de rug zou terugkeren, maar uiteindelijk bleef ze in de schaduw van het parlement verder werken. Op 13 juni vorig jaar haalt ze 79.000 voorkeurstemmen, een pak beter dan veel andere kopstukken. Twee weken later is ze dan ook de favoriete om Marianne Thyssen op te volgen, maar het juk van het nationaal voorzitterschap ziet ze niet zitten. Binnen haar partij was 'Vervotje', zoals haar beschermheer Leterme haar graag noemde, ook net niet de absolute top. De eerste vrouw in rang, dat wel. "Als er naast een G4 ook een G5 was, zou Vervotte er ook bij zijn. Ze is de topper die het vaakst geraadpleegd werd door de G4."

Wat blijft er hangen van haar decennium in de politiek? Ze hoort het zelf niet graag, maar allereerst zijn er haar fabelachtige verkiezingscores: 93.000 stemmen in 2003, 134.000 stemmen in 2007. En dan pas haar politieke stijl. Veel politici laten de gelegenheid om te zwijgen aan zich voorbij gaan, zij deed net het omgekeerde. Vervotte lanceerde als vakminister, eerst op Welzijn en later bij Overheidsbedrijven en Ambtenarenzaken, nooit flitsende ideeën of baanbrekende plannen. Ze kreeg de wachtlijsten in de gehandicaptenzorg niet korter -nochtans hét verkiezingsthema van de christendemocraten in 2004-, in de federale regering bleef ze consequent op de achtergrond.

Haar 'gloriemoment' als minister was een treinramp. In de nasleep van het desastreuze treinongeluk in Buizingen bewijst ze dat ze politiek talent heeft: ze overziet moeiteloos de ravage en houdt de communicatielijnen strak in de hand. Eenzelfde indruk liet ze trouwens na bij de catastrofe die haar bekend maakt bij het grote publiek: de onderhandelingen op de puinhopen van het failliete Sabena. Tien jaar later staat ze weer op het terrein. Vandeurzen: "Inge heeft me een sms gestuurd: 'We zullen mekaar nu misschien wel eens tegenkomen.'" (Tine Peeters en Jeroen Verelst)
© belga