Column Hugo Camps: Bafana Bafana - kousen halfstok!

Zuid-Afrika zal de groepsfase niet overleven. Op 'Soweto Day' ging het helemaal mis in de wedstrijd tegen Uruguay. Stunten tegen Frankrijk zit er wellicht niet meer in. En dus is het organiserende land van het WK in diepe rouw. Je hoorde het al na het eerste doelpunt van Uruguay: de vuvuzela's zwegen, een deel van het legioen droop voortijdig af, mannen huilden in het stadion.
Een Zuid-Afrikaanse ochtendkrant kopte: 'Nagmerrie!'

Het gastland moet op zijn minst de tweede ronde halen, is altijd de hoop van de FIFA. Niet uit liefde voor het gastland, uit hebzucht en commercie. En ook om de ambiance erin te houden. Zeker een land met weinig voetbaltraditie kan alleen terugvallen op vlag en hymne en andere draperieën van tribale genoegdoening. Op identiteitsdenken. Of op God.

Op de Nederlandse televisie zag ik een portret van middenvelder Steven Pienaar. De Zuid-Afrikaan is smaakmaker bij Everton, naast onze Fellaini. Van gettojoch in Johannesburg tot miljonair in Liverpool. Maar onverminderd diep gelovig. Zijn kapitale huis is bijna één groot altaar. Geen pin-ups, kruisbeelden aan de muur. Hij wees naar een portret van Jezus en zei: "Als het wat minder gaat, kijk ik Hem aan, soms wel een kwartier lang." Hij zei ook dat hij zonder geloof niet zou kunnen leven.

Voetballers slaan tegenwoordig een kruis met het nonchalante gemak waarmee ouwe vrijsters chips eten. Soms wel drie keer na elkaar als ze het veld betreden, of na een doelpunt. De trouwring zoenen is ook heel erg in. Bij Anderlecht speelde ooit de rossige spits John van Loen. Geboren en getogen heiden uit Utrecht, maar na elk doelpunt zoende hij toch een scapulier die verborgen onder zijn shirt zat. Bij Steven Pienaar zit het dieper. Geen dag zonder gebed. Wel onlangs nog dronken van de weg gehaald in Liverpool. Maar daar zit de Heer gelukkig niet mee.

Naast geloof is er veel bijgeloof in het voetbal. Ruud Krol, ooit coach van KV Mechelen, nu van het Zuid-Afrikaanse Orlando Pirates, kan daar mooi over vertellen. Zijn club heeft ook een medicijnman in dienst die vooruit reist naar wedstrijden om rituelen uit te voeren in de kleedkamer. "Wat hij precies uitvreet weet ik niet, maar soms hangt er rook in de kleedkamer als de spelers zich omkleden."

Natuurlijk onderwierpen talloze fetisjisten Bafana Bafana aan hun bezwerende kapsones. Een tovenaar uit Kaapstad voorspelde de halve finale voor de tricolores. Een andere halvegare hield het op de kwartfinales. Naar eigen zeggen, zo lees ik in de krant, geloven de bedienaars van hekserij er rotsvast in dat ze het toernooiverloop kunnen beïnvloeden, in gejongleer met botten, schelpen en dode vogels. En met leeuwenvet.

Ik zou het wel weten als coach van GBA, Westerlo of AA Gent. Eindelijk eens een wedstrijd gezien die op voetbal lijkt. Het spel van de Argentijnen tegen Zuid-Korea bekoorde. Met pingpong van Sergio Aguero, Lionel Messi en Gonzalo Higuaín. Schraal hoogtepunt van een doodse week. Al blijf ik de ogen branden aan het gesticht Maradona. Hij verwees Pelé naar het museum, van mij mag hij naar het circus: dompteur van demente kanarievogels, of zo.

PS. Gisteren werd mij per mail gemeld dat Frank De Bleeckere niet op Bracke heeft gestemd. Wel op ene Marnic De Meulemeester voor de Kamer en op Alexander De Croo voor de Senaat. De liberaal De Bleeckere.

Toch prima gefloten.