Column Hugo Camps: Daar is 'm

Exclusief voor De Morgen schrijft Hugo Camps iedere dag een column over het WK in Zuid-Afrika.

Vandaag doet Frank De Bleeckere zijn intrede op het WK. Dus toch een Belg onder godenzonen. En reken maar dat hij de aandacht zal opeisen. Deze scheidsrechter is geheel hemelwaarts opgerekt.Zonnebankbruin, gel in de haren.
 
Ik denk dat hij zichzelf wel een mooie man vindt. Althans, hij hangt verdacht lijflustig aan de fluit. Mobiel kunstwerkje in gedachten. Op het moment dat hij een speler bij zich roept, zie je pas hoe camerabewust hij is. Zo geil zelfs dat je denkt: spiegeltje in de achterzak. Want de haren moeten goed zitten en snot om de mond kan natuurlijk niet op een WK.
 
Van top tot teen gala.
Frank geniet als een gek als hij weer een wedstrijd mag fluiten. De arm strekken, een kaart hooghouden, vuren met de ogen. Dan pas voelt hij zich een zondagskind. En natuurlijk gaat er ook enige beroepsernst aan vooraf: reglementen instuderen, trainen, sprintjes trekken, bezoekje bij de oogarts. Ik pieker me suf over de vraag wat een gezonde boerenzoon ertoe beweegt scheidsrechter te worden. Waarin schuilt dan toch dat genot om de hoon van de tribunes over je af te roepen? Uniformgekte? Een voetbalveld is natuurlijk een speeltuin voor gezag, maar is er wel sprake van gezag bij repressieve ingrepen?
 
Zijn arbiters sexy?
Pierluigi Collina was het zeker. De Italiaan met de kale kop en rollende ogen is na zijn geweldige carrière niet voor niets ingehuurd als gezicht voor modehuizen, automerken, mobieltjes. Zelfs op staatsdiners is hij een graag geziene gast. Ik meen te weten dat hij dan tussen oudere freules wordt ingepast. Hebben zij ook nog eens een strak atletisch lijf in de buurt.
 
Frank De Bleeckere is een beetje sexy. In ieder geval, hij heeft er jaren op geoefend. En zijn toilettas bulkt van de schaartjes, crèmes, zalfjes, eau de cologne. Zijn laatste werk in de kleedkamer: neushaartjes bijknippen. Alles aan Frank moet pico bello zijn. Ambitieus is hij ook in zijn afscheidsjaar. Hij hoopt stiekem de finale te kunnen fluiten. In de Champions League is dat helaas niet gelukt. Veel zal afhangen van hoe hij vandaag de wedstrijd Argentinië-Zuid-Korea doorkomt. Maar dan nog is niets zeker: arbiters draaien mee in de politieke carrousel van de FIFA.
 
Gunstelingen, dynastieke wezens.
Tot nu toe valt er niet echt te klagen over de arbitrage in Zuid-Afrika. Natuurlijk zijn een paar onterechte doelpunten gevallen - buitenspel blijft een monster van willekeur - maar het is niet zo dat een blinde scheidsrechter de wedstrijd dramatisch heeft beslist. Al kan dat morgen anders zijn. Arbitrale dwalingen horen tot het wezen van voetbal.
 
Erger is dat ik al een paar Witselaanslagen heb gezien die onbestraft bleven. Er is ook op dit WK te veel tolerantie voor een gestrekt been. En altijd wordt de enkel van de tegenstander gezocht. Mokerslagje zetten op het wankele orgaan. In hun eerste wedstrijd hadden twee spelers van het Nederlands elftal het veld uitgestuurd kunnen worden. Het bleef bij geel. In het geval van Van Persie: alla, maar de dubbele aanslag van Nigel de Jong verdiende donkerrood. De controlerende middenvelder draagt overigens een kwalijke reputatie met zich mee. Ook van Mark van Bommel is bekend dat hij geen lieverdje is.
 
Op een WK staan scheidsrechters, meer nog dan anders, onder enorme druk. De belangen zijn groot en de FIFA laat zich niet smeken om her en der een politieke sluipmoord te organiseren.
Het is te gek voor woorden, maar ineens zou ik graag willen weten op wie de Oost-Vlaamse belgicist van beroep, Frank De Bleeckere, heeft gestemd.
 
Ik denk op Bracke.