De Haïtiaanse vloek

Haïti, 'het armste land op het westelijk halfrond', wordt weer ongemeen getroffen door de laatste aardbeving waarvan de reddingsoperaties nog volop aan de gang zijn. Hier en daar hoort men geluiden als zou Haïti vervloekt zijn. Dit laatste is niet helemaal uit de lucht gegrepen, al is God in deze niet de grootste boosdoener. Zo stelt Peter Hallward in de Guardian dat de Haïtiaanse vloek vooral te maken heeft met de ongemeen harde systematische postkoloniale onderdrukking, die haar wortels heeft in misschien wel de meest brutale koloniale exploitatie in de wereldgeschiedenis.
 
Internationaal gesponsorde coup
Sinds de laatste vreemde bezetting, door de VS (1915-1934), is elke serieuze politieke poging om het land te verbeteren opzettelijk en op een agressieve manier door de VS en haar bondgenoten gefnuikt geweest. De laatste aanslag op het politieke bestel in Haïti dateert van 2004, toen de regering onder leiding van Jean-Bertrand Aristide door een internationaal gesponserde coup omver werd geworpen. Ook hier vielen duizenden doden te betreuren. Sindsdien onderhouden de Verenigde Naties daar een grote en dure aanwezigheid, in de vorm van een pacificerende strijdmacht.
 
Structureel achtergesteld
Dat het land arm is, blijkt duidelijk uit de cijfers. Maar liefst 75% van de bevolking moet het rooien met minder dan twee dollar per dag. 56% moet het met minder dan één dollar doen. Decennia van neoliberale aanpassingen hebben het de regering onmogelijk gemaakt om de bevolking en de economie voort te helpen. Vooral de internationale handelsovereenkomsten zorgen ervoor dat Haïti structureel achtergesteld blijft.
 
Dovemansoren
Dezelfde landen die nu hun ongebreideld altruisme botvieren op de misere van Haïti hebben consequent tegen elke uitbreiding van het VN-mandaat, dat louter van militaire aard is, gestemd. Voorstellen om een deel van de aanzienlijke bijdragen aan de VN-missie te investeren in armoedebestrijding zoals agrarische ontwikkeling vielen dan ook systematisch in dovemansoren. (belga/odbs)