Blog BDC 13: Nieuw-Wijnland

De Morgen-journalist Brecht Decaestecker blogt tijdens zijn zes maanden durende reis door Azië en Australië.

Een paar jaar geleden had ik de eer - althans, zo dacht ik toen - om Maynard James Keenan te mogen interviewen, de frontman van rockband Tool. Echt veel interviews gaf Keenan niet, in ons land waren er hooguit een handvol met hem verschenen, en toen ik ter voorbereiding tientallen gesprekken met hem begon te lezen, ontdekte ik al snel dat hij een pain in the ass voor journalisten was. Je mocht hem wel vragen stellen, maar je moest niet verwachten uitgebreide antwoorden te krijgen. Zoveel charisma hij uitstraalt op een podium, zo schuchter is de Amerikaan wanneer een bandrecorder voor hem ligt.

In een interview met een Amerikaanse krant ontdekte ik dat Keenan wijnliefhebber was. Hij heeft een eigen wijngaard in Arizona, maar zijn favoriete wijn was Sauvignon Blanc uit de Marlborough-streek in Nieuw-Zeeland, zo zei hij.
Bingo. De ochtend voor het interview ging ik nog snel naar wijnwinkel Collin in het centrum van Gent, waar ik een fles uit de Marlborough-streek op de kop tikte. Geen Sauvignon Blanc, maar een Pinot Gris. "Als die mens een beetje van wijn kent", zo zei de uitbater van de winkel, "zal hij hiermee ook in de wolken zijn."

Wat een teleurstelling, toen ik zo'n zes uur later voor de zingende wijnboer zat in de coulissen van een ultramoderne rocktempel in Luxemburg. Mijnheer Maynard keek naar de fles, haalde zijn schouders op, aanvaardde ze, dat wel, maar zette ze aan de kant en gaf vervolgens beleefd antwoord op al mijn vragen, met twee woorden. Letterlijk. Met twee woorden, en geen woord meer. Nooit eerder en nooit meer nadien ben ik zo ontgoocheld uit een interview gestapt. "Fuck him", dacht ik. "Ik had die fles beter voor mezelf bewaard."

Bestemming op zich
Doch, niet getreurd. Vandaag heb ik op een zonnig terras tussen de wijnranken een heerlijk glas Sauvignon Blanc uit de Marlborough-streek gedronken op de gezondheid van Maynard James Keenan. Zo'n glas drinken is een belevenis op zich, maar met een auto door de streek cruisen, in het noorden van het zuidelijke eiland van Nieuw-Zeeland, is een nog tien keer indrukwekkender ervaring.

De Marlborough-streek is de beroemdste wijnstreek van Nieuw-Zeeland, en het is de derde en laatste waarheen je doorrijdt als je de 'Classic New Zealand Wine Trail' volgt. In Nieuw-Zeeland kruist elke highway de allermooiste landschappen, en allemaal hebben ze een icoontje meegekregen. Het ene teken betekent dat je een route langs de Grote Oceaan afrijdt, met grote kans op zeehonden en prachtige vogels langs de weg, een ander teken geeft aan dat je op een surfweg rijdt, met om de zoveel kilometer een prachtig strand waarvoor tientallen surfers in het water dobberen. En volg je het icoontje met een wijnrank, dan neem je de 'Classic New Zealand Wine Trail', goed voor een dag of zes tussen groene wijnvelden, gezellige wijngaarden, lekkere wijnen.

"'The Classic New Zealand Wine Trail' is een reisbestemming op zich", zo schreef de Britse journalist Jonathan Ray in het magazine The Spectator. "Mijn advies is dan ook om te weerstaan aan een bezoek aan de prachtige berg Mount Cook, de spa's rond Rotorua of alle actie van Queenstown en dat te bewaren voor een andere keer. Het deel van Nieuw-Zeeland waardoor de wijnroute trekt is stukken minder toeristisch, maar even aangenaam. De afstanden zijn niet lang, het eten en de wijn zijn van uitstekende kwalititeit (en variëren sterk tussen de verschillende streken) en onderweg kan je miljoenen dingen doen. Ik heb er de tijd van mijn leven beleefd."

Een wijngaard in de voortuin
De Classic New Zealand Wine Trail begint in het art-deco stadje Napier, aan de oostkust van het noordelijke eiland. Je rijdt er met een huurauto of camper in minder dan een dag naartoe vanuit Auckland, de grootste stad van Nieuw-Zeeland. Al kan je, wanneer je wat meer tijd hebt, rond rijden via de prachtige weg naar het stadje Coromandel, waar je kan smullen van gigantisch grote groene mosselen. In Napier vertrekt de Wine Trail door de regio Hawke's Bay, waar je de ene wijngaard na de andere tegenkomt. Wij stopten bij Clearview onderweg naar Cape Kidnappers, waar je langs de zee kan wandelen (of je laten brengen met een traktor, als je geen vier uur wilt stappen) naar een grote kolonie Gannets of Jan Van Gent-vogels. Clearview is één van de vele wijngaarden in Nieuw-Zeeland met een eigen restaurant, waar je kan genieten van een heerlijke Merlot bij een groot stuk lamsvlees of biefstuk, al is de Chardonnay de wijn waarmee het twintig jaar oude bedrijf de meeste prijzen gewonnen heeft.

Vanuit Hawke's Bay rij je bijna een dag naar het zuiden, tot in het stadje Martinborough. Onderweg valt er weinig te beleven, maar des te meer van het landschap te genieten. De weg slingert tussen groene velden met schapen en koeien die gras grazen op de heuvelflanken. En zoals overal in Nieuw-Zeeland krijg je om de tien minuten, telkens wanneer de weg een paar keer van links naar rechts draait, een totaal nieuw landschap te zien, alsof je in een paar uur tijd door tien verschillende landen rijdt.

Martinborough is het centrale stadje in de wijnstreek Wairarapa, beroemd om zijn fantastische Pinot Noirs. In het stadje zelf kan je heerlijk ontbijten of lunchen, of al je geld spenderen in  leuke interieurwinkeltjes, maar je kan ook binnenwippen voor een tasting bij één van de vele wijngaarden waarvan sommige niet groter zijn dan een voortuintje.

Een uitstekend adres is Murdoch James Estate, zo'n vijf minuten rijden van Martinborough op de weg naar Cape Palliser. De wijngaard werd twintig jaar geleden opgericht door Roger Fraser en zijn echtgenote Jill, die hun wijn noemden naar de twee voornamen van Rogers vader. Het is de wijnboer zelf die ons al zijn beste wijnen laat proeven, en uiteindelijk wandelen we buiten met flink wat Nieuw-Zeelandse dollars minder, maar een Pinot Noir en een Sauvignon Blanc rijker, die we die avond nog soldaat hebben gemaakt. Naast zijn cellar door runt Roger ook een café slash restaurant waar je bij mooi weer kunt eten op een terras boven de wijnvelden.

En als je dan toch al zo ver bent, kan je beter even rondrijden naar Cape Palliser, een kaap in het zuiden van het noordeiland, waarop een prachtige vuurtoren staat. Onderweg kan je stoppen om hele kolonies zeehonden te fotograferen, die niet meer doen dan even hun snuit ophalen wanneer je op vijf meter van hen staat.


Tommy de labrador
Wil je de Classic Wine Trail afwerken dan moet je in Wellington, de bruisende hoofdstad van Nieuw-Zeeland, met je auto of camper de ferry op naar het zuidelijke eiland. Dat kost je voor één wagen met twee personen iets meer dan honderd euro, maar de rit is die prijs meer dan waard. Het laatste uur vaart de boot tussen de Marlborough Sounds, groene en bergachtige schiereilanden waarop af en toe een gouden strandje ligt, met twee, hooguit drie huisjes langs, en een paar zeilbootjes voor de deur. In de Marlborough Sounds kan je op drie dagen de Queen Charlotte Walkway afwerken, één van die vele indrukwekkende wandeltochten die Nieuw-Zeeland rijk is.

Vanuit Picton, waar de ferry aanlegt, is het geen uur meer rijden naar Marlborough, de beroemdste wijnstreek van Nieuw-Zeeland, waar ze beweren de beste Sauvignon Blanc ter wereld te laten rijpen. Hier kom je niet langer de voortuintjes uit Martinborough tegen, maar gigantische wijnvelden, vaak eigendom van grote bedrijven, zodat je jou haast in de Champagnestreek waant, al is het landschap, met wijnvelden omsingeld door grote, volledig onbewoonde bergen, nog mooier dan in Reims en omstreken.

Ben je van plan een kroegentocht langs de wijnbedrijven te houden om overal zes verschillende druivensoorten te proeven, dan is het veiliger én leuker om de auto aan de kant te zetten, een fiets te huren en een middag van de ene cellar door naar de andere te fietsen.

En toch, je vindt ze nog, de wat minder grote bedrijven waar je verwelkomt wordt door de patron himself. Of door Tommy, de labrador, zoals bij Lawson's Dry Hills, een familiebedrijf waar de vader des huizes ons, terwijl hij zijn collectie afgaat - van Gewurztraminer tot Pinot Noir - vertelt dat een aantal van zijn wijnen verkrijgbaar zijn bij Matthys, een wijnimporteur uit Brugge.

Ik zal het laten weten aan Mijnheer Maynard. Dat hij er de volgende keer zelf zijn flessen gaat kopen. (brecht decaestecker)

Lees iedere zaterdag de column Bangkok - Melbourne van Brecht Decaestecker in Zeno, de weekendbijlage van De Morgen op Zaterdag