Recensie 'The Amazing Spider-Man': machtig webslingeren vs. saaie riolen

De game 'The Amazing Spider-Man' is een beetje zoals Peter Parker en zijn alter ego: redelijk saai en zoutloos aan de ene kant, grandioos swingend en vinnig aan de andere. En de makers hebben wel érg goed gekeken naar de recente Batman-games...

Het is bekend dat videospellen die gebaseerd zijn op films vaak erg flauwe afkooksels opleveren. De makers van 'The Amazing Spider-Man' zijn daarom zo snugger geweest niet het verhaal van de recente film te volgen, maar de gebeurtenissen in de game te laten starten waar de film ophoudt. Dat is alvast positief, maar het spijtige is dat het scenario van de game flinterdun is. Het is dan ook moeilijk op te gaan in het weinig begeesterende verhaal, dat je door de open wereld van Manhattan naar gebouwen van megabedrijf Oscorp en in de riolen stuurt om monsters te vangen en met een vreemd virus besmette mensen te redden. De stemacteurs - niet de acteurs uit de film - leveren weliswaar prima werk, maar toch keren al vrij snel dezelfde zinnetjes terug.

Nee, de kracht van het spel ligt in het adembenemend webslingeren doorheen Manhattan. De makers hebben er trouwens bewust voor gekozen Spideys webdraden niet steeds aan echte objecten te bevestigen, waardoor je ook tussen lage gebouwen of boven parkjes lekker kan rondzoeven met een webdraad in het ijle. Aan de ene kant een beetje spijtig, maar wie gaat nu over realisme beginnen zeiken wanneer er spinnenrag uit je polsen schiet en een neushoornman, een schorpioenenman en een rattenman je bloed willen drinken.

Manhattan
De vergezichten in dat Manhattan zijn alleszins vaak prachtig, al had een beetje meer aandacht voor details wel gemogen. En dat geldt voor veel aspecten van het spel. Zo lijkt niet alleen het schieten van webdraad sterk op het afvuren van een haak bij 'Batman: Arkham City', ook het vechtsysteem werkt grotendeels hetzelfde, met een aanvalsknop en een ontwijkknop die je kan indrukken wanneer je zesde zintuig opspeelt. Spidey kan ook vijanden besluipen en ze ongezien vangen, zoals de 'stealth'-bewegingen die Batman uitvoert. En het spijtige is dat al die dingen net iets vlotter werken bij Batman. Daartegenover staat dan weer wel dat achter een vijand neerdalen aan een spinnendraad, de tegenstander op zijn schouder tikken en hem vervolgens in een webcocon aan het plafond plakken erg cool is.

Ook handig is een knop om je vliegensvlug uit de voeten te maken, en de mogelijkheid om met een soort 'bullet-time' erg precies te bepalen waar je naartoe zoeft. De game heeft daarnaast enkele epische baasgevechten met prachtige quicktimefragmenten, een heel verschil met de vaak repetitieve confrontaties met minder indrukwekkende snoodaards, of enkele monsters waarvan de woordenschat zich beperkt tot "AAAAAAAARGH!". Wat een verschil met die ronduit griezelig kwaardaardige Pinguïn en Joker uit de Batman-games!

Ingesloten ruimtes
Het grootste minpunt van de game zijn voor ons echter die fantasieloze ingesloten ruimtes waar je keer op keer in moet rondsluipen. Weg grootsheid van Manhattan, weg dat machtige basejumpen van majestueuze wolkenkrabbers, weg dat tegen een rotvaart over de wagens zoeven... Nee, het spel stuurt je doorheen riolen die bezaaid zijn met smurrie, en die zo uit 136 andere games kunnen komen. In de gebouwen van Oscorp moet je ook iets te vaak door ventilatieschachten kruipen, iets waar Spider-Man zelf trouwens al vrij snel zijn beklag over doet. En dat is pas in het begin van het spel!

In Manhattan kan je ook zijmissies uitvoeren, zoals het helpen van overvallen burgers of het wegbrengen van zieke mensen naar een hulppost. Tof voor even, maar ook steeds hetzelfde. Vermeldenswaardig is ook dat je strippagina's kan verzamelen die je vervolgens gebundeld kan lezen zoals een comicbook. Niet meteen ons ding, maar trofeejagers schijnen er nogal tuk op te zijn. Je kan Spidey in de loop van het spel ook upgraden, en in zijn appartement kan je hem ook een nieuw kostuum aantrekken wanneer het vorige aan flarden is gescheurd door robots met een afkeer van spandex.

Conclusie
Samengevat stelt 'The Amazing Spider-Man' ons wat teleur. Het rondslingeren door Manhattan is weliswaar geweldig, maar de weinig geïnspireerde missies in afgesloten ruimtes worden snel repetitief. Het verhaal had ook een stuk beklijvender mogen zijn, zeker wanneer je het spel vergelijkt met een erg gelijkaardige game als 'Batman: Arkham City'. Mochten we 'Arkham City' niet kennen, kreeg Spidey vier sterren, nu slechts drie.