No Comment: De pijn van het Wetstraatjournalist zijn

Toen er na meer dan vijfhonderd dagen eindelijk witte rook boven het Brusselse Warandepark kringelde, was een oorverdovende zucht van opluchting hoorbaar. 'Habemus regering'. Elio Di Rupo was 'geland'. Eindelijk. Het einde van een anderhalf jaar lange en vaak uitputtende calvarietocht voor het gilde der Belgische politieke journalisten.

Al die tijd renden ze over en weer van redactie naar Wetstraat 16. Van persconferentie naar parlement. Uren hielden ze de wacht aan het koninklijk paleis waar de ene formateur na de andere ontmijner zijn opwachting maakte. Wachtend op die ene, zaligmakende quote en slim, brutaal of gespeeld naïef jagend op nieuws dat er zelden was.

Het bracht documentairemaker Pascal Poissonnier op het idee om de camera voor een keertje niet op de politici maar op de journalisten te richten. Bijna een jaar trok hij met ze op en dat resulteerde in een ongewone, bijna tragikomische reportage over het bizarre schimmenspel tussen pers en politiek.

Een haat-liefdeverhouding van medeplichtigheid en stilzwijgen waarbij de een de ander nodig heeft maar echte vriendschap nooit aan de orde is.

We zien hoe politici proberen de journalisten te gebruiken om hun visie zo luid mogelijk te doen doorklinken maar ook hoe de pers zich daartegen afzet. Frans- en Nederlandstalige radio- en televisiecollega's en leden van de geschreven pers vertellen hoe ze de langste crisis die dit land ooit gekend heeft hebben beleefd.

Evenveel persoonlijke getuigenissen die aan het eind samen een genuanceerde puzzel leggen van de politieke zeden en gewoonten in dit koninkrijk.

No Comment vanavond op Canvas om 22u50