Di Rupo naar obesitasregering

De vraag van Open Vld en CD&V om een ministerportefeuille aan Franstalige kant te laten vallen, stuit op een staalhard non bij PS, MR en cdH. Ook de roep om het deze keer zonder staatssecretarissen te doen, lijkt in dovemansoren te vallen.

Op inhoudelijk vlak lopen de regeringsonderhandelingen als een trein. Na het akkoord over de begroting raakten de zes partijen het gisteren eens over asiel en migratie. Daarmee zijn de onderhandelaars toe aan de postjesdiscussie, maar die start meteen met een conflict. Aan Vlaamse kant sturen CD&V en Open Vld aan op absolute pariteit in de volgende regering. Di Rupo I moet evenveel Nederlandstalige als Franstalige ministers tellen. Dat zou betekenen dat toekomstig premier Elio Di Rupo wordt meegeteld als een van de zeven te leveren Franstalige ministers.

CD&V en Open Vld voelen zich in hun eis gesterkt door de geschiedenis. Sinds in 1970 in de grondwet werd ingeschreven dat "de ministerraad, eventueel uitgezonderd de eerste minister, evenveel Nederlandstalige als Franstalige ministers moet tellen", werden de weinige Franstalige politici die het tot premier schopten, altijd beschouwd als deel van de Franstalige afvaardiging. Sinds het Sint-Michielsakkoord het aantal ministerposten in 1992 begrensde tot vijftien, is een portefeuille afstaan echter een stuk minder vanzelfsprekend geworden.

Sp.a-voorzitter Bruno Tobback ziet bovendien principiële bezwaren. "De premier moet taalneutraal blijven zoals dat al meer dan dertig jaar het geval is. Maar als we minder ministers willen, dan kan een regering met dertien ook voor ons."

Politoloog Pascal Delwit (ULB) begrijpt nochtans de eis van CD&V en Open Vld. "De Vlaamse bevolking is nu eenmaal groter en ook het economische zwaartepunt van België bevindt zich in Vlaanderen. Bovendien ligt het gevoelig dat deze regering geen meerderheid aan Vlaamse kant zal hebben."

Maar bij PS, MR en cdH heeft men absoluut geen oren naar het idee. "Ridicuul. Dat zullen we nooit aanvaarden", reageert een onderhandelaar. De Franstaligen hebben zich al gewapend met juridische nota's om de vraag vakkundig te blokkeren. Zeker MR is vierkant tegen, aangezien de kans het grootst is dat zij er een portefeuille bij in zullen schieten.

Rest nog de vraag of Di Rupo I het met staatssecretarissen zal doen, of zonder, zoals alle Vlaamse partijen meermaals opperden. Ook hier lijkt de politieke realiteit het van het ideaal te halen. Zeker aan Franstalige kant leeft de drang naar een slanke regering een stuk minder. "Dat er staatssecretarissen komen, staat nu al vast. Anders kan men nooit de nodige evenwichten bereiken", zegt Delwit.