Profiel koninklijk onderhandelaar Wouter Beke

De koning stuurt 262 dagen na de verkiezingen nu ook CD&V-voorzitter Wouter Beke als "koninklijk onderhandelaar" het politieke speelveld op. De 36-jarige Vlaamse christendemocraat is voorlopig de jongste politicus die een koninklijke opdracht mag uitvoeren. Een korte bio.

De levensloop van Wouter Beke begon op 9 augustus 1974 in Lommel. Na zijn humaniora aan de Onze Lieve Vrouw-Visitatie in Leopoldsburg trok hij richting K.U.Leuven voor een opleiding politieke en sociale wetenschappen. In 1996 heeft Beke zijn diploma op zak, maar kiest hij voor een verlengd verblijf aan zijn alma mater als onderzoeker. In tussentijd specialiseert Beke zich aan de VUB in Sociaal Recht, om uiteindelijk in 2004 zijn doctoraatsverhandeling af te ronden. Het wordt een werkstuk getiteld "De Christelijke Volkspartij 1945-1968. De Ziel van een Zuil".
 
Want met twee politiek actieve grootvaders - de ene bij de CVP, de ander bij de Volksunie - kreeg ook Beke de politieke microbe te pakken. Zijn eerste partijkaart dateert van 1996, drie jaar later staat hij voor het eerst zelf op een CVP-lijst. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2000 krijgt Beke zicht op een schepenambt in Leopoldsburg, maar hij besluit zijn academische carrière te laten voorgaan.

Pas sinds 2004 echt politiek actief
Het duurt nog tot 2004 alvorens Beke ook actief aan politiek gaat doen. Hij komt in de Senaat terecht als opvolger van Stefaan De Clerck en wordt schepen van Sociale Zaken in Leopoldsburg. Al is politiek actief een relatief begrip, aangezien toenmalig partijvoorzitter Yves Leterme hem een jaar eerder al als ondervoorzitter naar voren schoof. Die functie behoudt Beke ook onder Jo Vandeurzen en Etienne Schouppe, om in maart van 2008 een eerste keer zelf de touwtjes in handen te krijgen als interim-voorzitter van CD&V. Ook onder Marianne Thyssen blijft hij ondervoorzitter, maar krijgt hij tegelijk de leiding van de studiedienst CEDER in handen.
 
Beke ontpopte zich in tussentijd immers tot huisideoloog van de Vlaamse christendemocraten. In zijn boek "De Mythe van het vrije ik" biedt hij weerwerk voor de Burgermanifesten van de liberaal Guy Verhofstadt, door te pleiten voor meer gemeenschapsvorming en de erkenning van de rol van het middenveld.
 
In de zomer van 2010 kreeg Beke het interim-voorzitterschap opnieuw in handen, toen Thyssen na de zware verkiezingsopdoffer van 13 juni besloot om op te stappen. Beke verdedigt sindsdien de CD&V-kleuren aan de federale onderhandelingstafel, onder het goedkeurend oog van Vlaams minister-president Kris Peeters en federaal premier Yves Leterme. De partijtop drong er in het najaar 2010 op aan Beke door de leden te laten legitimeren. Dat gebeurde ook in december. Zonder tegenkandidaat haalt Beke een hoge score en mag hij het woord "interim" voortaan schrappen uit zijn titel.
 
Amper twee maanden later komt hij helemaal op het politieke voorplan te staan. Na maanden neen te hebben gezegd om te proberen de onderhandelingen uit het slop te halen, schuift de CD&V nu toch iemand naar voren om mee te helpen de kastanjes uit het vuur te halen. Het moet niet alleen zijn partij, maar ook hemzelf meer "smoel" geven. (belga)