Het fijnste hotelletje van West-Australië: Bridgefield

Elk jaar opnieuw worden er in de reiswereld 'best of'-lijstjes gemaakt. In mijn lijstje is er naast de traditionele categorieën altjid plaats voor 'de liefste local', een groep die vaak over het hoofd wordt gezien. Want geef toe, vaak zijn het net die mensen die tijdens je reizen voor unieke of speciale momenten zorgen.

Wie dit jaar wel eens op mijn lijstje kan belanden, is de rustige en vriendelijke Sam (Salvatore) Caruso, eigenaar van het erg excentrieke Bridgefield hotelletje in Margaret River. Zijn accent is op en top Australisch, maar soms detecteer ik nog fracties van zijn afkomst. Sam werd geboren op Sicilië. Hij verliet het eiland met zijn ouders op elfjarige leeftijd op zoek naar meer toekomst en werkgelegenheid.

"Vanuit het huis van mijn grootmoeder hadden we zicht op de Eolische eilanden en de Stromboli", vertelt Sam. "Toen ik na vele jaren terugkeerde, zag alles er veel kleiner uit dan in mijn herinneringen. De grote stad was eigenlijk maar een klein dorpje, de grote markt bleek in feite maar een dorpspleintje te zijn. Ooit keer ik zeker terug."

Zes jaar geleden rolde Sam van de 'constructing industry' in de hotellerie. Hij (ver)bouwde Bridgefield en de Admiral Stirling Inn met zijn eigen handen en voegde er tal van excentrieke details - zoals zetels en bureaus uit 1904 van de Western Australian Legislative Council - aan toe .

Als zakenpartner om het restaurant naast het hotel koos hij de immer lachende Australische Nathalie. Zij heeft Franse roots en switcht na al die jaren in Australië nog steeds zonder problemen over naar de taal van haar jeugd.

De hobby van Sam is oldtimers. De Boadicea, 1950 Mark V Drophead Saloon, en de Bess 1969, 420G Saloon Jaguars, zijn prachtige klassiekers waar elke autofan onmiddellijk zal van smelten. Deze twee glimmende oldies hebben hun naam niet gestolen. Wanneer Sam met ons door het met wijnvelden overgoten landschap van Margaret River zoeft, voelt het aan alsof we in ons privésalon zitten.

Handige Sam heeft automatische ramen in zijn Boadicea gestoken en legt tijdens ons ritje een cd met fiftiesdeuntjes op. De zoete, ietwat muffe geur in de wagen vermengt zich met de zilte zeelucht van Surfers Point. Enkele stoere surfers kijken vreemd op wanneer de oldtimer zich tussen de surfbusjes parkeert. Welcome to Australia...

Debbie Pappyn