Dode zeehonden welkom bij Canadese Starbucks

Door de jongste berichtgeving over het neerknallen van ijsberen voor de luttele som van 25.000 euro en het openen van de zeehondenjacht ben ik plots niet meer zo gemotiveerd om door te reizen naar Canada. Een knagend gevoel geeft me zelfs zin om Canada gewoon over te slaan en een andere bestemming te kiezen (wat goed mogelijk is met een RTW-ticket van oneworld zolang de verbindingen en de vluchten nog lukken. Soms moet je ook een vergoeding betalen aan de luchtvaartmaatschappij waarmee je vliegt).

Wat scheelt er in godsnaam met die Canadezen? Moet ik nu echt promotie maken voor een land dat meer dan 20.000 zeehonden op een week neerschiet of doodknuppelt? Dagen heb ik getwijfeld.

Groene marketingstunt
Terwijl het slachten doorgaat is Earth Hour ironisch genoeg 'big business' in Canada, met restaurants die speciale menu's aanbieden en Canadese steden massaal hun lichten doven voor een uur. Het Fairmont Vancouver waar we logeren, doet ook mee.

Vorig jaar schreef ik al over de hotelgroep Fairmont en hoe die wereldwijd aan Earth Hour deelneemt. Nu was ik dus blij dat ik tijdens Earth Hour in een Fairmont kon logeren en kon meemaken wat er daar dan precies gebeurt.

De F&B manager meldt me dat de lobby verlicht wordt met kaarsjes en dat het restaurant een speciaal menu geeft. Het enthousiasme is van korte duur wanneer blijkt dat deze 'groene' houding in feite opnieuw een marketingtruc is: buiten aan het hotel staan enkele betogers met foto's van afgeslachte dieren te protesteren tegen het hotel. In alle Fairmont Hotels in British Columbia zijn er namelijk winkels waar er bont wordt verkocht. Misschien voor als ze tijdens Earth Hour ook de verwarming in hun kamers zullen afleggen?

Geen levende dieren
Wat later zien we een ludiek uithangbord aan een Starbucks: 'levende' dieren mogen het etablissement niet binnen: geen viervoeters, geen papagaaien (Piet Piraat is hier dus geen klant) en ook een dier dat er uitziet als een wasbeertje mag geen koffie in deze Starbucks komen drinken. Een dode zeehond mag daarentegen wél binnen. De logica is hier in Canada soms ver te zoeken.

DMM-reisjournaliste Debbie Pappyn reist met een Round The World-ticket de wereld rond in amper 70 dagen. Ze zal ons op deze site en op zaterdag via De Morgen Magazine constant op de hoogte houden. Via deze link kan je haar ook live volgen.

Heb je vragen voor Debbie? Mail ze dan naar debbieronddewereld@demorgen.be