Proefkonijn: La Marie Joseph

De opgeklopte drukte rond de beaujolais nouveau raakt al lang mijn koude kleren niet meer, maar als ik de vlaggetjes zie wapperen voor de eerste nieuwe maatjes, dan is er geen houden aan.

Het Nederlands Visbureau en de voorlichtingsdienst van Delhaize hadden al dagen van tevoren hun perscommuniqués uitgestuurd, om ons warm te maken. Zo was ik al te weten gekomen dat het aanbod van haring dit jaar kleiner zou zijn. Omdat er de vorige jaren te weinig jonge haringen bijkwamen, werd het vangstquotum met vijftien procent naar beneden bijgesteld tot 171 miljoen kilo.

Voor het maatjesaanbod zou dat geen gevolgen hebben, stelde het Visbureau me gerust, slechts vijftien procent van de totale hoeveelheid gevangen haring wordt immers gebruikt voor Hollandse Nieuwe. Dat zijn 200 miljoen haringen of 30 miljoen kilo, daar moeten er toch enkele voor mij bij zijn.

Hollandse Nieuwe, voor alle duidelijkheid, moeten niet in Nederlandse wateren gevangen zijn, de term slaat enkel op de manier waarop de haringen zijn gekaakt, gerijpt en schoongemaakt. Het merendeel van de maatjes wordt gevangen in de Atlantische Oceaan bij Noorwegen, IJsland, Schotland en Groenland. Het MSC-label (Marine Stewardship Council) garandeert dat ze afkomstig zijn van duurzame visvangst.

De maatjes die wij in België kennen zijn jonge visjes van net geen drie jaar oud. Ze zijn dan ongeveer 24 centimeter lang en wegen 150 gram. Hoewel ze veel vet bevatten, mogen ze ons niet afschrikken. Ze barsten van de omega-3, en dat, hebben ze er de laatste maanden bij ons ingepompt, is goed voor ons cholesterolgehalte. Mocht ik nog een alibi nodig hebben, dan is dat er een.

Op 9 juni, de dag dat ze in België arriveerden, belde ik naar La Marie Joseph, de visbrasserie om de hoek van onze kantoren, om me ervan te vergewissen dat ze ook daar waren aangekomen en ja, hoor. La Marie Joseph is een van de brasserieën van de gebroeders Niels die in Brussel bekendstaan om hun degelijke producten en onverbeterlijke klassiekers.

Je kunt er niet reserveren, en soms is het er wat vol en rumoerig, maar vandaag is dat niet het geval. Mijn inderhaast opgetrommeld gezelschap zit al op mij te wachten. Stenen vloer, houten tafels, blauwe papieren onderleggers met vissen versierd, witte linnen servetten, een oliestel en, zeer nuttig, een kaartje op tafel met de namen van vissen in zes talen.

Lang moeten we niet kiezen. Er zijn maatjes in hun pure vorm (15 euro), of versierd met boontjes en een glaasje jenever erbij, wij houden het op de eenvoud. Als hoofdgerecht

De maatjes laten niet lang op zich wachten, en alleen al aan het uitzicht kunnen we vaststellen dat ze oké zijn: stevig, glanzend nog met een spoor van rood waar de graat heeft gezeten. Ze worden geserveerd met groen van jonge ui, fijngesneden peterselie en een kwartje citroen. Er staat bruin brood en een stenen potje boter op tafel. Ach, ik ben misschien vooringenomen, maar ik heb nu al beslist dat dit de lekkerste maatjes van het seizoen zullen zijn. Terwijl we de kwaliteit van de visjes loven, komt de maître vragen of we er bezwaar tegen hebben dat er gefilmd wordt, de RTBf is er om een reportage te maken. We doen alsof we de cameraman niet zien, hoewel "Pour être filmé ici, il faut manger des maatjes." Gelaten haalt hij zijn schouders op, het zal hem wat. Ook onze hoofdgerechten vallen geweldig in de smaak. Uitstekende kabeljauw, in ruitjes geroosterd, een half gevuld tomaatje erbij, gekookte aardappelen en een zilveren schaaltje met huisgemaakte bearnaise. De clichés als 'meer moet dat niet zijn' vliegen in het rond. Om af te sluiten komt er nog een ristretto (4 euro) en een bordje frambozen (11 euro). Ik vraag ze zonder ijs, en ze komen, bepoederd met bloemsuiker en versierd met een takje verse munt. In aparte kannetjes is er room en coulis van frambozen.

Als ik terugkom op de redactie vind ik in mijn postvak het boek Haring van de Zweed Leif Mannerström met meer dan honderd recepten voor haring. Lyrisch wordt de man als hij de visjes beschrijft. Ik neem me voor om me er later in te verdiepen, maar voor mijn part moet er met maatjes niet veel worden gedaan .Laat ze in hun blote schoonheid, zo zijn ze 'min beste moaten'. (Agnes Goyvaerts)

La Marie Joseph
Brandhoutkaai 47-49, 1000 Brussel
02/218.05.96
maandag gesloten