Proefkonijn: De Lozen Boer

Een gelukskind, zo voel ik me vanavond, terwijl ik dit schrijf. U zult dadelijk begrijpen waarom. Het was nochtans zo'n grijze half regen-, half sneeuwdag, die geniepig in je gewrichten kruipt en die je influistert dat er niets op tegen is om onder je donsdeken te blijven liggen. Maar de plicht riep, er moest getafeld worden.

"Verborgen parel"
De Duiker is net terug van een maand poedelen onder een tropische zon, en heeft nood aan wat beschaving. Ik herinner me een bericht van een bevriende foodie die me mailde: 'Heb een verborgen parel ontdekt! De lunch is zijn geld meer dan waard.'

Eerlijk gezegd, het zou niet spontaan in me opkomen om te gaan lunchen in iets met de naam 'Lozen Boer', gelegen langs een provinciebaan tussen Lokeren en Gent, en vooral gereputeerd voor zijn banketten.

Knusse villa
Maar tussen Feestzaal Isabelle en Feestzaal Hélène ontdekken we een knusse villa, die het restaurant herbergt. Het aperitief mogen we in de salon gebruiken, en we merken meteen dat men hier de dingen groot ziet; als je elk aan een kant van de tafel plaatsneemt, moet je telefoneren of een toeter gebruiken om te communiceren. Dus gaan we naast elkaar zitten, om bij een glas champagne (10 euro) de kaart te bekijken. Die is beperkt, klassiek en zou ons budget al snel overschrijden, dus verklaren we ons akkoord met de viergangenlunch van 49 euro, met kleine tongetjes en rouget als voorgerecht, gevolgd door Amerikaanse entrecote met bordelaisesaus, kaasplateau en dessert. Omdat ik het huis niet ken, vraag ik of er ook groenten bij het rood vlees komen, en de vriendelijke gastvrouw belooft de chef te vragen om mij goed van groen te voorzien.

Uitgebreide wijnkaart
De zoon des huizes (zo zullen we later vernemen) brengt de wijnkaarten, en daar zijn we een tijdje zoet mee; het is een soort catalogus van ongeveer alles wat er in Frankrijk op flessen wordt getrokken, en toch ook twee paginaatjes niet-Franse wijnen. Maar de prijzen zijn behoorlijk gepeperd, wat nu? Bij de bordeaux vinden we er toch enkele van om en bij de 40 euro, en we laten de sommelier zelf een margaux kiezen uit die prijsklasse.

Op de vraag of we liefst een jonge of een oude wijn hebben, antwoordt de Duiker 'een oude', en dat doet de kelner plezier. "Dat gebeurt niet vaak, ik zal eens kijken wat ik kan vinden", zegt hij met een veelbelovend lachje.

Ondertussen werken wij een voorbeeldig hapjesbord naar binnen,met gemarineerde tonijn, een vers sardientje in soja, een langoustine, een inktvisje in tempura, een lepel gehakte varkenspoot en een bonbon van ganzenlever. Lekker.

Geen stijve bedoening
Dan mogen we naar de eetzaal verhuizen, waar al een twintigtal gasten hebben aangeschoven. Zakenmensen en vaste klanten, schat ik, en het valt me op dat slechts één man in pak en das gekleed is. De meesten zijn in hemd en trui, het is hier, ondanks de prijsklasse, geen stijve bedoening.

Als de gastheer toont wat hij in zijn kelder heeft gevonden als 'betaalbare margaux' maak ik een luchtsprongetje: een Pavillon Rouge 1985, de tweede wijn van Château Margaux. Voorzichtig giet hij hem in een karaf, de kleur is nog stralend rood, zien we, geen spoortje bruine ouderdom. En het vervolg zal het bevestigen: dit is top, genuanceerd en fijn, een senior die je nooit zijn leeftijd zou aangeven.

"Ik geef hem u voor een goede prijs, maar zeg het niet aan mijn moeder", is de boodschap, en aangezien we niet weten wie de moeder is, zullen we het haar niet verklappen.

Mooi vervolg
De Duiker heeft het brood aangevallen en maant me aan om hetzelfde te doen: heerlijk! De grote klomp strogele boter zet aan tot kwistig smeren, en voor mij kan het niet meer stuk. Goed brood, goede boter en een uitzonderlijk glas wijn, mijn dag is goed.

Maar het vervolg mag er gerust zijn. De visfilets liggen in een mooie blanke botersaus, met een paar sprietjes prei en plukjes kervel, het nog rode rundsvlees komt in plakjes gesneden, voor mij wat minder dik dan voor de Duiker, maar op een royalere waaier van verse wintergroente. Het is duidelijk dat de stikstofkok aan deze deur is voorbijgereden, dit is oerklassiek Frans, maar perfect uitgevoerd, gewoon lekker.

Afsluiter
Mijn honger is gestild, dus van de grote kaasplank proef ik nog twee bonsaistukjes, maroilles en geitenkaas, de Duiker neemt er nog een bleu de Gex bij. Als afsluiter is er een smeuïge moëlleux au chocolat met een bolletje ijs, en bij de koffie een assortiment koekjes.

De Lozen Boer, zo genoemd naar de straat waar het is gelegen, is een familiezaak die al vijftig jaar bestaat. De jonge mensen die ons bedienen zijn de derde generatie en het ontvangen zit hen duidelijk in de genen. Naturel vriendelijk, alles gezien, niets opgedrongen. Het is nu nog even afwachten wat la douloureuse ons zal brengen, want 'een goede prijs' voor een mooie bordeaux is een rekbaar begrip.
Maar het ís een cadeau. Beloofd is beloofd, ik zal woord houden en niet verklappen hoeveel we voor deze fles betaalden, maar de eindrekening,met champagne, koffie en water, bedroeg 175 euro voor twee. Meer zeg ik niet.

De Lozen Boer,
Lozen Boer 3-5, 9080 Lochristi
09/355.54.91
woensdag en alle avonden gesloten, vrijdag en zaterdag enkel feestzaal