TV-kritiek: De taxi die nergens heen rijdt

Taxi Vanoudenhoven - Eén, zondag, 20u55

Een week geleden was ik nog enthousiast toen bekend raakte dat Rob Vanoudenhoven uit de poel der bijna vergeten gloriën was opgevist om een luchtig spelletje te presenteren. Sympathieke slungel die, in een intussen ver verleden, met zijn klunzige en ontwapenende humor garant stond voor uren tv-plezier. Even wereldberoemd in Vlaanderen. Gevat en geestig in Alles kan beter, keizer der kijkcijfers met De XII werken en globetrotter in Via Vanoudenhoven. De vaste Woestijnvisnar die enkel door zijn verschijning op de lachspieren werkte.

Daar was het beter bij gebleven. Dan hadden we die mooie herinneringen onbezoedeld kunnen koesteren. Jammer genoeg lukt dat al lang niet meer. Wat volgde was een transfer naar vtm en een rist mislukte tv-projecten. Zelfverklaarde en zielige koning in de dure me- gaflop Robland, mislukte crooner in The Two of Us en halfgare reisgids in Missie Amazone.

Toch ging ik for old times' sake nieuwsgierig zitten voor wat als zijn zoveelste comeback werd aangekondigd. Van een afknapper gesproken! Taxi Vanoudenhoven bleek helemaal nergens heen te rijden. Het leek wel een interludium dat de kijker in de gelegenheid moest stellen nog snel wat klein huishoudelijk werk op te knappen. Al was gewoon wegzappen misschien wel de beste optie.

Ergens te lande maakte Rob zich klaar voor zijn eerste werkdag als taxichauffeur. Hij trok wat gekke bekken ("Is it me you're talking to?") voor de spiegel en zette koers richting Geraardsbergen, waar drie meisjes en een ouderling beroep hadden gedaan op zijn diensten. Of ze een stukje wilden meerijden of liever een échte taxi bestelden? Ze stapten, vanzelfsprekend, in.

Het waren voetbalsters en die wetenschap leidde meteen tot de even belegen als voorspelbare truitjeswisselgrap. De ouderling die zichzelf als 'délégué' om- schreef werd schalks met 'ouwe snoeper' aangesproken. Aan boord werden wat vragen gesteld en bij elk goed antwoord flikkerde de discoverlichting. Rob hield even halt om 'uitbeelderke' te spelen en stopte bij een pijprokende groenteboer die als hulplijn werd ingeschakeld en prompt het foute antwoord gaf.

Het giechelende gezelschap werd uit de taxi gezet en vervangen door een meisje en haar slechtziende broer. Ze wonnen 1.600 euro. "Toch iemand tevreden na deze oervervelende taxirit", bedacht ik, opgelucht eindelijk te mogen uitstappen. Want dit als onschuldig en pretentieloos amusement omschreven spelletje is pure tijdverspilling. Gemakkelijke schermvulling die door de gastheer nooit van de banaliteit kon worden gered.

Zou het kunnen dat de magie van Vanoudenhoven is uitgewerkt? Zijn grimassen en gespeelde verbazing zorgden eerder voor ergernis dan voor vermaak. Ik kreeg zelfs een beetje medelijden met zijn amechtige pogingen om de plezante uit te hangen. Zoals met een slapstickfiguur die zijn vertrouwde kunstjes blijft opvoeren maar niet beseft dat de 'sprekende film' is uitgevonden. Clown met lang verstreken houdbaarheidsdatum. Doodjammer, maar helaas.

Iedereen doet natuurlijk wat hij wil, maar in het algemeen belang lijkt het ons beter dat Rob de eer aan zichzelf houdt en zich voortaan achter de schermen verdienstelijk probeert te maken. Over ons hoeft hij zich geen zorgen te maken. Wij nemen voortaan wel een échte taxi.

Taxi Vanoudenhoven: een als onschuldig en pretentieloos amusement omschreven spelletje, maar toch vooral pure tijdverspilling.