Olympisch dorp houdt 150.000 condooms in voorraad

In het olympische dorp in Stratford, waar de atleten verblijven tijdens de Spelen, liggen 150.000 condooms klaar. En de fabrikant houdt er rekening mee om te moeten bijleveren. In Peking waren er 'maar' 100.000 geleverd, en dat bleken er veel te weinig. Er wordt blijkbaar wat afgefeest. De jongste maanden braken een aantal atleten de gouden regel dat "what happens in the village, stays in the village". Of, wat er gebeurt wanneer je 10.000 jonge, buitengewoon fitte mensen, die al jarenlang aan het trainen zijn met overgave, bij elkaar steekt in een cocoon waar geen pers is, laat staan overbezorgde ouders, partners of coaches.

Het olympisch dorp is een gebied, waar tijdens de Olympische Spelen de sporters die aan die Spelen deelnemen worden ondergebracht. Het dorp is alleen toegankelijk voor de sporters, de officials, coaches en andere leden van de olympische ploegen die zich hebben ingeschreven. Het olympisch dorp staat dan ook onder zware beveiliging. Eerder dit jaar verscheen al een anoniem vertelsel in boekvorm over hoe het eraan toe gaat in het olympische dorp. Drugs die binnengesmokkeld worden, waterflesjes gevuld met sterke drank ook. En een hoop seks. "No matter what your type, the Olympic Village can cater to it, providing the best physical examples on earth", staat te lezen in de biecht van de anonieme atleet die een boekje opendeed over het feestgedrag. En dat wordt zo verklaard: "Na hun prestatie hebben atleten iets anders nodig om hun energie aan te verbranden. Denk maar bloedgeile raspaarden."

Feesten als de beesten
Daar kwamen sindsdien nog een aantal onthullingen bij. In de New York Post vertelde een Amerikaanse atlete hoe ze tijdens haar eerste Spelen in 2008 feestte als de beesten ('I partied my butt off') en hoe verbaasd ze was over hoe openlijk er gerotzooid werd door de sporters: "Toen ik aan een mede-atleet vertelde hoe schuldig ik me voelde omdat ik mijn vriend had bedrogen, kreeg ik als antwoord: Waarom? Iedereen doet dat hier."

Hope Solo, die deel uitmaakte van het Amerikaanse vrouwenvoetbalteam in Peking, treedt haar bij. "Ik heb atleten gezien die het gewoon aan het doen waren op het gras tussen de gebouwen. Zelf heb ik ook iemand binnengesmokkeld op mijn kamer. Wie? Wel hij is bekend in Hollywood, maar verder is dat mijn geheimpje." (nvdr: het was Vince Vaughn)

Sometimes you gotta do what you gotta do
Het zal Hope niet in dank afgenomen zijn. Want de regel onder de deelnemende atleten is volgens een andere olympische atlete, tweevoudig gouden medaille-zwemster Summer Sanders: "What happens in the village stays in the village." Ryan Lochte, die in Londen aan haar derde Spelen meedoet, opperde in een interview met ESPN dat volgens haar 70 à 75 procent van de deelnemende atleten een scheve schaats rijdt in het olympisch dorp. En voegde daar aan toe: "Hey, sometimes you gotta do what you gotta do."

In Sydney, in 2000, moesten er 20.000 condooms bijgeleverd worden, want de 70.000 geleverde waren op. In Peking kon niet bijgeleverd worden, en wat blijkbaar zorgde voor een run op voorbehoedsmiddelen buiten het olympisch dorp, wat het Olympisch Comité wellicht niet de beste reclame vond. De nieuwe regel, voor Londen, dat partners van atleten nu ook het dorp in mogen, heeft daar volgens kwatongen alles mee te maken.

Wat echter vaak terugkomt bij de al dan niet anonieme omerta-doorbrekers is dat het IOC laat begaan zolang het imago van de Spelen maar niet in gevaar komt. Lees: zoalang het gebeurt buiten het zicht van de media.

De Brazilian touch
"De Spelen zijn nu eenmaal het hoogtepunt van je leven", vertelde de Britse beachvolleybalster Shauna Mullin woensdag nog, "en dat je dan dingen doet die je normaal niet zou doen, ach ja." Of neem nu de Braziliaanse insteek. Dr. Joao Olyntho Machado Neto, medisch begeleider van de Braziliaanse olympische delegatie, ziet het zo: "Seks is normaal tijdens de Spelen. Het is noodzakelijk. Natuurlijk. If you are going to be healthy people, why not make sex? ... Brazilië is erg tolerant als land als het over seks gaat. We don't have Victorian minds."

Kouassi Brou, zwemmer uit Ivoorkust, ziet vooral kansen. Hij was in Peking één van de jongste deelnemers, 16 toen. "In 2008 en was ik jong en verlegen, en ik had weinig interactie met vrouwen. But now I'm a big man. So I can try. I will try. If they are beautiful, it's OK."

Breaux Greer, achtvoudig Amerikaans kampioen speerwerpen, vertelde aan ESPN dat hij op de Spelen van 2000 dagelijks 'langsging' bij drie vrouwen, een polstokspringster en een hordeloopster en een begeleidster 'uit een Scandinavisch land'.

Skister Carrie Sheinberg getuigde hoe op de Winterspelen van 1994 het Duitse bobsleeteam, dat goud won, haar herhaaldelijk benaderde met voorstellen voor 'group fun', medaillewinnaars onder elkaar.

De pret begin blijkbaar al meteen wanneer de atleten hun intrek nemen. "'t Is zoals de eerst dag vrijheid aan de unief", volgens waterpolo-captain Tony Azevedo, een olympische veteraan die er al bij was in Sydney, Peking en Athene, en ook in Londen weer present tekent. "Spannend. Iedereen probeert zoveel mogelijk mensen te ontmoeten en een match te vinden."

9.000 calorieën
Misschien heeft de Braziliaanse medische begeleider gelijk en is het allemaal perfect normaal, verklaarbaar en te verwachten. De meeste olympiërs zijn jong, buitengewoon fit, en ze zijn al jarenlang aan het trainen met overgave, waarbij ze de meeste pret aan zich voorbij moeten laten gaan die voor hun leeftijdsgenoten vanzelfsprekend is. En dan worden ze ineens losgelaten in een cocoon waar geen pers is, laat staan overbezorgde ouders. Pre-competitie testosterone staat op op overkoken. iemand berekende onlangs dat de doorsnee Olympiër tijdens de aanloop naar de Spelen dagelijks genoeg traint om 9.000 calorieën te verbranden. Die energie moet ergens naartoe en het verklaart wellicht waarom "the village becomes a pretty wild scene, the biggest melting pot you've been in", zoals zwemmer Eric Shanteau het beschrijft.

"Toen ik de eerste keer op mijn eerste dag in het olympische dorp iets ging eten stonden er twee Franse handballers naakt op hun sokken na elkaar onder luid gejuich op tafel te, euh, voederen", herinnert Brandi Chastain, Olympisch voetbalster, zich.

Julie Foudy, die nu analiste is voor de Amerikaanse sportzender en twee keer goud en één keer zilver haalde met het VS-voetbalteam, omschrijft het zo: "Denk aan een hoop losgelaten tieners in de eetzaal van hun high school. Alleen: everyone's beautiful. Ik heb me toen vaak afgevraagd waarom ik in godsnaam getrouwd was."

"Het gaat ook allemaal zoveel vlotter dan bijvoorbeeld wanneer je iemand wil versieren in een bar, want in het dorp delen we allemaal iets. Zowat elke flirt begint met de vraag 'Welke sport doe jij?' en voor je het weet..."

Italianen in kleine broekjes
BMX-ster Jill Kintner, brons in Peking, herinnert zich dat ondermeer de Italianen erg 'uitnodigend' waren. "Die jongens lieten altijd hun deuren wagenwijd openstaan en liepen rond in hun ondergoed. Het leek wel of ze een weddenschap hadden voor wie het kleinste slipje droeg."

Breaux Greer: "Het is om zot van te worden. De meisjes lopen constant rond in bikini of sportondergoed. En zelfs als hun gezicht een 7 op 10 is, dan is de rest altijd 10 op 10." In Peking moest de toen 20-jarige zilveren medailliste Alicia Sacramone (turnen) een paar keer tussenkomen toen andere, "te jonge", Amerikaanse turnsters wat te veel pret hadden in de hottub met de jongens van het waterpolo-team en de judoploeg.

Skister Carrie Sheinberg, ondertussen sportjournaliste: "De meeste atleten ervaren het olympische dorp als een sprookje, waar alles kan. Je kan goud winnen én slapen met leuke jongens. Het gaat wellicht overkomen alsof het één mega-orgie is, en dat is ook een beetje zo, maar denk eraan, de meeste olympiërs komen uit een trainingsperiode die in essentie vreselijk eenzaam is. Ze hebben getraind van ('s morgens vroeg tot 's avonds laat en kruipen dan in bed. Maanden, jaren aan een stuk soms. En dan zijn ze op de Spelen, de druk gaat van de ketel. You're meeting like-minded people ... and boom."