Ze zien er zo anoniem uit dat zelfs hun eigen moeder hen niet zou herkennen, maar Mogwai geldt niettemin als één van de grondleggers van de postrock. En ook al trappelt het Schotse vijftal inmiddels al even ter plaatste en voegt het nieuwe 'The Hawk Is Howling' nog weinig toe aan wat vooraf ging, toch blijft de populariteit van het gezelschap nog met het jaar toenemen.

De verzengende noise-uitbarstingen van vroeger maakten in de volgelopen Pyramid Marquee alsmaar vaker plaats voor rustiger passages. Al werden die nog steeds op een bij momenten oorverdovend volume door de luidsprekers geperst.

Mogwai - Cantonees voor 'geest'- maakt volledig instrumentale, zelfs wat filmische muziek waar je best met de ogen naar toe naar luistert. Want zoals gezegd: de band ziet er niet erg fotogeniek uit, en ze waren eveneens vergeten visuals mee te brengen. Het enige wat Mogwai live bijgevolg aan de songs kon toevoegen, was een forse dosis intensiteit.

Dat, en links en rechts wat flarden Franz Ferdinand, die vanuit het hoofdpodium de set kwamen binnengewaaid. Dat was niet naar de zin van gitarist John Cummings die zich prompt excuseerde voor de ongewenste geluidspollutie. En het volgende nummer zo oorverdovend hard inzette dat het haast leek of er een windhoos door de tent raasde. (Bart Steenhaut)