In de Winkler Prins zou bij 'volksmenner' een foto van Ricky Wilson moeten staan. Nog voor de eerste noot van Kaiser Chiefs (***) stond de frontman al de wei van Werchter op te hitsen. Tijdens 'Everything is Average' sprong hij van metershoog het publiek in, en met meezinger 'Everyday I love you' leidde hij de zangkoren. De hoempa-rock ging er vlot in bij het Werchter-publiek. Enige bedenking: dit doet het vijftal uit Leeds hier intussen al drie jaar op rij.

Halve marathons
Dat bleek Wilson na 'Ruby' en vier halve marathons van, naar en op het podium ook plots te beseffen. Met 'Never miss a beat' werd er zowaar een nieuw nummer gespeeld, en met 'Half the truth' kreeg Werchter nog een nieuwe boreling te zien. Voortgestuwd door een hoekige, hoge gitaarriff en een drumpatroon dat zo op een Police-plaat meekan is die laatste duidelijk het beste nummer van de twee.

Duo-tamboerijn
Tijdens 'You want history' mocht Mark Ronson even komen meedoen, en zo werd ook het begrip duo-tamboerijn door Kaiser Chiefs vorm gegeven. Voor het overige waren het dus feestelijkheden zoals we ze intussen kennen bij deze bende Britten. Ochtendgymnastiek op de tonen van een bas en een toetsenist met een te klein hoedje. Kaiser Chiefs bleef ook veruit de groep waarbij het festivalpubliek het begrip 'Crowdsurfen verboden' even vergeten was. 'Oh my god', moeten ze gedacht hebben toen de security hen daarop interpelleerde. (Wim Wilri)

Set
Everything is average nowadays
Everyday I love you less and less
Heat dies down
Ruby
Never miss a beat
Thank you very much
Modern way
You want history
Na na na na Naa
Retirement
Half the Truth
I predict a riot
The Angry mob
Take my temperature
Oh my god