Nick Cave is tegenwoordig zo productief dat hij niet alleen soundtracks en theaterstukken schrijft, maar er naast zijn reguliere groep ook nog een andere band op nahoudt. Al is dat -strict genomen- vatbaar voor discussie, want de drie muzikanten waarmee de Australiër Grinderman (****) heeft opgericht staan hem ook bij in The Bad Seeds, en stylistisch zijn de verschillen evenmin van die aard dat je van een grote stijlbreuk kan gewagen.

Revanche voor Vorst
Geen erg, want Cave verkeerde vanavond in grootse vorm, en nam om indrukwekkende wijze revanche voor het fletse concert dat hij enkele maanden geleden nog in Vorst gaf. Nick Cave -assertief als Sugar Jackson voor een titelkamp- begon haast oorverdovend met 'Depth Charge Ethel'. Als een bezeten frontman daagde hij het publiek uit, ging hij wijdbeens voor de microfoon staan, en zong hij zijn teksten alsof het toverspreuken waren die je elk moment in een hoopje asse konden doen veranderen. Warren Ellis ging op zijn cymbaal te keer als een wilde, en ook de rest van de
groep ramde op het beschikbare instrumentarium met een gedrevenheid die suggereerde dat ze er nog een appeltje mee te schillen hadden.

Orgeltje en gitaar
Cave rammelde aan een Doors-orgeltje, en gooide evenveel met z'n gitaar dan dat hij erop speelde. 'Honey Bee (Let's Fly To Mars) explodeerde middenin de set, 'When My Love Comes Down To Meet You' werd in een dikke laag feedback gewikkeld, en het hilarische 'No Pussy Blues' werd -ook door de vrouwen, vreemd genoeg- meegescandeerd alsof het een hit was.

Luidste
Grinderman -een groep die met een aanvoerder als Cave gerust een plek op het hoofdpodium had verdiend- zorgde voor het luidste, hardste en energiekste optreden van vier dagen Werchter. Niet slecht voor een gezelschap wiens kinderen intussen even oud zijn als The Kooks en Kate Nash. (BS)