In het geval van Gnarls Barkley (****) bleek the sky niet the limit te zijn, maar slechts een bescheiden startpunt: in de Marquee was je getuige van een concert waarbij de groep en het publiek elkaar onafgebroken naar een hoger plan tilden. Zo namen duizenden fans spontaan de stem over van het soulvolle koortje na het slotakkoord van 'Going On', wat een spookachtig effect gaf. Zelfs zanger Cee-Lo - een man die onafgebroken bon-mots uit zijn mouw schudde - stond een moment sprakeloos. En wij dan!

Overweldigende soulstem
Op de lichtelijk overstuurd brommende bas in opener 'Charity Case' viel er dan ook niéts af te dingen op de set. Waar de invloed van überproducer Danger Mouse op plaat duidelijkst naar voren komt, bleek het Cee-Lo die de live-concerten volledig draagt. Met zijn overweldigende soulstem - in de magische treurzang 'Who's Gonna Save My Soul' zette hij een snikkende Sly Stone neer - wist hij zowat elke song naar zijn hand te zetten. De suïcidale overpeinzing 'Just A Thought' (opgedragen aan "all you survivors out there") kwam daardoor aan als een dolk, maar evengoed overtuigde de zanger met de heerlijk ouderwetse rock-'n-roll van 'Boogie Monster' of het pesterige 'Whatever'.

'Crazy'
De onontbeerlijke hit 'Crazy' werd dan weer verontschuldigend aangekondigd met "jullie hebben deze song al een miljoen keer gehoord. Ik begrijp het als je ze niet nog één keer wil horen", waarna toch een briljante, soulvolle versie van 'Crazy' de wei werd ingestuurd.
Wie de groep na deze editie Werchter nog ooit durft afschrijven als een one-hit-wonder, dwaalt niet alleen. Ze liégen. (Gunter Van Assche)

DE SET
Charity Case
Surprise
Gone Daddy Gone
Run
Blind Mary
Just A Thought
Going On
Neighbors
Boogie Monster
Whatever
Storm Coming
Crazy
A Little Better
Who's Gonna Save My Soul
Smiley Faces