Het slotweekend van de tiendaagse stond vrijdag in het teken van dansbare electropop met naast een sprakelend Röyksopp ook het legendarische New Order op de affiche. Zaterdag werd dan weer plaats geruimd voor bands van eigen kweek. The Subs vertimmerden de Grote Kaai tot een enorme openluchtdiscotheek, en dEUS revancheerde zich voor haar ondermaatse passage op Rock Werchter.

Vrijdagavond kregen The Charlatans (**) de taak in de schoenen geschoven om het wedstrijdje Groot-Brittannie-Scandinavië te openen.

De omstandigheden zaten mee -het podium baadde in een prachtig zonlicht, en de band speelde -zoals je mag verwachten na een carrière van bijna vijfentwintig jaar- hecht en foutloos. Maar toch: niet te geloven dat een band met liefst elf cd's op het repertoire nauwelijks songs die naam waardig kon voorleggen. Zanger Tim Burgess bleek bovendien niet meteen een charismatische frontman, en het geluid waarmee de band begin jaren negentig bekend was geworden - een combinatie van broeierige indierock en psychedelische Doors-orgeltjes- had plaats gemaakt voor doordeweekse pop die te gezichtsloos was om een diepe indruk na te laten, zodat de hit 'The Only One I Know' écht het enige nummer werd dat bij het publiek een belletje deed rinkelen.

Ook Röyksopp (****) is een gezichtsloze groep, maar bij Torbjørn Brundtland en Svein Berge maakt die anonimiteit deel uit van de filosofie achter de band. Het Noorse duo grossiert in smaakvolle electropop waar dansbare beats het tempo bepalen, bedient zich van analoge keyboards voor een nog warmer geluid, en werkt op plaat samen een hele rij gastzangeressen die naargelang de agenda's het toelaten af en toe live van de partij zijn. In Lokeren gaf niet alleen Bel Canto-zangeres Anneli Drecker present, maar verscheen ook superster Robyn op het podium, al mocht dat niet met zoveel woorden worden aangekondigd. Erg spraakzaam waren de heren sowieso niet, maar van het dromerige 'So Easy' over 'Only This Moment' tot afsluiter 'The Girl And The Robot' bouwden de Noren wel een set op om duimen en vingers bij af te likken. Tussendoor flirtte de groep met pompende dubstep, en voerde Robyn -als altijd een dynamische persoonlijkheid op het podium- nog een stukje theater op, zodat je geboeid bleef kijken en het optreden eigenlijk al voorbij was voor je er erg in had.

Na Morrissey vorig jaar hadden ze in Lokeren opnieuw een naam te strikken die al lang op het verlanglijstje stond. New Order (***) heeft de voorbije dertig jaar een reputatie opgebouwd als één van de meest invoedrijke rockbands die Groot-Brittannië ooit heeft voortgebracht. Een band met een bewogen geschiedenis ook, die in haar eerste incarnatie als Joy Division de zelfmoord van zanger Ian Curtis overleefde, en het nu -na de zoveelste interne ruzie- ook zonder de haast even legendarische bassist Peter Hook moet stellen. Daar tegenover stond dat Gillan Gilbert na tien jaar afwezigheid weer present gaf achter de keyboards, en aangevuld met nog twee extra krachten werkte de band zich door een set die van voor tot achter met onverwoestbare classics was volgestouwd. Het instrumentale 'Elegia'  
zette de bakens uit voor gebalde uitvoerigen van 'Regret', 'The Perfect Kiss' en -uiteraard- het verpletterende 'Blue Monday'.  

Tussendoor werd 'Isolation' van Joy Division opgepoetst, en als laatste toegift stond het magische 'Love Will Tear Us Apart' op het programma. Opmerkelijk hoe zo'n dieptriest nummer zo'n uitzinnige reacties op kon wekken. Maar voor u helemaal groen van afgunst wordt: Bernard Sumner zong vaker naast dan op de toon. En daardoor bleef je - ondanks de geweldige band en de indrukwekkende rij hits- toch niet helemaal voldaan achter.

Een half jaar na hun doorbraak stond AKS (***) zaterdag zonder frontvrouw Lola in Lokeren. De zangeres heeft er de brui aan gegeven, maar dat veranderde volgens het viertal niets: 'The Beat goes On'. Met de langbenige zwarte Billie Kawende had Addicted Kru Sound alvast voor vakkundige vervanging gezorgd. Haar soulstem hield de beats, saxofoon en samples van deze jonge dance-act mooi samen. Ook gastrapper Jay mocht enkele songs vocaal komen ondersteunen. Terwijl hij zich tussen het publiek waagde bracht de breakbeat, funk en dubstep van AKS de Grote Kaai volop aan het dansen. De groep sloot af met donderende bassen in 'Round & Round', een song die langzaam en haperend stilviel. Dit AKS klonk allesbehalve Belgisch, en dat bedoelen we in de meest positieve zin.

dEUS (****) had sinds Rock Werchter niet alleen zijn setlist helemaal omgegooid. Ook de attitude en kracht was anders: Lokeren moest en zou overwonnen worden. Ruisende golven maakten plaats voor openingssong 'The Architect' en de woeste (ge)baren van Tom Barman, die meteen de rand van het podium opzocht. 'Oh Your God' heerste op de ratelende drums van Stéphane Misseghers en zag Mauro Pawlowski een eerste keer zijn duivels ontbinden. In elke song werd iets moois verborgen. Zo begon 'Instant Street' met een subtiele toetsenpartij van Klaas Janzoons, waarna coole cowboy Mauro zijn zessnarig geweer laadde en als een gek begon te vuren. Met 'Dark Sets In' maakte de dag echt plaats voor de nacht, waarbij de projecties die de groep en het decor beschenen hun effect niet misten. Ook 'Quatre Mains' zat hier veel beter in de set dan op de wei van Schueremans: harder, dreigender en tegelijk uiterst dansbaar. Een innig 'Instant Street' vloeide knap over in het nieuwe 'Girls Keep Drinking' en een kolkend woest 'Fell Off the Floor, Man'. "Spel zonder Grenzen", grapte Barman luidop, terwijl hij een dansje inzette. Zo voelde het ook aan, want 'Suds & Soda' werd voor het eerst sinds lang niet gespaard tot de bisronde, maar sloot de set feestelijk af. Elk groepslid kreeg een open doekje, waarbij grapjurk Klaas even meegaf dat we "ook Tom Barman niet mochten vergeten". Een boeketje 'Roses' ging feedbackend van gitaren over in slotakkoord 'Bad Timing', met de groep in het halfdonker, verborgen onder de projecties. Dit was een groots dEUS: nooit ondermaats, met een zinderende sound, geen enkele pauze inlassend. Een groep die zijn publiek deed hunkeren naar elke volgende song. Straf, van gOD.

The Subs (***) mochten voortbouwen op de *good vibrations* van de Antwerpse rockers en deden dat ook. Toch duurde het aanvankelijk even voor de Gentse electro-magneten het juiste knopje gevonden hadden. Pas na een viertal songs, waaronder een nieuwe track, kwam het drietal echt helemaal in de flow. Vanaf dan stond er geen maat meer op losbol Jeroen 'Papillon' De Pessemier, die zowel de nok van het podiumdak opzocht als even later met een gigantische vinylplaat over het publiek ging surfen. Terwijl Wiebe 'Tonic' Loccufier vakkundig beats in het rond strooide, liet de zanger zich een derde keer over de hoofden van de uitbundige menigte dragen. Met 'The Face of the Planet' dansten The Subs zichzelf en hun fans echt in een hypnose, waarna ook nog Luc Van Acker de groep kwam vervoegen voor een krachtige versie van zijn 'Zanna'.