Als affiche toonde de metaldag op de Lokerse Feesten zich zondag een bont allegaartje, en qua concerten was dat eveneens het geval. Oude rotten Saxon en de melodische deathmetal van In Flames wisten moeiteloos te overtuigen. Daar tegenover stond een bezopen frontman die het optreden van Ministry deed vergallen, en afsluiters en thrashiconen Machine Head kampten met een vreselijke geluidsmix.

Bij het concert van de beruchte industrialgroep Ministry (*) dwaalden onze gedachten onbewust naar The Pogues af. De gelijkenis was er dan ook naar: hier stond een best strakke begeleidingsgroep te spelen, met in het midden een méér dan wankele frontman. Een week nadat Al Jourgensen vanwege 'dehydratatie' in elkaar gezakt was in Parijs, betrad hij stomdronken het podium van de Lokerse Feesten. Tijdens 'No W' en 'Lies Lies Lies' liep de zanger uit de maat te klappen en moest hij door een roadie dat ene verhoogje weer op worden geholpen. Een pathetische metal-opa was het. Dat zijn band  alsnog adequate versies van 'N.W.O.' en 'Just One Fix' speelde, kon de pil nauwelijks vergulden.

Saxon (***) was na de beukende set van Ministry in vele opzichten een verademing. Even melodieuze als duellerende gitaarriffs vlogen je om de oren. En zanger Biff Byford bleek naast een bierbuikje ook nog altijd over een volle strot te beschikken. Als geen ander wist hij het publiek mee te zuigen. Metalclassics als 'Motorcycle Man' en 'Denim and Leather' werden naarstig overgenomen, waarna de Britse volksmenner het opgewarmde publiek tijdens 'Wheels of Steel' in twee deelde en tegen elkaar op liet zingen als betrof het een voetbalmatch. Het slot mocht Lokeren daarop zelf kiezen van de groep, waarna met 'Princess of the Night' en vier bandleden helemaal vooraan afscheid werd genomen. Qua uiterlijk mag Saxon dan belegen overkomen, hun songs zorgden er voor dat ze tot de betere nostalgie-acts behoren. Byford solliciteerde trouwens openlijk naar een stek op Graspop volgende zomer.

De melodische deathmetal van In Flames (****) lag aan de grondslag van een Zweedse metalrevival. Het vijftal uit Gotenbörg klonk eigentijds en maakte zijn stevige live-reputatie in Lokeren helemaal waar. 'Trigger' zat meteen strakker dan het topje van Lolo Ferrari en zanger Anders Fridén brulde zich de longen uit het tere lijf. Terwijl dubbele basdrums en uiterst ritmische gitaren je middenrif bespeelden, flitste een muur van lichten over de Grote Kaai. Deze band smeet zich zestig minuten lang, werd bedankt met een biertje uit het publiek en niet aflatende moshpits. Nieuwe song 'Fear is the Weakness' kolkte als een verwoestende orkaan. Dit was extreme metal zoals die gebracht moet worden: snoeihard, steengoed.

Machine Head (**) had na een overdonderend optreden op Graspop eind juni een stek aan de top van deze metaldag verdiend. De Californische thrashers bleven helaas anderhalf uur lang kampen met een vreselijke geluidsmix. Het leek wel alsof je door een dikke laag modder naar hun concert stond te luisteren. Een energiebom werd het zo nooit. Of het nu epische songs als 'Aesthetics of Hate' betrof dan wel het flitsende 'Old', alles klonk vlak en gecomprimeerd. Tijdens 'Locust' zat er bovendien feedback op de stem van Robb Flynn, en de zanger pauzeerde ook regelmatig om aan zijn gitaar te sleutelen. Het haalde het venijn uit de staart en voor de sfeer was het weinig bevorderlijk. Toen zelfs slotnummer 'Davidian' niet als een verwoestende pletwals over je heen rolde, besefte je dat dit niet het avondje van Machine Head was.