De lightversie van Prince

Ondanks drie uitverkochte avonden wist Gent Jazz het bezoekersrecord van vorig jaar niet te evenaren. Dat het bij 36.000 toeschouwers bleef had niet zozeer met het aanbod te maken ¿aan mooie namen geen gebrek- dan wel met het kwakkelende zomerweer. Ook zaterdagavond was de regen spelbreker van dienst, al weerhield dat afsluiter D'Angelo er niet van om het publiek een half uur te laten wachten.

Er werd vooraf nogal druk gedaan over de komst van voormalig sexsymbool D'Angelo. Halverwege de jaren negentig behoorde hij tot één van de grondleggers van de neo-soul, maar na twee uitstekende platen -Brown Sugar en Voodoo- raakte de zanger die eigenlijk Michael Archer heet van de rails en haalde hij alleen nog het nieuws met zijn drank-en druggebruik. Intussen gonst het van de geruchten dat er -twaalf jaar na de laatste- een derde cd in de maak is, maar veel concreets staat er voorlopig niet vast, en met welgeteld één nieuw nummer in de set - het overgens erg matige 'Ain't That Easy'- liet hij ook in Gent zelden het achterste van zijn tong zien.

Het optreden begon sowieso heel onopvallend met D'Angelo achteraan op het podium aan de keyboards voor een ellenlange intro, die uiteindelijk overging in 'Playa Playa'. Aanstekelijke groove, dat wel. Maar ondanks al dat volk op het podium klonk het al bij al behoorlijk platjes, en had je niet meteen het gevoel dat hier een 'R&B Jesus' op de planken stond. Ook 'Chicken Grease' had meer vandoen met onbeholpen tegen elkaar aanschurken dan met echte sex, terwijl het van Parliament geleende 'I've Been Watching You' zo relaxt klonk dat het op de duur zelfs wat saai werd. Het best waren de momenten waarop D'Angelo -vast het type dat op zijn eigen platen neukt- zijn band vrij spel liet, en er even voluit gejamd kon worden. Alleen waren die passages zeldzaam.

In de tweede helft van de set werd het tempo helemaal stilgelegd toen de zanger achter de piano ging zitten voor - yuk- een medley. Zonde, want op die manier werden 'Brown Sugar', 'Spanish Joint' en 'Untitled' - verdorie drie van zijn beste nummers- ontdaan van hun troeven. Door een technisch defect kwam er bovendien meer gekraak dan muziek uit het klavier, en kennelijk voelde niemand de behoefte om dat probleem te verhelpen. Dat de sfeer er toch in bleef was vooral de verdienste van het publiek. De meesten waren zo onder de indruk was van het feit dat D'Angelo überhaupt op het podium stond, dat het er eigenlijk niet meer toe deed of hij er ook nog wat van terecht bracht. Bijgevolg was het gewoon mooi meegenomen dat de achtendertigjarige zanger in de staart van het concert toch nog even een glimp gaf van wat had kunnen zijn: 'Lady' en 'Sugar Daddy' waren twee sneedjes aanstekelijke funk die je maar wat graag tussen je boterham legde.

D'Angelo's falsetstem imponeerde, en ook de band mocht nog even voluit gaan. Maar het was too little en too late. Er zit vast een goeie weekendfilm in het bewogen leven van D'Angelo, maar op zijn muzikale wedergeboorte blijft het - ondanks de superlatieven die zijn promomachine daarover de voorbije maanden de wereld heeft ingestuurd- voorlopig toch nog even wachten.

Als D'Angelo zich zaterdag als de lightversie van Prince profileerde, was Larry Graham (HHH) het échte grote voorbeeld. Toegegeven: hij had een schril kirrende zangeres mee die geen spat charisma uitstraalde, en in een band waar de bassist centraal staat wist je vantevoren dan de nadruk eerder op de groove dan op de song zou liggen. Maar Graham (65, al was dat er niet aan te merken) bouwde een bruisend feestje, waarbij hij zijn reputatie als één van de meest invloedrijke bassisten uit de zwarte muziek alle eer aandeed. In de finale scoorde hij bovendien een hattrick met 'Dance To The Music', 'Thank You Falettinme Be Mice Elf Agin' en 'I Want To Take You Higher', drie songs van zijn voormalige werkgever Sly Stone die in zijn versie een stuk vitaler klonken dan doen Stone een paar jaar geleden zélf op datzelfde podium stond. Al bij al dus toch een uitstekende vervanger voor de eerder aangekondige Bobby Womack, die wegens een behandeling tegen kanker verstek moest laten gaan.