Pearl Jam was headliner, Miles Kane stal de show

dm Isle of Wight Grofweg kunnen de groepen op Isle of Wight-festival ingedeeld worden in twee genres: dansbaar elektronisch en gitaarrock. Eerlijk is eerlijk: de eerste groep was veel talrijker vertegenwoordigd dan de tweede, met Jessie J, Katy B, Tinie Tempah en Magnetic Man. Gitaren waren er bij Pearl Jam, maar het was Miles Kane die verraste en overklaste.

Jessie J. speelt bij ons volgende week op Couleur café. Wat mag je verwachten? Poppy dansnummers die goed in het oor liggen en met 'Price Tag' en 'Nobody's perfect' scoorde ze ook bij ons enkele hits. Jessie kan echter nog lang niet tippen aan een Pink of Natalia, en haar ellenlange bindteksten begonnen ook snel op de zenuwen te werken. Haar stem is sterk genoeg, maar ze moet nog ervaring opbouwen (en meer goede songs schrijven).

Dan liever de meer opzwepende set van Katy B. Van ver lijkt ze verdacht op een mix tussen Lana del Rey en Florence van Florence + the machine, maar muzikaal deed haar optreden eerder denken aan Moloko. Net als Jessie J richt Katy B zich op poppy dansnummers, met dit verschil dat Katy meer podiumervaring heeft en het publieksmanagement beter in de vingers heeft.

Dat bleek vooral uit de battle met de dj waarbij schaamteloos delen van klassiekers als 'Jump around' (House of pain), 'Bonkers' (Dizzie Rascal) en 'Push it' (Salt 'n peppa) door de boxen gejaagd werden, tot plezier van het publiek. Een eigen versie van 'Sweet Dreams' werd ook fel gesmaakt, maar het echte hoogtepunt was weggelegd voor 'Lights on' en 'Easy please me'. Licht verteerbaar en gemakkelijk dansbaar, alleen hopen dat de technici op Werchter haar (te vaak piepende) micro wat beter afstellen.

Tinie Tempah bouwt ook al voort op hetzelfde scenario: eerder dansbare muziek, maar dan met raps tussendoor.  Op zijn best opzwepend, maar als Tinie zich verliest in zijn raps is de lol er snel af. Zijn bekendste hit is al twee jaar geleden, en was een samenwerking met Swedish House Mafia:  'Miami 2 Ibiza': dat zegt voldoende. Voor de liefhebbers, maar het Pukkelpopschema heeft waarschijnlijk iets beters te bieden op hetzelfde moment.

Gitaren, please
Ondertussen hadden we het wel gehad met de beats, bleeps en bass, en dus was rock 'n roll een welkome afwisseling. Biffy Clyro kon met hun mainstream poprock maar matig de aandacht vasthouden, maar gelukkig was er Miles Kane: de man die de festivaldag redde voor een gitaarfan in hart en nieren.

Miles Kane is amper 26 en maakte al furore als frontman van The Rascals en The Last Shadow Puppets. Nu gaat hij solo, en laat je niet vangen aan zijn softe, zelfs ietwat zagerige radiosingles ('Rearrange' bvb): die zijn niet representatief voor de show die hij gaf: op het podium vlogen de vonken eraf, en werd er gewoonweg gerockt.

Oasis op speed, zo kan je het nog het best omschrijven, want ook Miles Kane heeft een typische nasale stem, een uitgesproken Engels dialect maar verschilt in de energie die van hem afspat. Afsluiter 'Come Closer' zette het publiek helemaal in vuur en vlam en nog lang na het concert hoorden we, en niet enkel in ons hoofd,de 'oooh aaaah' van het refrein. Hij staat belachelijk vroeg geprogrammeerd in The Barn op Werchter, maar hij is het waard om voor uit de tent te rollen.

• © Getty Images. Miles Kane (rechts) met enkele van zijn groepsleden.

Het gitaarhoogtepunt van de avond was voor velen weliswaar afsluiter Pearl Jam. Zelf ben ik nooit een gigantische fan geweest, maar zelfs voor mij was duidelijk dat Pearl Jam strak stond. Ze speelden vuil, gulzig, balancerend op het randje. Soms dreigden ze het evenwicht te verliezen, maar 'call me Ed' Vedder hield de boel bij elkaar.

De vele gitaarsolo's en vocale experimenten zijn er voor mij altijd te veel aan, maar de fans kregen er maar niet genoeg van. Twee bisrondes (aka 'slim ingebouwde rustpauzes') gaf de band weg, maar het was voorspelbaar 'Alive' dat de meeste Britten aan het zingen kreeg.

Ondertussen was het beginnen regenen, en het was een zegen dat de bui maar echt losbarstte toen Pearl Jam al afgelopen was - zo kon beschutting gezocht worden in de grote tent bij Magnetic Man. Tot onze verbazing was de tent echter halfleeg (Vermoeidheid? Kou? Nattigheid? Niet leuk genoeg?), al kon de donkere electronica van Magnetic Man mij ook niet echt betoveren.

De graphics zijn een tijdje leuk om naar te kijken, maar na een tijdje begin je glazig voor je uit te kijken. Stomend, opzwepend of magisch wordt het nooit, wat mij doet besluiten: voor de liefhebbers van het genre, wie ze ook mogen zijn.

• © Getty Images. Magnetic Man, even onbereikbaar als hun muziek.

• Setlist Pearl Jam @Isle of Wight Festival
  Unthought Known
  Last Exit
  Hail Hail
  The Fixer
  Rain
  Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town
  Supersonic
  Given To Fly
  Untitled
  MFC
  Even Flow
  Setting Forth
  Corduroy
  Arms Aloft
  Jeremy
  Why Go
  Got Some
  Daughter
  Just Breathe
  Better Man
  Porch
  Blood
  Alive
  Yellow Ledbetter