Frank

Ook al is het populairste verwijt aan politici dat ze meer met poppetjes en met zichzelf bezig zijn dan met het beleid, het is wel het thema dat de publieke opinie het meest beroert. Op internetfora en in de lezersrubrieken gaat het immers absoluut niet over de inhoud van het regeerprogramma, maar over twee andere kwesties: de aanstelling van niet-politici tot Vlaams minister en de defenestratie van Frank Vandenbroucke.

In het eerste geval luidt de kritiek dat die aanstellingen 'antidemocratisch' zouden zijn, omdat de betrokkenen niet verkozen zijn. Dat klinkt logisch, maar toch klopt het niet. We leven immers in een getrapte democratie, waarin we alleen onze volksvertegenwoordigers kiezen. Die geven op hun beurt hun vertrouwen aan de ministers die door de partijen worden aangeduid, maar nergens staat geschreven dat die mensen ook eerst verkozen moeten zijn.

Dat systeem is trouwens niet nieuw, laat staan uniek. Blijkbaar vergeet men dat ook Kris Peeters zelf, vandaag stemmenkanon en minister-president, destijds vanuit Unizo tot minister werd gebombardeerd zonder ooit verkozen te zijn geweest. Ook Jean-Luc Dehaene werd in 1981 minister van Sociale Zaken zonder verkozen te zijn, dat gebeurde pas een jaar later. Het beste lijkt dan ook de nieuwelingen het voordeel van de twijfel te gunnen en te zien of ze het in hun functie al dan niet waarmaken.

Ook de degradatie van Frank Vandenbroucke doet de mailboxen overstromen. Men roemt zijn dossierkennis en degelijkheid, en daar valt inderdaad weinig op af te dingen. Alleen zijn dat niet de enige criteria die tellen. Politiek blijft ook een ploegsport en daarin blonk Vandenbroucke niet altijd even erg uit, getuige daarvan verschillende incidenten in de afgelopen jaren, die toen misschien vergeven, maar nooit vergeten zijn. Het is bijvoorbeeld veelbetekenend dat niemand binnen de top van de sp.a, en al evenmin iemand van de oude krokodillen, zelfs maar één woord heeft gesputterd over deze beslissing.

Nochtans kreeg Caroline Gennez de volle laag toen ze Bert Anciaux de mogelijke naamsverandering van de partij liet communiceren, wat in vergelijking met de beslissing die ze nu neemt een bagatel genoemd mag worden. Dat is niet te verklaren door te stellen dat Gennez op miraculeuze manier plots een stalinistische greep op de partij heeft verworven, maar alleen door de vaststelling dat haar motieven door vrijwel de hele huidige en gewezen partijtop zo niet gedeeld, dan toch minstens begrepen worden.

Yves Desmet
Politiek commentator