Moslima's

Als je zelf het hoofddoekendebat nog eens op scherp stelt, hoef je niet verbaasd te zijn dat er extreme standpunten te horen vallen. Zoals die van imam Nordine Taouil, die alle moslimouders opriep hun kinderen thuis te houden. Gelukkig staat hij zowat geïsoleerd in de moslimgemeenschap, die perfect beseft dat onderwijs nog altijd het best denkbare instrument voor integratie en sociale promotie is.

Het probleem met symbolendiscussies is dat de nuances vaak uit het oog verloren worden. Zoals de vraag of de hoofddoek in de eerste plaats een uiting van religiositeit van de jonge moslima's is. Ik durf daaraan twijfelen. Volgens mijn beperkte islamkennis is de hoofddoek de veruitwendiging van de regel uit de Koran die gebiedt dat een vrouw haar vrouwelijkheid moet verbergen in publieke ruimtes. Dan moet je onze moslima's nageven dat ze die morele regel erg creatief interpreteren. Want onder het hoofddoekje staren je vaak grote, met make-up aangezette kijkers aan, en iets lager is het ook niet bepaald de gewoonte om bij de hoofddoek soepjurken te dragen. De vraag is dan ook hoezeer de hoofddoek een symbool is van geloof, en hoezeer van identiteit? Net zoals vorige generaties graag met haardracht, jeans en parka hun identiteit opeisten.

De vraag stelt zich ook hoezeer de paternalistische opvatting klopt als zou de hoofddoek een teken van onderwerping aan de machocultuur zijn. Het klopt zonder meer dat er een sociale druk van jonge macho's bestaat op de meisjes om een hoofddoek te dragen. Evenzeer klopt het dat veel jonge moslima's net daarom een hoofddoek opzetten: om van dat machogedoe af te zijn. Want een jonge moslima mét hoofddoek kan makkelijker de straat op, met vriendinnen op stap, of wordt minder in de weg gelegd als ze verder wil studeren. Paradoxaal genoeg gebruiken nogal wat jonge meisjes de hoofddoek als emancipatorisch middel, om ongemoeid gelaten te worden door hun traditionele milieu.

Wie ooit de kans had om met deze moslima's in debat te gaan in de aula's van hogescholen en universiteiten, waar ze gelukkig steeds talrijker aanwezig zijn, weet zeer goed dat het verdomd mondige vrouwen zijn, die zich absoluut niet onderwerpen aan welke man dan ook. Daar laten de fonkelende ogen, geaccentueerd met een streepje eyeliner, geen twijfel over bestaan.

Yves Desmet
Politiek commentator