Deflatie

Veronique Branquinho en Christian Lacroix, geen kleine namen in het modewereldje, moeten als gevolg van de economische crisis de deuren sluiten. Als vrouwen geen kleren meer kopen, moet het wel stilaan erg beginnen te worden. En ook een andere indicator duidt in die richting: voor het eerst sinds december 1960 werd er in mei een negatieve inflatie gemeten. Dat lage peil is vooral het gevolg van de scherpe daling van de energieprijzen, op zijn beurt weer een gevolg van de wereldwijd afnemende productie.

Hier en daar wordt nu al de vraag opgeworpen of er wel zoiets bestaat als een negatieve index, een reële loondaling wanneer de prijzen blijven zakken. Bij gebrek aan historische voorbeelden, weten zelfs de experts ter zake dat niet echt. Ter vergelijking: nog geen jaar geleden piekte de inflatie tot 5,91 procent en was de dalende koopkracht een hot issue, dat ook de sociale onderhandelingen domineerde. Vandaag maken we zo een eigenaardige paradox mee: door indexsprongen en het sociaal akkoord zijn de lonen gestegen, terwijl de prijzen dalen.

Netto betekent zulks dat in het midden van de economische crisis de koopkracht nog stijgt en het modale gezin meer kan besteden dan vorig jaar. Alleen, ze doen het niet, en zeker niet voor grote investeringen, murw geslagen als ze zijn door de berichten over hoe erg het allemaal wel is. Of uit pure berekening, in de verwachting dat de prijzen nog wat verder zullen dalen. Liever dan te consumeren, en zo voor een beetje economisch herstel te zorgen, dikken ze hun spaarquote nog wat aan. Waardoor de crisisgedachte een zelfvoedend karakter krijgt.

Dat maakt dat er veeleer een virtueel ongenoegen en angst heerst, omdat de crisis voorlopig niet echt in de portemonnee aangevoeld wordt, tenzij door de tienduizenden die sinds begin dit jaar hun baan verloren hebben. Vandaar dat in tegenstelling tot wat je zou verwachten, de impact van de crisis op de campagne ook vrij miniem is: de broeksriem hoeft voor velen nog niet echt aangehaald te worden.

Ook bij politici is het niet het prioritaire thema: in plaats van de enige realistische boodschap over te brengen, met name dat ons jaren van inleveren en besparen te wachten staan, blijven ze beloftes rondstrooien die in vele gevallen onbecijferd zijn en waarvoor geen geld voorhanden is.

Yves Desmet
Politiek commentator